Οι Βρετανοί Conan, οι οποίοι απαρτίζονται από τους Paul O'Neil στα ντραμς, Jon Davis σε φωνητικά και κιθάρα και Phil Coumbe σε μπάσο και φωνητικά, δημιουργήθηκαν το 2006 στο Λίβερπουλ κι έκτοτε δεν έχουν σταματήσει ούτε στιγμή να μας συναρπάσουν με την εξαιρετικά heavy προσέγγιση της doom μουσικής, που επιχειρούν μέσω του ήχου τους, ο οποίος ξεπερνά σε βάρος κι όγκο τις περισσότερες heavy μπάντες του διαγαλαξιακού μας συστήματος, ενώ η ονομασία CavemanBattleDoom, που η μπάντα έχει προσδώσει στις υπέρβαρες μελωδίες της, θαρρώ, πως τις περιγράφει με τον πλέον ταιριαστό τρόπο, καθώς το ντεμπούτο full length της, Monnos, που κυκλοφορεί μέσω της Burning World Records, ορίζει τα όρια του doom ήχου εκ νέου, μιας και τα 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 39 λεπτών, που περιέχει, νομίζω, πως θα επηρεάσουν κόσμο και κοσμάκη, καθιστώντας έτσι, ανεξίτηλο το heavy στίγμα των Conan.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Monnos, που ηχογραφήθηκε στα Foel Studios, συνοδεύεται από ένα εκπληκτικό artwork, που για ακόμη μια φορά στην ως τώρα πορεία της μπάντας, φιλοτέχνησε το αφανές τέταρτο μέλος της, Tony Roberts. Η παραγωγή, που είναι αρκούντως καθαρή, οφείλεται στην πολύ καλή δουλειά του Chris Fielding, ο οποίος κατάφερε να δώσει διαύγεια στο μουσικό περιεχόμενο του άλμπουμ, δίχως όμως να εξαλείψει εντελώς την λασπώδη αίσθηση ηχητικής βρωμιάς, που χαρακτήριζε και κολάκευε τις πρότερες δουλειές τούτης της ιδιαιτέρως ελπιδοφόρας και πάρα πολλά υποσχόμενης μπάντας.
Η απόδοση της μπάντας κινείται σε υψηλότατα επίπεδα, ενώ η χημεία των τριών μουσικών από τον εγγλέζικο βορρά, μοιάζει και είναι εκπληκτική, καθώς ο ένας συμπληρώνει τον άλλο με απαράμιλλη μαεστρία. Η βελτίωση στον συνθετικό τομέα είναι εμφανέστατη, αν και οι συνθέσεις δεν ξεφεύγουν πολύ από το ήδη γνωστό και ιδιαιτέρως θορυβώδες ηχητικό μοτίβο της μπάντας, που ως επί τω πλείστον κινείται σε mid-tempo ρυθμούς, ενώ το στιχουργικό περιεχόμενο του άλμπουμ, που όπως και οι τίτλοι των κομματιών μαρτυρούν, καταπιάνεται με τα όσα συμβαίνουν στα πεδία των μαχών, είναι δοσμένο με συνοπτικό, αλλά άκρως γλαφυρό και περιεκτικό τρόπο.
Τα ντραμς του άλμπουμ, που κάλλιστα θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τύμπανα του πολέμου, είναι καταιγιστικά σε στιγμές, ενώ σε αυτά οφείλονται κυρίως οι αλλαγές, που επιχειρούνται στο τέμπο του δίσκου. Οι κιθάρες παράγουν κοφτά, μεγαλειώδη riffs, που με το χαμηλό τους κούρδισμα, αλλά και το τεράστιο ηχητικό τους εκτόπισμα, δοκιμάζουν με κάθε τους νότα τις αντοχές των ηχείων, ενώ το μπάσο, που με το παχύ και πηχτό του ήχο προσδίδει γενναίες ποσότητες groove στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, συνοδεύει τόσο τις κιθάρες, όσο και τα ντραμς, με τον πλέον ταιριαστό τρόπο. Όσον αφορά τα φωνητικά, το μόνο σίγουρο είναι, πως ταιριάζουν άψογα με την αύρα της μουσικής, αλλά και με την αισθητική των στίχων του άλμπουμ.
Εν κατακλείδι, έχω την αίσθηση, πως τούτος ο δίσκος, θα μνημονεύεται για αρκετό καιρό, ενώ τούτη η μπάντα μου δίνει την εντύπωση, πως ξέρει πολύ καλά τι κάνει, καθώς δεν ξέρω αν το κατέστησα σαφές παραπάνω, αλλά οι Conan μόλις κυκλοφόρησαν έναν doom δίσκο, που βρίθει επικού συναισθήματος, ενώ περιέχει κι αρκετά sludge στοιχεία, τα οποία απογειώνουν το συμπαγές μουσικό περιεχόμενο του ηχητικού μαμούθ, που ακούει στο όνομα, Monnos, καθιστώντας το έτσι απαραίτητο για την δισκοθήκη όλων των φίλων του heavy ήχου.
Οι Αυστριακοί Mondtille υπέπεσαν στην αντίληψη μου πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν ο καλός φίλος zedalone μου τους σύστησε προς ακρόαση. Έκτοτε, η μουσική τους δεν έχει σταματήσει να μου κρατά παρέα, καθώς ο συνδυασμός ακραίου metal και ακουστικών μελωδιών, δεν δυσκολεύτηκε να με σαγηνεύσει. Γι' αυτό το λόγο, αλλά και με αφορμή το δεύτερο πόνημα της μπάντας, Seelenwund, που κυκλοφόρησε πρόσφατα και με συνάρπασε, αποφάσισα να ζητήσω από τον zedalone να κανονίσει μια συνέντευξη με τη μπάντα, καθώς είχε αναπτύξει μια καλή επικοινωνία μαζί τους. Έτσι κι έγινε, καθώς ο David, που είναι ο κιθαρίστας της μπάντας, δέχθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις, που εγώ κι ο zedalone ετοιμάσαμε.
Ξεκινήσατε ως ντουέτο, που έγραφε κυρίως ακουστική μουσική, όμως σύντομα και με την προσθήκη περισσότερων μελών στη μπάντα, η προσέγγιση σας στην μουσική έγινε περισσότερο ακραία. Θα μας πεις σε παρακαλώ λίγα λόγια για τις πρώτες μέρες της μπάντας, αλλά και για την εξέλιξή της?
Αυτό, που θέλαμε πάντα να κάνουμε, είναι να παίξουμε τη μουσική, που μας αρέσει να ακούμε. Έπειτα από ορισμένα τζαμαρίσματα και την προσθήκη παραπάνω μουσικών, δημιουργήσαμε τους Mondstille. Ύστερα από μερικά σκαμπανεβάσματα, όπου κερδίζαμε και χάναμε μέλη στη μπάντα, έχουμε πλέον φτάσει στο σημείο, όπου θέλαμε να βρίσκονται οι Mondstille, κι αυτό είναι υπέροχο. Ορίζουμε την μουσική μας ως “Emotional Black Metal”, ενώ αυτή, πάντα υπήρξε 100% ειλικρινής.
Στο ντεμπούτο σας,Am Ende, συνδυάσετε δύο διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις, δημιουργώντας ένα καθαρά ηλεκτρικό μέρος κι ένα ακουστικό. Στο Seelenwundέχετε ακουστικά γυρίσματα εντός των τραγουδιών. Για να είμαι ειλικρινής, μου λείπει η ακουστική πλευρά σας. Αναρωτιέμαι λοιπόν, εάν ακόμη γράφετε καθαρά ακουστικά πράγματα κι αν υπάρχει περίπτωση να ακούσουμε ξανά κάποια τέτοια κυκλοφορία από εσάς στο μέλλον.
Αρχικά, θέλαμε να κάνουμε στο Seelenwundτο ίδιο, που κάνουμε και στο Am Ende, μισά ακουστικά και μισά metal τραγούδια. Αλλά, καθώς αρχίσαμε τη συγγραφή νέων τραγουδιών, αποφασίσαμε να μην επαναληφθούμε, αλλά αντιθέτως, να εξελίξουμε το δικό μας στυλ metal τραγουδιών με ακουστικά μέρη. Υπάρχουν κάποια αμιγώς ακουστικά τραγούδια και ίσως γράψουμε έναν ακουστικό δίσκο στο μέλλον, αλλά αν ηχογραφήσουμε κάτι τέτοιο, θα είναι σίγουρα αρκετά διαφορετικό από τα ακουστικά μέρη του Am Ende. Όμως, προς το παρόν, δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν θα κάναμε ποτέ κάτι τέτοιο.
Παρατήρησα, πως ποτέ ως τώρα δεν είχατε κάποιον σταθερό ντράμερ στη μπάντα και επίσης, όσοι σας βοήθησαν, είτε στο στούντιο, είτε στις συναυλίες, δεν ήταν πάντα οι ίδιοι. Γιατί συμβαίνει αυτό?
Οι δρόμοι μας με τον πρώτο μας ντράμερ, Phil, χώρισαν ύστερα από 2 χρόνια, που παίζαμε μαζί. Ο Krimhτων Decapitatedέπαιξε τα ντραμς στο Am Ende, ο Abayerτων Horns Of Hattinκαι ο Marthynτων Belphegorέπαιξαν μαζί μας σε κάποιες συναυλίες, ενώ τα ντραμς στο Seelenwundείναι προγραμματισμένα. Όλα αυτά τα χρόνια μετά τον χωρισμό, ψάχναμε για έναν ντράμερ, αλλά ποτέ δεν βρήκαμε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά φαίνεται, πως δεν ανήκουμε στο είδος, στο οποίο οι ντράμερ της Βιέννης θα ήθελαν να παίξουν. Για να είμαι ειλικρινής, το σιχαίνομαι αυτό.
Ποιες είναι οι κύριες μουσικές επιρροές σας? Και ποιες οι αγαπημένες σας μπάντες/καλλιτέχνες?
Υπάρχουν πολλά είδη μουσικής και πολλοί καλλιτέχνες, που έχουν επηρεάσει το έργο μας και για τον καθένα από μας, αυτοί είναι διαφορετικοί. Στις πρώτες μας μέρες, είχαμε εμπνευστεί από μπάντες όπως οι Dornenreich, Nagelfar (οι Γερμανοί), Tenhi, Empyriumκαι άλλες παρόμοιες. Ήταν κάπως “αυτή η μουσική είναι τόσο ωραία, που πρέπει να κάνουμε κάτι ανάλογο με το δικό μας τρόπ, αλλά πλέον, απλώς γράφουμε μουσική, δίχως να έχουμε στο νου μας άλλες μπάντες. Όταν ξεκινήσαμε τους Mondstilleάκουγα σχεδόν αποκλειστικά metal, αλλά τώρα είμαι πολύ πιο ανοιχτός στη μουσική κι έχω εμπνευστεί από αρκετά μη metal πράγματα.
Πως θα περιγράφατε τη μουσική σας σε κάποιον, που δεν έχει ακούσει ούτε μια νότα από αυτή?
Νομίζω, πως θα την περιέγραφα ως πολύ ατμοσφαιρική. Απολύτως ειλικρινή και προερχόμενη από τα βάθη των ψυχών μας. Αλλά φοβάμαι, πως θα πρέπει να σου αρέσει ο metal ήχος (γέλια).
Θα είχες την ευγένεια να μας πληροφορήσεις σχετικά με την διαδικασία συγγραφής της μουσικής σας? Πως συμβαίνει η μαγεία?
Τα πάντα ξεκινούν από τις κιθάρες. Απλώς καθόμαστε και τζαμάρουμε με αυτές έως ότου προκύψει ένα καλό riff. Αν υπάρχει η δυνατότητα, το ηχογραφούμε άμεσα και με βάση αυτό το riff, το τραγούδι αναπτύσσεται. Συνήθως, μετά τελειώνουμε τα κιθαριστικά μέρη, προσθέτουμε τα ντραμς κι έπειτα σκεφτόμαστε τα μέρη, στα οποία θα μπορούσε το βιολί να ακουστεί. Τέλος, προσθέτουμε το μπάσο και τα φωνητικά. Μια καθόλου θεαματική διαδικασία, διότι εκτός του Ludwig, οι υπόλοιποι σχεδόν δεν ξέρουμε τι κάνουμε με τα μουσικά μας όργανα, οπότε μάλλον όλα οφείλονται στο feeling (γέλια).
Ποιες είναι οι κύριες στιχουργικές σας επιρροές? Και γιατί όλοι οι στίχοι σας είναι γραμμένοι στη μητρική σας γλώσσα?
Διαβάζω πολύ γερμανική ποίηση, όπως Storm, Goetheή Heineκαι γι' αυτό, αρκετοί από τους στίχους μου είναι επηρεασμένοι από τον τρόπο γραφής τους. Δεν είμαι καμία διάνοια, αλλά απλώς, έτσι αισθάνομαι καλά. Γράφω στα γερμανικά, διότι είναι η μητρική μου γλώσσα και έτσι μπορώ να εκφράσω καλύτερα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Θα μπορούσα να γράψω κάλλιστα στα αγγλικά, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα ταίριαζε στους Mondstille.
Το στοιχείο του θανάτου και της φύσης είναι έντονο στους στίχους σας. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεματολογία σε αυτούς?
Οι στίχοι μου ήταν πάντα ένα είδος θεραπείας για εμένα και αντανακλούν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου. Οπότε δεν υπάρχει μια θεματολογία ή κάποιου είδους μεγάλη ιδέα σε αυτούς, αλλά νομίζω, πως έχουν μια κοινή συνισταμένη. Το Am Endeείναι ένα πολύ καταθλιπτικό και αρνητικό άλμπουμ, διότι όταν έγραφα τους στίχους ήμουν χάλια, καθώς έπρεπε να ξεπεράσω αρκετά πράγματα. Το Seelenundείναι μελαγχολικό, διότι αυτή ήταν και η διάθεση μου τότε, αλλά μελαγχολικό με μια θετική έννοια. Είναι για την λαχτάρα και την αναζήτηση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της δύναμης και της αυτογνωσίας. Αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσω κάνα-δυο παλαιότερους στίχους στον δίσκο, οπότε ναι, υπάρχει ακόμη λίγος θάνατος σε αυτούς(γέλια).
Σχετικά με το Seelenwund, μπορείς να μας πληροφορήσεις σε παρακαλώ για τις ηχογραφήσεις και την παραγωγή του? Είστε ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα?
Είμαστε απολύτως ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα. Κατά τη γνώμη μου, οι ηχογραφήσεις ήταν εξαιρετικά απλές. Απλώς, ηχογραφήσαμε κάθε μια από τις ιδέες, που ήρθαν στο μυαλό μας, ενώ την ίδια στιγμή, αρχίσαμε την προ-παραγωγή. Όταν όλα τα τραγούδια ολοκληρώθηκαν, τα ηχογραφήσαμε ξανά στο στούντιο μας και τα στείλαμε στον Norbert Leitnerτης Udio Media. Αυτός έκανε το mixing και το mastering του δίσκου κι έπειτα μας το έστειλε πίσω. Η ροή της συνεργασίας μας ήταν πολύ καλή, ενώ, αν και κάποια μικρά τεχνικά προβλήματα υπήρξαν, στο τέλος, όλα κύλησαν άψογα.
Ο δεύτερος δίσκος σας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι υπέροχος, ενώ παρατήρησα, πως οι αντιδράσεις γι' αυτόν, ήταν πραγματικά θετικές. Περιμένατε αυτήν την επιτυχία και πως αισθάνεστε γι' αυτήν?
Ειλικρινά, δεν περιμέναμε ότι το Seelenwundθα γινόταν τόσο δημοφιλές στους οπαδούς μας, αλλά και σε αρκετά underground διαδικτυακά περιοδικά. Πραγματικά, μας έχει συναρπάσει η επιτυχία του, αλλά και τα εξαιρετικά σχόλια, που λαμβάνουμε από τους φίλους και οπαδούς μας. Μιλήσαμε με πολύ κόσμο και όλοι τους έλεγαν πόσο πολύ αγάπησαν το Seelenwund. Είναι πραγματικά υπέροχο και μοιάζει σαν ανταμοιβή για όλες τις ώρες πόνου και βασανιστηρίων (γέλια).
Κυκλοφορήσατε μόνοι σας το άλμπουμ, χωρίς την εμπλοκή κάποιας δισκογραφικής. Πρόκειται για κάποιου είδους πολιτική της μπάντας ή απλώς έτυχε να γίνει έτσι?
Αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το Seelenwundμε αυτό τον τρόπο, διότι είχαμε άσχημες εμπειρίες από τη συνεργασία μας με την White Birdγια το Am Ende. Αυτή τη φορά θέλαμε να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο, όσον αφορά τις διαδικασίες παραγωγής και αποστολής. Έτσι ώστε, αν τα πράγματα πάνε άσχημα, να φταίμε εμείς και μόνο. Ο δεύτερος λόγος, που κυκλοφορήσαμε μόνοι μας το Seelenwund, είναι διότι θέλαμε να μην παρέμβει κανείς στο έργο μας και στο πως το δημιουργούμε. Αν έχεις συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική, πάντα θα υπάρχει κάποιος, που θα απαιτεί συνεχώς καινούρια πράγματα από εσένα και αυτός δεν είναι ο τρόπος, που δουλεύουν οι Mondstille. Θέλουμε το χρόνο μας για να συνθέσουμε τη μουσική μας, αλλά και για να γράψουμε τους στίχους μας.
Όχι πολύ αφότου ξεκίνησαν οι προπαραγγελίες για τον δίσκο, αυτός διέρευσε και κάνατε μια σχετική δήλωση. Νομίζω, πως η προσέγγιση σας ήταν πολύ ευγενική και δεν μπορώ αν αντισταθώ, παρα να σε ρωτήση για το συμβάν, αλλά και την γνώμη σου για την πειρατεία γενικότερα. Ποιά είναι η άποψη σου σχετικά?
Σωστά, κάναμε μια δήλωση μέσα από τη σελίδα μας στο Facebook σχετικά με αυτό το συμβάν. Δεν έχουμε θυμώσει με αυτό το γεγονός, διότι για μας είναι κάτι σαν δωρεάν διαφήμιση και είναι καλό να βλέπεις, πως ο κόσμος αναγνωρίζει την σκληρή δουλειά μας για το Seelenwund, καθώς μας γράφουν και μας λένε ότι κατέβασαν τον νέο μας δίσκο και ότι θέλουν να τον αγοράσουν, διότι τους άρεσε πολύ. Ως εκ τούτου, είμαστε απολύτως ok με αυτό. Αν βγει κάποιος νέος δίσκος από μια μπάντα, που μου αρέσει, “θα το τσεκάρω” κι εγώ. Αλλά αν πραγματικά μου αρέσει η μουσική, που περίεχει, θα το αγοράσω. Με την πρώτη ευκαιρία.
Καθώς περιπλανιόμουν στο website σας, συνειδητοποίησα, πως ο αριθμός των συναυλιών σας δεν είναι όσο μεγάλος νόμιζα και αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνετε πιο συχνά συναυλίες?
Δεν έχουμε σταθερό ντράμερ, οπότε είναι δύσκολο να προετοιμαστούμε για να παίξουμε ζωντανά. Είμαστε όλοι εργαζόμενοι και πρέπει με κάποιο τρόπο να βρούμε χρόνο και χώρο για το χόμπι μας, τους Mondstille. Είναι πολύ δύσκολο να βρούμε ημερομηνίες, στις όποιες όλοι μας θα μπορέσουμε να προετοιμαστούμε και να παίξουμε ζωντανά. Γι' αυτό το λόγο, οι περισσότερες συναυλίες μας γίνονται στη Βιέννη.
Όπως είπες, σχεδόν όλες σας οι συναυλίες έλαβαν χώρα στην γενέτειρα σας, Βιέννη. Πως και δεν παίξατε ποτέ ζωντανά στο εξωτερικό?
Καταρχάς, αυτό οφείλεται εν πολλοίς στους λόγους, που ανέφερα παραπάνω. Είχαμε κάποιες προσφορές για να παίξουμε σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν μπορέσαμε να το συνδυάσουμε με τις εργασίες μας. Θέλουμε πραγματικά να παίξουμε σε διαφορετικές χώρες και πόλεις, αλλά προς το παρόν, αποφασίσαμε να σταματήσουμε γενικότερα τις συναυλίες, έως ότου βρούμε έναν σταθερό ντράμερ.
Πρόσφατα, μοιραστήκατε την σκηνή με δύο πολύ γνωστές γαλλικές μπάντες, τους Alcestκαι Les Discrets. Πως ήταν η συναυλία και μήπως υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον περιστατικό από εκείνη την βραδιά, που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας?
Η βραδιά ήταν υπέροχη, διότι όλες οι μπάντες ήταν τρομερές. Το μέρος ήταν σχεδόν sold out και όλες οι μπάντες έπαιξαν εκπληκτικά. Μιλώντας για μένα, δεν μπόρεσα να ευχαριστηθώ όσο και οι άλλοι εκείνο το βράδυ, διότι έτρεχα για το merchandise και τα σχετικά. Αλλά όλα ήταν ok και σίγουρα ήταν μια βραδιά, που θα μνημονεύεται.
Λίγο πριν το τέλος αυτής της συνέντευξης, νομίζω, πως θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να μοιραστείς μαζί μας το πιο τρελό σου όνειρο για τη μπάντα, αλλά και να μας ενημερώσεις σχετικά με τις φιλοδοξίες των Mondstille.
Το πιο τρελό μου όνειρο? Νομίζω, πως θα ήθελα μια παγκόσμια περιοδεία με τους Lantlos (γέλια). Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχουμε κάποια μεγαλειώδη φιλοδοξία για τους Mondstille. Απλώς κάνουμε αυτό, που θέλουμε, παίζουμε μουσική για προσωπικούς λόγους και απολαμβάνουμε το γεγονός, πως αρέσει στον κόσμο η μουσική μας. Τίποτα παραπάνω.
Ευχαριστώ για την συνέντευξη. Μπορείτε να την κλείσετε όπως θέλετε, μιας και ο επίλογος σας ανήκει.
Austrian band, Mondstille, was brought to my perception almost two years ago, by a good friend of mine, zedalone, who recommented them to me. Since then, their music has been a really good company to me, because I was allured by their combination of extreme metal and acoustic tunes. Thus, but also, on the occasion of their majestic second full length, Seelenwund, I decided to ask zedalone, who had established a good liaison with them, if he can arrange an interview with the band. That was it, the band accepted and David, it's guitarist, answered the questions that together, me and zedalone, prepared.
You were formed as a duo writing mostly acoustic tunes but soon more members joined the band and your approach to music became more extreme. Would you please tell us a bit about those early days of the band and it's evolution?
We always wanted to do just the music we wanted to listen to. After some jam sessions we founded "Mondstille" and found us some great additional musicians. After some up's and down's, loosing and winning band members, we are now at that point where we intended "Mondstille" to be, and that feels great. We define our music as "Emotional Black Metal" and it has always been 100% honest.
In your debut, Am Ende, you combined this two different directions by making an album half electric and half acoustic. In Seelenwund you have acoustic breaks within the songs. To be honest I miss your acoustic side. I was wondering if you still write pure acoustic stuff and if we are going to hear such a release from you in the future.
At first, we wanted to do the same on "Seelenwund" as we did on "Am Ende Ι", half acoustic and half metal songs. But as we started writing the new songs we decided not to repeat that but instead, developing our style of metal songs with acoustic parts. There are some acoustic songs left and maybe we'll write an acoustic album in the future but if we'd record one, it'd definitely be different from the acoustic stuff on "Am Ende Ι". But at the moment I really can't tell if we'd ever do this.
I've noticed that you've never had a steady drummer in your line up so far and also, the ones that helped you in studio and/or in concerts were not the same persons every time. Why's that?
After playing together for about 2 years we parted ways with our first drummer Phil. Krimh (Decapitated) played the drums on "Am Ende Ι", Abayer (Horns of Hattin) and Marthyn (Belphegor) played some shows and the drums on "Seelenwund" were programmed. All these years since the split we were searching for a new drummer but it didn't work out. I don't know why but it seems like we're not the kind of style drummers in Vienna like to play. It really sucks, to be honest.
What are your main musical influences? And what are your favorite artists/bands?
There are many kinds of music or artists that influence our own work and for everyone of us, they're different. In our early days we were mainly inspired by bands like Dornenreich, Nagelfar (the germans), Tenhi, Empyrium and similar stuff. It was like "that music is so great, we have to do the same in our way", but today we're just writing stuff without thinking about other bands. As we started "Mondstille" I was totally into everything that's metal but today I'm very open minded in a musically way and I get inspired by lots of non-metal stuff.
How would you describe your music to somebody that has never heard not even a single tune of yours?
I think I'd describe it as very emotional music. Fully honest and from the deep of our souls. But I'm afraid you have to like metal, haha
Would you be kind enough to provide us with some info about the writing process of your music? How does the magic occurs?
All of our songs start with guitars. We're just sitting around, jamming on our own and suddenly a great riff appears. If it's possible we're recording it immediately and based on that one riff, the song grows. Usually we then write the rest of the guitars, do the drum programming and think about the parts where the violin should get it's moments. After that, bass and vocals follow. A very unspectacular process because except Ludwig, we actually don't know what we're doing on our instruments, so it's just about the feeling, haha.
What are your main lyrical influences? And why are all of them written in your native language?
I read a lot of german poetry like Storm, Goethe or Heine and because of that my lyrics are influenced by their style of writting. I'm not a genius but it just feels right this way. They're written in German because that's my mother tongue and it's the best way to express that special kind of feelings and thoughts. I could write English lyrics as well but it wouldn't work with "Mondstille".
The presence of death and nature is really intense in your lyrics. Is there any specific concept in them?
My lyrics always were kind of a therapy for myself and they reflect different periods of my life. So there is no real concept or great idea in my lyrics but I think they all point in the same direction. "Am Ende Ι" was a very depressing and negative album because as I wrote the lyrics I was very down and had to get over some things. "Seelenwund" otherwise is still melancholic because that's my disposition, but it's melancholic in a positive way. It's about longing and searching for freedom, independence, strength and self-discoveryΙ But I had to use 1-2 older lyrics on this album, so there's still some death, haha
Moving on to Seelenwund, would you please inform us about the recordings and the production of it? Are you satisfied with the final result?
We're totally satisfied with the final result. The recordings were very simple, in my opinion. We recorded every idea that came to our mind and started the pre-production at the same point. After all the tracks were finished, we re-recorded all tracks at home and sent the final stuff to Norbert Leitner (Udio Media). He then mixed and mastered the whole album and sent it back to us. Despite some technical issues we had a very good workflow and everything turned out great.
Your second album, in my opinion, is magnificent, and I've noticed that the great majority of feedback about it is really positive. Did you expect this success and how do you feel about it?
Honestly, we didn't expect "Seelenwund" to be that popular amongst our fans and some underground webzines. We're totally overwhelmed by the success and feedback we're getting from our fans and friends. It feels really great and it's like kind of a reward to all the hours of pain and suffering, haha We spoke with so many people and all of them told us how much they'd love "Seelenwund".
The album was self-released and without any record company involved. Is this some kind of the band's policy or it just happened to be this way?
We decided to release "Seelenwund" this way because of the very disappointing experiences we had with "White Bird" and "Am Ende ...". This time we wanted to retain full control about the whole production and shipping process. So if things get fucked up, it's just our fault. The second reason we released "Seelenwund" on ourselves, is because we wanted no one to interfere in our creative process and the way we're handling the whole thing. If you're signed to any record label there'll always be someone expecting you writing new stuff constantly and that's not the way of "Mondstille". We need our time to compose our music and write the lyrics.
Not long after the pre-orders for the album begun, it was leaked, and you made a statement regarding this. I think that your approach was really kind and I can't resist to ask you about this incident and also your opinion about piracy in general. What's your point of view?
That's right, we made a statement on our Facebook page about that piracy thing. We're not mad about that fact, because for us it's like free promotion and it's great to see, that people are regarding the hard work we put into "Seelenwund", writing us they've downloaded our new album and now want to buy it because they like it that much. Therefore we're totally ok with this. If there's a new album of a band I like, I'll "check it out" too. But if I really like the music on it, I'll buy it. Immediately.
While checking out your website, I found out that your live shows are not as many as I thought and I was wondering why you guys don't do concerts more often?
Because we don't have a regular drummer it's very hard to prepare ourselves for a show to play. We're all working people and have to arrange our hobby "Mondstille" with that situation. It's very hard to find dates where all of us can practice for upcoming live events. Therefore we played most of our shows in Vienna.
As you said, almost all of your shows were played at your native Vienna. How come you've never played live abroad?
First of all, it's because of the reasons I've already mentioned. We had some offers to play in other european countries, but we weren't able to manage that because of our working situation. We would've been really glad to play in different cities and countries but now we decided to stop playing gigs for a while until we'll find a new drummer.
Recently, you've shared the stage with two well-known french bands, Alcest and Les Discrets. What was the vibe of this concert and maybe you have any good stories to share with us from that night?
That night was great, because the whole band setting kicked ass. The location was almost sold out and every band played a great show. Speaking of me, I couldn't enjoy that evening as the others did , because I was too busy managing all that merchandise and band business. But that's ok and it definitely has been a night to be remembered.
Just before the closure of this interview, I think it would be interesting to share with us your wildest dream about the band and also, to let us know what's your highest ambition regarding Mondstille?
My wildest dream? I think it would be a world tour with Lantl™s, haha To be honest, we don't have any high ambition regarding Mondstille. We just do what we have to, we write music for our personal purpose, enjoying that people like our stuff. Nothing more ...
Thank you very much for this interview guys. Feel free to add anything you want, since the epilogue belongs to you.
Οι Πατρινοί Dala Sun δημιουργήθηκαν το 2010 και λίγους μήνες μετά κυκλοφόρησαν τον πρώτο, σχεδόν ομώνυμο, αλλά και αυτοχρηματοδοτούμενο, δίσκο τους, Sala Dun, ο οποίος έκλεψε τις εντυπώσεις, καθώς το μείγμα stoner/doom με rock n roll χαρακτήρα και punk αύρα, αποδείχθηκε άκρως εκρηκτικό κι εξόχως ενδιαφέρον. Δυο χρόνια μετά, τα παλικάρια από τις καρναβαλικές λασπουριές επιστρέφουν με τον δεύτερο δίσκο τους, Gegenschein, ο οποίος εκτός των άλλων, μοιράζεται την ίδια diy ιδεολογία με τον προκάτοχο του.
Για ακόμη μια φορά, όλα έχουν γίνει από την ίδια την μπάντα, καθώς τα άτομα, που την απαρτίζουν είναι αυτά, που με περίσσιο μεράκι επιμελήθηκαν την ηχογράφηση, την παραγωγή, αλλά και το υπέροχο και βουκολικής αισθητικής artwork του δίσκου. Ενός δίσκου, που αποτελείται από 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 38 λεπτών, ενώ το εν λόγω άλμπουμ, πρόκειται να κυκλοφορήσει σε 12" βινύλιο στις αρχές του ερχόμενου Μάη, άμα τη επιστροφή της μπάντας από την κεντροευρωπαϊκή της τσάρκα. Ως τότε, μπορείτε να ακούσετε τον δίσκο στην ολότητα του εδώ, αλλά και να τον κατεβάσετε δωρεάν κάνοντας κλικ, εδώ.
Ο ήχος των Dala Sun μοιάζει περισσότερο κατασταλαγμένος αυτή τη φορά, καθώς τα stoner στοιχεία κυριαρχούν σε αυτόν, ενώ τα rock 'n' roll και punk ψήγματα παραμένουν στην μουσική τους, αν κι έχουν χάσει την πρωτοκαθεδρία από τα desert rock ηχοχρώματα, τα οποία έχουν επιτυχώς διανθιστεί με γενναίες ποσότητες fuzz, ενώ σε ορισμένα κομμάτια, ξεχωρίζει η σχεδόν crossover thrash τεχνοτροπία, που αποτελεί το κερασάκι στη λασπωμένη, μα συνάμα, γευστικότατη ηχητική τούρτα, που φέρει τον εύγλωττο τίτλο: Gegenschein.
Η απόδοση της μπάντας είναι εξαιρετική, ενώ απογειώνεται από την μεστή παραγωγή. Οι κιθάρες παράγουν πιασάρικα και άκρως δυναμικά riffs, τα οποία δεν δυσκολεύονται να σε σαγηνεύσουν, ενώ τα solos τους σε ξεμυαλίζουν από την πρώτη κιόλας νότα τους. Το μπάσο groovάρει ασύστολα, ενώ συνεργάζεται άψογα τόσο με τις κιθάρες, όσο και με τα ντραμς, τα οποία κρατάνε τα μπόσικα με εντυπωσιακή συνέπεια. Τα φωνητικά έχουν δέσει υπέροχα με το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, ενώ τα διάφορα samples λειτουργούν ευεργετικά για την εξέλιξη των κομματιών, καθιστώντας έτσι εκπληκτική, την ήδη εξαιρετική ροή του δίσκου.
Οι Dala Sun ξεπέρασαν με χαρακτηριστική ευκολία τον πήχη με τις υψηλότατες προσδοκίες, που είχε δημιουργήσει το πολύ καλό ντεμπούτο τους, καθώς το Gegenschein είναι εξαιρετικό από όλες τις απόψεις, ενώ σημαντικό είναι το γεγονός, πως συμβάλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ακμάζουσας κι ανεξάρτητης εγχώριας heavy σκηνής, μιας και προέρχεται από μια μπάντα του diy χώρου, που γνωρίζει, πως να αναδείξει το πλούσιο ταλέντο της. Κλείνοντας, νιώθω, πως οφείλω να σας προτρέψω, όχι μόνο να ακούσετε, αλλά και να στηρίξετε με όποιον τρόπο μπορείτε τούτη την άρτια κυκλοφορία, διότι ειλικρινά, πιστεύω, πως το αξίζει.
Υπάρχουν κάποιες μπάντες, όπως οι προερχόμενοι από το Akron του Ohio, If These Trees Could Talk, που με την μουσική τους, σου υπενθυμίζουν τον λόγο, που κάποτε άκουγες post rock. Ναι, το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα έχει κορεστεί σε μέγιστο βαθμό, αλλά οι γεννημένοι το 2006, If These Trees Could Talk, ανήκουν σε εκείνες τις μπάντες, που καλό θα ήταν όλοι όσοι είχαν κάποτε καλή σχέση με τον post ήχο να τσεκάρουν, διότι τούτοι οι νεαροί Αμερικάνοι, είναι υπερβολικά καλοί για να χαθούν στην αιώνια κι αδηφάγο λήθη της post rock μουσικής.
Πρόσφατα, οι If These Trees Could Talk, κυκλοφόρησαν την δεύτερη full length και τρίτη συνολικά δουλειά τους, η οποία τιτλοφορείται Red Forest. Η συνολική διάρκεια του εν λόγω δίσκου αγγίζει τα 48 λεπτά, ενώ το περιεχόμενο του αποτελείται από 9 κομμάτια. Οι digital εκδόσεις του, αλλά και οι κόπιες σε cd, χαρακτηρίζονται ως αυτοχρηματοδοτούμενες και θα είναι αποκλειστικά διαθέσιμες απευθείας από την μπάντα, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσουν κόπιες και σε μορφή βινυλίου, από την Science Of Silence Records, που ειδικεύεται σε τέτοιου είδους εκδόσεις. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα NEMeadow Studios, ενώ την παραγωγή του επιμελήθηκε η ίδια η μπάντα, η οποία άφησε το mastering στον Will Putney. Τέλος, το οπτικό μέρος του άλμπουμ, επιμελήθηκε ο Charlie Wagers της κολεκτίβα Three Bears Design.
Η απόδοση και των πέντε μελών τούτης της άκρως ελπιδοφόρας μπάντας είναι επιεικώς φανταστική, ενώ οι μουσικές ιδέες των Tom Fihe (μπάσο), Cody Kelly (κιθάρα), Mike Socrates (κιθάρα), Zack Kelly (ντραμς) και Jeff Kalal (κιθάρα), είναι εντυπωσιακά όμορφες, καθώς δεν στερούνται πρωτοτυπίας, μιας και τούτοι οι εξαιρετικά ταλαντούχοι μουσικοί, κατάφεραν να κρατήσουν τα καλύτερα στοιχεία της post rock μουσικής, τα οποία και πλαισίωσαν υπέροχα με κάποιες καλά κρυμμένες prog πινελιές, οι οποίες αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τα θυελλώδη ξεσπάσματα τους, τα οποία είναι αρκούντως heavy, ενώ το groove τους σε στιγμές ξεχειλίζει, καθιστώντας έτσι το ατμοσφαιρικά ορμητικό Red Forest, ιδιαιτέρως συναρπαστικό.
Νομίζω, πως οι If These Trees Could Talk, έχουν όλα τα φόντα για να ξεχωρίσουν από τον σωρό των post συγκροτημάτων, καθώς η μουσική τους χαρακτηρίζεται από αυθορμητισμό, ενώ οι μαγευτικές τους μελωδίες, δεν δυσκολεύονται να σε καθηλώσουν. Το απαράμιλλης ομορφιάς ηχητικό ταξίδι, που φέρει τον τίτλο Red Forest, έχω την εντύπωση, πως θα κλέψει τις καρδιές πολλών, ενώ για κάποιο περίεργο λόγο, αισθάνομαι, πως όσο πιο πολύ εκθειάζω τούτο το άλμπουμ, τόσο περισσότερο το αδικώ και γι' αυτό, θα περιοριστώ στη χρήση ενός επιθετικού προσδιορισμού, που θαρρώ, πως συνοψίζει τέλεια, την ταπεινή μου γνώμη: Ακαταμάχητο.
