Cosmonauts Day - Paths Of The Restless

Απ' την Ρωσία προέρχονται οι Cosmonauts Day, μια τετραμελής και σχετικά νέα μπάντα, η οποία, κινείται σε ατμοσφαιρικά sludge μονοπάτια, με έντονο το post rock στοιχείο στον ήχο της, από τον όποιο, δεν λείπουν τα space rock ψήγματα ενώ, θαρρώ, πως τις instrumental συνθέσεις της μπάντας, τις διαπερνά μια -άκρως κολακευτική για αυτές, shoegaze αύρα.

Όλα τα παραπάνω, εύκολα θα τα διαπιστώσετε κι εσείς, αρκεί βέβαια, να ακούσετε το εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ τούτης της μοσχοβίτικης μπάντας, ονόματι: Paths Of The Restless, το οποίο περιέχει 8 κομμάτια, συνολικής διάρκειας 44 λεπτών περίπου. Το όμορφο εξώφυλλο του δίσκου, δένει πολύ καλά με το μουσικό του περιεχόμενο, το οποίο, αναδυκνύεται με τον καλύτερο τρόπο από την εξαιρετική παραγωγή.

Η ταξιδιάρικη μουσική των Cosmonauts Day, θαρρώ, πως θα αποτελέσει ιδανικό άκουσμα για τις παγωμένες μέρες του επερχόμενου χειμώνα, γι' αυτό, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε το Paths Of The Restless -το οποίο, αν κι εσείς όπως εγώ, το ερωτευτείτε, καλό θα ήταν να γνωρίζετε, πως μπορείτε να το αποκτήσετε καταβάλλοντας όποιο αντίτιμο εσείς επιθυμείτε, απλά κάνοντας ένα κλικ εδώ.

Soul Manifest - White Season

Οι Soul Manifest δημιουργήθηκαν το 2008 στη Γαλλία, αλλά εδώ και λίγο καιρό -κι έπειτα από κάποιες αλλαγές στο line up της, η νέα κι εξαιρετικά ελπιδοφόρα αυτή μπάντα, έχει μετακομίσει στην απέναντι πλευρά της Μάγχης, μιας και πλέον η έδρα της βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Αγγλίας, το ιδιαιτέρως δημοφιλές -για πολλούς και διάφορους λόγους, Λονδίνο.

Τον περασμένο Φλεβάρη, οι τέσσερις εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί, που αποτελούνε τους Soul Manifest, ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, White Season, το οποίο αποτελείται από 7 κομμάτια συνολικής διάρκειας 38 περίπου λεπτών ενώ, ειδικής μνείας αξίζει το εκπληκτικό του artwork, το οποίο έχει επιμεληθεί ο Johan Jaccob.

Οι απαράμιλλης ομορφιάς συνθέσεις των Soul Manifest έχουν ως σημείο εκκίνησης τον αυτοσχεδιασμό ενώ, το ταξίδι τους στον μαγικό κόσμο της ψυχεδελικής rock μουσικής, περνά μέσα από progressive ηχοτοπία. Η μουσική διαδρομή στην οποία το White Season μας ξεναγεί, είναι στολισμένη με blues λουλούδια, τα οποία αποπνέουν μια μεθυστική retro αύρα.

Ο ιδρυτής της μπάντας, Romain Daut, κάνει εξαιρετική δουλειά στις κιθάρες -τόσο στην ηλεκτρική, όσο και στην ακουστική, αλλά θαρρώ πως τα φωνητικά του είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση. Οι Sammy Deveille (μπάσο/φωνητικά) και Karen Jones (ντραμς/φωνητικά), έχουν δημιουργήσει ένα καλοδεμένο και πολύ ισχυρό rhythm section ενώ, ο Harry Backhouse, με τον πολύ καλό χειρισμό του εκκλησιαστικού οργάνου, τοποθετεί το κατακόκκινο σωροπιαστό κερασάκι στην κορυφή αυτής της πεντανόστιμης vintage ηχητικής τούρτας.

Δεν χωράει αμφιβολία το γεγονός ότι το White Season είναι ένας εξαιρετικός -από κάθε άποψη, δίσκος. Οι Soul Manifest -που αυτό τον καιρό εργάζονται πάνω στον διάδοχο του εκπληκτικού ντεμπούτου τους, κατάφεραν με τις υπέροχες μελωδίες τους να μας ταξιδέψουν σε ηχοτοπία μοναδικού κάλλους, που όλα μαρτυρούν, πως είναι αγγελικά πλασμένα.

Giant Squid - Cenotes

Οι Αμερικάνοι Giant Squid, που δημιουργήθηκαν το 2004, είναι από εκείνες τις μπάντες του σκληρού ήχου, η μουσική των οποίων, δύσκολα κατηγοριοποιείται. Post και progressive rock ηχοχρώματα ξεπηδούν μέσα από doom και sludge μουσαμάδες, ενώ οι ηχητικές ζωγραφιές τούτης της ιδιαίτερης μπάντας, περιέχουν μπόλικες ακουστικές πινελιές ανατολίτικης προέλευσης. Όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το Cenotes, το EP, που κυκλοφόρησε μέσω της Translation Loss Records στις 25 του περασμένου Οκτώβρη και που αποτελεί την τέταρτη επίσημη κυκλοφορία της μπάντας από το San Francisco.

Η εν λόγω κυκλοφορία, αποτελείται από πέντε κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών ενώ, η εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στον τομέα της παραγωγής, οφείλεται στον Matt Bayles, έναν άνθρωπο, που έχει συνεργαστεί κατά το παρελθόν με μπάντες όπως οι Isis, Mastodon κ.α.. Το όμορφο artwork αυτής της κυκλοφορίας, έχει επιμεληθεί ο τραγουδιστής/κιθαρίστας και ιδρυτής της μπάντας, Aaron John Gregory, ο οποίος, είναι υπεύθυνος και για τους στίχους αυτής της κυκλοφορίας, οι οποίοι, σχετίζονται άμεσα με το στιχουργικό περιεχόμενο του The Ichthyologist, ενός εκπληκτικού δίσκου -δεύτερος full length της μπάντας, που κυκλοφόρησε το 2009 μέσω της ίδιας δισκογραφικής εταιρείας.

Το Cenotes θαρρώ πως είναι ο πιο βαθύς, heavy κι ατμοσφαιρικός δίσκος τούτης της πολύ καλής μπάντας, μιας και οι συνθέσεις που περιέχει, είναι -όλες τους, σαγηνευτικές. Οι κιθάρες, που σε αυτή την κυκλοφορία είναι χαμηλά κουρδισμένες, παράγουν σε συνεργασία με το μπάσο, βαριά κι ογκώδη riffs, τα οποία μπορούν κάλλιστα να παρομοιαστούν με παλιρροϊκά κύματα, μιας και σε παρασέρνουν σε έναν πολύχρωμο μουσικό βυθό, εκεί όπου οι νότες του σιτάρ χορεύουν στον ίδιο ρύθμο με τα -παραδομένα στο έλεος των θαλάσσιων ρευμάτων, φύκια. Οι μεστές μελωδίες του τσέλου, σαν άλλες Σειρήνες, σε ξελογιάζουν με χαρακτηριστική ευκολία, ενώ τα δυναμικά χτυπήματα των ντραμς μοιάζουν με τον ήχο της άγκυρας, όταν αυτή προσκρούει στον πυθμένα των ωκεανών.

Οι κυματισμοί του ταραχώδη metal ωκεανού, έβγαλαν στον αφρό τους Giant Squid, στα πελώρια πλοκάμια των οποίων, έτσι και μπλεχτείς, δύσκολα θα καταφέρεις να ξεφύγεις. Αν και κάτι μου λέει πως κάτι τέτοιο δεν θα το προσπαθήσεις καν, διότι η μουσική τούτης της μπάντας, είναι από τα πιο γοητευτικά ακούσματα που έχεις γευθεί, κι ως γνωστόν, οτιδήποτε γοητευτικό, είναι συνήθως κι ακαταμάχητο. Για του λόγου το αληθές..

Lord Vicar - Signs Of Osiris

Η πόλη Turku της Φινλανδίας αποτελεί το ορμητήριο των Lord Vicar, μιας μπάντας, που γεννήθηκε το 2007 μέσα από τις στάχτες των θρύλων της doom, Reverend Bizarre. Τα τέσσερα άτομα -διαφορετικής εθνικότητας, που απαρτίζουν την μπάντα, έχουν κατά το παρελθόν θητεύσει σε κάποιες από τις σπουδαιότερες μπάντες του heavy ήχου, αλλά κάτι μου λέει πως τα γνωρίζετε όλα τα παραπάνω, οπότε ας περάσουμε στο κυρίως θέμα αυτού του κειμένου, που δεν είναι άλλο από το..

..Signs Of Osiris, το δεύτερο full length άλμπουμ τούτης της μπάντας, που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες μέσω της The Church Within Records. 7 κομμάτια συνολικής διάρκειας 59 λεπτών περίπου είναι το περιεχόμενο αυτού του δίσκου, το εξώφυλλο του οποίου, είναι το έργο And There Was A Great Cry In Egypt, που ο Βρετανός καλλιτέχνης, Arthur Hacker, φιλοτέχνησε το μακρινό 1897. Την παραγωγή του δίσκου έχει επιμεληθεί η ίδια η μπάντα, οπότε είναι περιττό οποιοδήποτε σχόλιο πάνω σε αυτόν τον τομέα ενώ, οι στίχοι παραμένουν στο γνωστό μοτίβο της μπάντας. Όσον αφορά την μουσική του δίσκου..

..το μόνο που μπορεί να υποστηρίξει με σιγουριά κάποιος, είναι ότι όλοι οι φίλοι της heavy μουσικής, θα βρουν κάτι που να τους ικανοποιεί. Αυτό συμβαίνει διότι η μπάντα έχει διανθίσει το doom metal της με στοιχεία ψυχεδελικής prog rock μουσικής περασμένων δεκαετιών ενώ, τα stoner ψήγματα δεν απουσιάζουν από τη μουσική του δίσκου. Τα ογκώδη και σε αρκετές στιγμές fuzzαριστά riffs της κιθάρας αποκτούν μια ονειρική διάσταση όταν συμπληρώνονται από τις μελωδίες της ακουστικής ενώ, το μπάσο πολλές φορές αναλαμβάνει να οδηγήσει τις συνθέσεις σε σαγηνευτικά μυστηριώδη ηχοτοπία, εκεί όπου το mellotron παραμονεύει. Τα επικά χτυπήματα των ντραμς συνοδεύουν με φανταστικό τρόπο τα φωνητικά, τα οποία, αναδεικνύουν την Ozzy χροιά τους, μόνο όταν επιχειρούν ανάβαση σε υψηλότερες κλίμακες, αλλά έχω την εντύπωση, πως ο λυρισμός που προσδίδουν στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, είναι μαγικός.

Εν κατακλείδι, όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, είναι τόσο καλά φιλτραρισμένα από την μπάντα, που καθιστούν το Signs Of Osiris, έναν από τους καλύτερους -αν όχι τον καλύτερο, doom metal δίσκο του έτους 2011. Δεν χωρά αμφιβολία στο ότι οι Lord Vicar -που πρόσφατα επισκέφθηκαν την χώρα μας, είναι μια από τις καλύτερες σύγχρονες doom μπάντες του πλανήτη Γη, μιας και φαίνεται ότι τα παλικάρια απ' τον Βορρά της Ευρώπης, κατέκτησαν με συνοπτικές διαδικασίες τον Θρόνο της Ανίερης Doom Αυτοκρατορίας, τον οποίο, πολύ δύσκολα θα αποχωριστούν, μιας και δεν βλέπω να ξεπροβάλει σύντομα από τον ομιχλώδη ορίζοντα, κάποιο εξίσου δυνατό αντίπαλο δέος για να τον διεκδικήσει με αξιώσεις..

The Devil's Blood - The Thousandfold Epicentre

Από την πόλη Eindhoven της Ολλανδίας προέρχονται οι δημιουργημένοι το 2007 -αν δεν κάνω κάποιο λάθος, The Devil's Blood, οι οποίοι ηχητικά κινούνται στα πολύχρωμα, μα σκοτεινά συνάμα, σοκάκια της occult rock μουσικής. Πριν λίγες μέρες και πιο συγκεκριμένα, στις 11/11/11, η μπάντα κυκλοφόρησε μέσω της καταγόμενης από την Γερμανία, δισκογραφικής εταιρίας, Van Records, την δεύτερη full length δουλειά της, The Thousandfold Epicentre.

Ο εν λόγω δίσκος αποτελείται από 11 κομμάτια συνολικής διάρκειας 75 περίπου λεπτών ενώ, το artwork που τον συνοδεύει είναι απόλυτα ταιριαστό με την occult rock αισθητική τόσο της μουσικής, όσο και των στίχων της μπάντας. Οι στίχοι, ασχολούνται με τις σκανταλιές των σκοτεινών πνευμάτων, τα οποία ο γεροδιάολος αμόλησε ελεύθερα επί Γης, για μια ακόμη φορά ενώ, η πολύ καθαρή παραγωγή, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την μουσική της μπάντας.

Μουσικά, ο συνδυασμός occult rock με folk πινελιές, είναι αποδεδειγμένα όμορφος και αυτός ο δίσκος δεν θα μπορούσε να αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα, ειδικά απ' τη στιγμή που 70's prog rock στοιχεία και ψήγματα 60's ψυχεδέλειας είναι διάσπαρτα στο άλμπουμ. Όμως, μια 80's power metal αύρα διαπερνά τις συνθέσεις, κι αυτό, στα δικά μου αυτιά, δεν είναι και πολύ καλό. Βέβαια, ίσως φταίει το ότι αυτή η ηχητική έκφανση της σκληρής μουσικής, δεν είναι το φόρτε μου. Anyway, το σημαντικό είναι ότι αυτά τα στοιχεία έχουν δέσει μια χαρά μεταξύ τους, οπότε το τι μου αρέσει εμένα και το τι δεν μου αρέσει, νομίζω λίγη σημασία έχει, μιας και ο δίσκος για τον οποίο γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν είναι κακός -αντιθέτως.

Πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο στο είδους του, που είμαι σίγουρος, ότι θα βρεθεί σε πολλές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς, κι ας μην συμπεριλαμβάνεται η δίκια μου λίστα σε αυτές. Ο λόγος που θεωρώ τον δίσκο απλά καλό, κι όχι κορυφαίο, είναι η μεγάλη του διάρκεια, η οποία, θαρρώ πως δεν συνοδεύεται κι από αναλόγως μεγάλη ποικιλία, μιας και όλα τα ηχητικά στοιχεία που περιέχει, αν και συνδυασμένα καλά μεταξύ τους, δεν προσφέρουν κάτι το συναρπαστικό. Μοιραία λοιπόν, το χέρι πηγαίνει ενστικτωδώς στο skip, αλλά επειδή ως γνωστόν, μουσική κι αντικειμενικότητα δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις, σας προτείνω να τσεκάρετε το The Thousandfold Epicentre, διότι οι The Devil's Blood, είναι ιδιαιτέρως ταλαντούχοι -κι αυτό, δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Άλλωστε, περί ορέξεως..