Hangman's Chair - Hope // Dope // Rope

Στα όχι και τόσα πολλά χρόνια της ύπαρξης τους, οι γεννημένοι το 2005 στο Παρίσι κι άκρως ταλαντούχοι, Hangman's Chair, έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με ουκ ολίγες δυσκολίες, στις οποίες δυστυχώς, συμπεριλαμβάνεται κι ο θάνατος ιδρυτικού τους μέλους. Όμως, η προερχόμενη από την πρωτεύουσα της Γαλλίας και πολλά υποσχόμενη, μπάντα, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει των πραγματικά, αντίξοων καταστάσεων, που η ζωή της επιφύλαξε, αλλά και να βγει από αυτές, ακόμη πιο δυνατή, αλλά κι ακόμη πιο ώριμη μουσικά, από όσο υπήρξε ποτέ..

..Καθώς οι Clement Hanvic σε μπάσο, Mehdi Birouk Thepegnier σε τύμπανα, Julien Rour Chanut σε κιθάρες και Cedric Toufouti σε φωνητικά, οι οποίοι την απαρτίζουν, κυκλοφόρησαν πριν από δύο περίπου μήνες, το κατά γενική ομολογία, καλύτερο, στην ως τώρα δισκογραφική της πορεία, άλμπουμ. Ο περί ου ο λόγος, εκπληκτικός δίσκος, ο οποίος πλαισιώνεται από ένα μουντό, νοσταλγικής αύρας και retro αισθητικής artwork, τιτλοφορείται: Hope // Dope // Rope  κι αποτελείται από επτά κομμάτια συνολικής διάρκειας, περίπου, 53 λεπτών.

Το ιδιαιτέρως heavy, ηχητικό περιεχόμενο της πέμπτης συνολικά, μα τρίτης full length, κυκλοφορίας των ανερχόμενων, Hangman's Chair, βρίθει στην κυριολεξία συναισθήματος, καθώς το μελαγχολικό doom μοτίβο της, πλαισιώνεται αρμονικά από γκρίζα, stoner ηχοτοπία, ενώ η όλη θλιμμένη ατμόσφαιρα της, γίνεται ακόμη πιο έντονη, τόσο εξαιτίας των πικραμένων sludge ψηγμάτων, που την διακρίνουν, όσο και λόγω των πένθιμων grunge στοιχείων, που διαπερνούν ολάκερη, την ρακένδυτη, μα κι αγέρωχη, ηχητική της ραχοκοκαλιά.

Τα riffs του Hope // Dope // Rope φέρουν ανάγλυφη την vintage αύρα μεγαθηρίων του παρελθόντος, όπως π.χ. οι Black Sabbath ή/και οι Trouble, ενώ τα πιο μελωδικά μέρη της κιθάρας, φέρνουν θύμισες από τις εύθραυστες μελωδίες των Alice In Chains. Ο μεστός ήχος του μπάσου πλαισιώνει υπέροχα τα πάντα έγκυρα χρονικά κι αρκούντως δυναμικά, ντραμς, τα οποία προσφέρουν γενναίες ποσότητες groove στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, ενώ προσδίδει το απαραίτητο για την ομαλή ροή του άλμπουμ, βάθος, στις σαγηνευτικές του συνθέσεις.

Τα αισθαντικά φωνητικά, τα οποία άλλοτε είναι καθαρά, αλά Layne Staley κι άλλοτε γεμάτα γρέζι, αλά Crowbar, ερμηνεύουν με απίστευτη ειλικρίνεια, αλλά και πόνο ψυχής, τους γεμάτους απόγνωση και βιωματικούς, στίχους, καθώς η απόδοση τους, η οποία βρίθει θεατρικότητος, ξεχειλίζει από πάθος, ενώ άξια ειδικής μνείας, είναι τα samples -ορισμός του ρητού: η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, από παραστάσεις του εκκεντρικού, μα απολύτως αληθινού αρτίστα, Joe Coleman, τα οποία απογειώνουν το Hope // Dope // Rope..

..Το οποίο θαρρώ, πως καλό θα ήταν να γνωρίζετε, ότι προσφέρεται μέσα από την σελίδας της μπάντας στο bandcamp, για δωρεάν ακρόαση στην ολότητα του. Εν ολίγοις, οι κατά την γνώμη μου, αδικημένοι, Hangman's Chair, επιστρέφουν άκρως δυναμικά στο προσκήνιο της heavy σκηνής, καθώς το καθηλωτικά όμορφο, Hope // Dope // Rope, το οποίο κυκλοφορεί από την Γαλλική, Bones Brigade Records, μοιάζει και είναι ικανό να τους καθιερώσει, ως μια από τις πλέον ελπιδοφόρες κι ανερχόμενες μπάντες, του ευρύτερου doom ή/και stoner ήχου.

Hangman's Chair: Bandcamp / Facebook

Bones Brigade Records: Official Website

Maeth - Horse Funeral

Από το Saint Paul της Μινεσότα προέρχονται οι γεννημένοι το 2011, Maeth, οι οποίοι αποτελούνται από τους David Ports σε κιθάρα, Boone Epstein σε μπάσο, Jay Schwartz σε τύμπανα και Sam Tygiel σε κιθάρα και φλάουτο. Η εν λόγω άκρως ταλαντούχα μπάντα, κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό την παρθενική της δουλειά, με τίτλο: Horse Funeral, την οποία διαθέτει προς δωρεάν ακρόαση και download μέσα από την σελίδα της στο bandcamp.

Το ντεμπούτο Ep των Maeth, που αποτελεί την αφορμή για αυτό το κείμενο, αποτελείται από 5 κομμάτια συνολικής διάρκειας 25 λεπτών, ενώ διακρίνεται για το πολύ καλό του artwork, το οποίο φιλοτέχνησαν οι Adahn και Ian Stewart. Εξίσου καλή με το οπτικό κομμάτι του Horse Funeral είναι και η παραγωγή του, καθώς ο Adam Tucker, που ήταν υπεύθυνος για αυτόν τον τομέα, έκανε εκπληκτική δουλειά, μιας και προσέδωσε διαύγεια στον ήχο του άλμπουμ.

Η progressive προσέγγιση των Maeth, στο doom ηχητικό τους μοτίβο, οδηγεί τις συνθέσεις τους σε δαιδαλώδη sludge ηχοτοπία, τα οποία στολίζουν οι drone πινελιές, αλλά και τα έντονα jazz ψήγματα, που κάνουν συχνά πυκνά την εμφάνιση τους στο Horse Funeral, ενώ οι σιγανοί noise ψίθυροι, που προσδίδουν βάθος στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, αναδεικνύουν την υφέρπουσα ψυχεδελική του ατμόσφαιρα, η οποία ξεχωρίζει για την vintage αισθητικής, folk αύρα της.

Οι ηλεκτρικές κιθάρες, άλλοτε μας μαγεύουν με τις μελαγχολικές τους μελωδίες κι άλλοτε μας ξεσηκώνουν με τα ορμητικά τους riffs, ενώ μας συναρπάσουν με τα απαράμιλλης ομορφιάς leads και solos τους. Οι ακουστικές κιθάρες, παρά το γεγονός, πως έχουν περιορισμένο ρόλο στο εντυπωσιακό Horse Funeral, καταφέρνουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, ενώ δεν θα ήταν υπερβολή, εάν ισχυριζόμουν, πως ο μικρός τους ρόλος, είναι το μόνο "ψεγάδι" του.

Τα ιδιαιτέρως δυναμικά ντραμς, ακολουθούν πιστά τους ηχητικούς βηματισμούς των εγχόρδων, ενώ παραδίδουν μαθήματα αρμονικής συνύπαρξης με το πνιγμένο στο fuzz, μπάσο των Maeth, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ντεμπούτο Ep τους. Το φλάουτο διανθίζει επιτυχώς, με τις αέρινες μελωδίες του, τις περιπετειώδεις συνθέσεις του Ep, ενώ τα λιγοστά φωνητικά, ή μάλλον ουρλιαχτά, δίνουν ώθηση στην ήδη θαυμάσια ροή του.

Οι ανερχόμενοι Maeth, δεν αποτελούν ακόμη μια heavy μπάντα, που απλώς προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τις prog αναφορές της, αλλά αντιθέτως, πρόκειται για μια άκρως προοδευτική ηχητικά μπάντα, που γουστάρει τα πνιγμένα στο fuzz και βαπτισμένα στο groove, μουσικά της όργανα, να είναι χαμηλά κουρδισμένα, αλλά και που φροντίζει, οι γεμάτες ηχητική ποικιλία συνθέσεις της, να είναι εξίσου ενδιαφέρουσες για όλους τους φίλους του ακραίου ήχου.

Όπως ίσως υποψιάζεστε, το πολλά υποσχόμενο για το ηχητικό μέλλον των ταλαντούχων Maeth, αλλά κι άκρως συναρπαστικό Horse Funeral, αποτελεί μια από τις εξαιρετικά ευχάριστες ηχητικές εκπλήξεις της χρονιάς, καθώς το εξόχως περιπετειώδες ηχητικό του περιεχόμενο, είναι τόσο γοητευτικό, που εθίζεσαι χωρίς να το καταλάβεις, σε κάθε του νότα. Με λίγα λόγια, κάντε την τεράστια χάρη στον εαυτό σας κι αφεθείτε στο μεγαλείο του, το συντομότερο δυνατό.

Maeth: Bandcamp / Facebook / Tumblr

Mojo Waves - Introducing Mojo Waves & Enjoy, Don't Destroy

Στα τέλη του 2011 δημιουργήθηκαν οι Φινλανδοί Mojo Waves, οι οποίοι απαρτίζονται από τους εξαιρετικά ταλαντούχους Arttu Kantola σε φωνή και κιθάρα, Antti Pihlajamaa σε μπάσο και Mikko Matikka σε ντραμς. Οι εν λόγω χαρισματικοί μουσικοί, οι οποίοι συνυπήρχαν επί σειρά ετών σε διάφορα project, πριν ενώσουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν την υποφαίνομενη μπάντα, παρουσιάζουν ώριμες ηχητικές αρετές, πάρα το νεαρό της ηλικίας τους.

Τα δύο Eps τους, Introducing Mojo Waves και Enjoy, Don't Destroy, που κυκλοφόρησαν τον περασμένο Μάρτη κι Αύγουστο αντίστοιχα, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, καθώς το ηχητικό μείγμα heavy rock, ψυχεδέλειας και garage αισθητικής, είναι άκρως ξεσηκωτικό, αλλά κι εξίσου ενδιαφέρον ηχητικά, μιας και βρίθει ενέργειας κι ηχητικής ποικιλίας, ενώ το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του αγνού κι ανόθευτου rock 'n' roll κυριαρχεί σε αμφότερα τα Eps.

Στο μεν Introducing Mojo Waves, που αποτελείται από τρία κομμάτια συνολικής διάρκειας 13 λεπτών, η νεανική τρέλα πρωταγωνιστεί, ενώ στο δε Enjoy, Don't Destroy, που αποτελείται από τρία κομμάτια συνολικής διάρκειας 10 λεπτών, η ωριμότητα έχει κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία της στον συνθετικό τομέα, τον οποίο απογειώνει η πραγματικά αψεγάδιαστη παραγωγή, που δίνει μια εξτρά δυναμική στα σαλεμένα κομμάτια των Mojo Waves.

Η κιθάρα δημιουργεί αρκούντως heavy και διανθισμένα με γενναίες ποσότητες fuzz και τρέλας, riffs, τα οποία πλαισιώνει με εξαίσιο τρόπο το μεστό μπάσο, που προσθέτει βάθος, αλλά κι όγκο στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Τα τύμπανα προσδίδουν το απαραίτητο groove στις συνθέσεις και των δύο Eps, ενώ τα πραγματικά αλλόκοτα φωνητικά, μοιάζουν σαν να έχουν βγει μέσα από κάποιο διεστραμμένο cartoon της περιβόητης, Γιαπωνέζικης τηλεόρασης.

Η απόδοση της μπάντας είναι εξαιρετική και στις δυο κυκλοφορίες, αν και θαρρώ, πως στην δεύτερη χρονικά από αυτές, το δέσιμο τους είναι κατάτι καλύτερο από την πρώτη, ενώ άξια αναφοράς, είναι η διαφορετική ηχητική τους κατεύθυνση, μιας και παρά τις μπόλικες ομοιότητες στον ήχο των δύο Eps, έχω την εντύπωση, πως οι συνθέσεις του καλού Enjoy, Don't Destroy, είναι περισσότερο κατασταλαγμένες ηχητικά, από αυτές του Introducing Mojo Waves.

Συνοπτικά, οι άκρως ανερχόμενοι, Mojo Waves, μοιάζουν να έχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να επιτύχουν σε αυτό, που θέλουν να κάνουν, μιας και τόσο το παρθενικό τους Ep, το τρελαμένο, Introducing Mojo Waves, όσο κυρίως, το δεύτερο πόνημα τους, το αλλόκοτα όμορφο, Enjoy, Don't Destroy, έχουν το ηχητικό ανάστημα, που είναι απαραίτητο για να τους δώσει την ώθηση, που τους αξίζει. Εν ολίγοις, καλώς μας όρισες, Garagedelic rock!

 

Mojo Waves: Facebook / Tumblr

Galaxicon - Old Gods

Οι δημιουργημένοι το 2009 στο Μέμφις του Τενεσί και πολλά υποσχόμενοι, Galaxicon, οι οποίοι απαρτίζονται από τους Paul σε ντραμς και φωνητικά, Ben σε κιθάρα και φωνητικά και Shawn σε φωνή και μπάσο, κυκλοφόρησαν τον περασμένο Ιούλη την παρθενική full length δουλειά τους με τίτλο: Old Gods. Η εν λόγω κυκλοφορία, που είναι διαθέσιμη από το bandcamp προς ακρόαση, αλλά και προς download έναντι οποιουδήποτε αντιτίμου εσείς επιλέξετε, αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 38 λεπτών, που παντρεύουν με απόλυτη επιτυχία διάφορα παρακλάδια του ακραίου ήχου, όπως crust, black, doom, sludge, ενώ στον ήχο της, υπάρχουν και στοιχεία ψυχεδελικής prog rock μουσικής, όπως επίσης και death metal ψήγματα.

Το εντυπωσιακό Old Gods, την παραγωγή και το mastering του οποίου, έχουν επιμεληθεί οι Alan Burcham και James Plotkin αντίστοιχα, διακρίνεται για το πολύ καλό του artwork, το οποίο αποτελεί δημιουργία του Enfectious Erf, ενώ ξεχωρίζει για το Lovecraft αισθητικής στιχουργικό του περιεχόμενο. Το σημαντικό όμως είναι, πως στίχοι κι artwork, αμφότερα, ταιριάζουν υπέροχα με την ωμότητα του crust ήχου, η οποία πλαισιώνεται με εξαίσιο τρόπο, από την αυτοκαταστροφική υφή των black μελωδιών του δίσκου, ενώ τα καταθλιπτικά doom ηχητοπία του, κολακεύουν την βαλτώδη αύρα των σκοτεινών sludge ηχοχρωμάτων του, οι drone πινελιές των οποίων, απογειώνουν τα ποτισμένα με death οργή, ψυχεδελικά prog ψήγματα του.

Το κύριο χαρακτηριστικό, των βαπτισμένων στον αχανή fuzz ποταμό, riffs της κιθάρας, είναι η θηριώδη τους υπόσταση, αλλά και η ατίθαση, σχεδόν παραβατική, συμπεριφορά τους, καθώς άλλοτε σε παρασύρουν σε μια χαοτική κι απίστευτα heavy δίνη με την αχαλίνωτη ορμητικότητα τους κι άλλοτε σε βυθίζουν σε έναν εωδιάζων bourbon, ηχητικό ωκεανό. Το αδάμαστο μπάσο έχει ρόλο πρωταγωνιστικό στο εκπληκτικό Old Gods, καθώς δεν περιορίζεται μόνο στην συνοδεία της κιθάρας ή/και των δυναμικών ντραμς, αλλά αναλαμβάνει, επιτυχώς είναι η αλήθεια, σε αρκετές στιγμές, τα ηχητικά του ηνία, ενώ ειδικής μνείας αξίζει η δουλειά, που γίνεται στα ντραμς, μιας και συμβάλουν τα μέγιστα στην περιπετειώδη μορφή των συνθέσεων του.

Όσον αφορά τα φωνητικά, η ύπαρξη τριών διαφορετικών χροιών, καθιστά τον εν λόγω τομέα του δίσκου, ως έναν από τους πιο σημαντικούς για αυτόν, καθώς εκτός του ότι προσδίδουν θεατρικότητα στην ερμηνεία των στίχων, συμμετέχουν ενεργά στην δημιουργία της ζοφερής ατμόσφαιρας του. Οι άκρως ταλαντούχοι Galaxicon, όπως ίσως υποψιάζεστε, δεν είναι απλώς, ακόμη μια heavy μπάντα από τις πολλές, που λυμαίνονται με τις λασπωμένες τους μελωδίες τον πλανήτη Γη, αλλά αποτελούν, ένα εξόχως προικισμένο μουσικά, συγκρότημα του ακραίου ήχου, που έχει σκοπό του να δημιουργήσει ζοφερής αισθητικής, αλλά κι εκρηκτικής δυναμικής μουσική, που όμως δεν θα στερείται, ούτε μελωδίας, ούτε και ηχητικής ποικιλίας και όπως πολύ σωστά μαντεύετε, τον πετύχουν στον απόλυτο βαθμό τον σκοπό τους, μιας και το φανταστικό, από κάθε άποψη, Old Gods, σε καθηλώνει με τον ξεχειλίζων ειλικρίνεια, χαρακτήρα του.

Galaxicon: Facebook / Goodieshop

Old Gods: Bandcamp

Seelenmord - ...And We Will Only Find Solitude, Part -I-

Άλλη μια ελπιδοφόρα μπάντα από την Αργεντινή και πιο συγκεκριμένα από την πρωτεύουσα της χώρας, Μπουένος Άιρες, ήρθε πρόσφατα στην ζωηρή, ηχητική μου ζωή. Ο λόγος για τους δημιουργημένους το 2011, Seelenmord, που απαρτίζονται από τους Enrique σε κιθάρες και Daniel σε κιθάρες, φωνητικά και programming. Η εν λόγω ανερχόμενη μπάντα, που κινείται στον black metal χώρο, δημιουργήθηκε ως ένα καθαρά studio project, καθώς οι δυο ταλαντούχοι μουσικοί, που την απαρτίζουν, οι οποίοι έχουν γεμάτο παρελθόν στον ακραίο ήχο, θέλουν να συγκεντρωθούν στην συγγραφή όσο το δυνατόν ποιοτικότερου συνθετικού υλικού.

 

Κι αν κρίνω από το πρώτο τους πόνημα με τίτλο: ...And We Will Only Find Solitude, που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, δίχως την εμπλοκή κάποιας δισκογραφικής εταιρείας, τότε τα πράγματα μοιάζουν αρκετά καλά για αυτούς, μιας και το εν λόγω άκουσμα, που έχει την μορφή Ep και το οποίο διανέμεται δωρεάν από την μπάντα, μέσω της σελίδας της στο bandcamp, αποτελείται από 5 πολύ ενδιαφέρουσες συνθέσεις, συνολικής διάρκειας 28 λεπτών, ενώ το όμορφο και σκοτεινό του artwork, που αποτελεί δημιουργία του design studio με όνομα: Abstract Chaos, συνοδεύει υπέροχα το εφάμιλλης αισθητικής στιχουργικό του περιεχόμενο.

Ο ήχος τούτης της μπάντας, σκοπός της οποίας είναι να ηχογραφήσει κάμποσα Ep και στη συνέχεια να τα διανείμει δωρεάν, προς τέρψη των απανταχού φίλων του σκοτεινού ακραίου ήχου, περιέχει στοιχεία από κάμποσα παρακλάδια του black metal, καθώς παρόλο, που είναι αρκούντως ωμός, δεν στερείται μελωδίας. Οι κιθάρες άλλοτε πριονίζουν με γοργούς ρυθμούς τα ηχητικά μας κύτταρα κι άλλοτε μας ταξιδεύουν με τις γαλήνιες μελωδίες τους, ενώ τα φωνητικά, ή για να είμαι πιο σωστός, τα ουρλιαχτά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το πιο δυνατό σημείο των Seelenmord, καθώς έχουν την γεμάτη πόνο, υφή, που λατρεύω σε τούτο τον ήχο.

 

Η έλλειψη μπάσου από την μπάντα δεν επηρεάζει αρνητικά τον ήχο της, καθώς οι κιθάρες γεμίζουν το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να ομολογήσω, όσο κι αν απεχθάνομαι το programming έναντι των τυμπάνων, πως κολακεύεται από την εξαιρετική δουλειά της μπάντας σε αυτόν τον τομέα, η οποία καθιστά την απουσία των φυσικών ντραμς, σχεδόν ανεπαίσθητη. Οι μελαγχολικοί στίχοι της μπάντας, το όνομα της οποίας μεταφράζεται -εντελώς ελεύθερα- ως "Δολοφονία της Ψυχής"¨, εντείνουν την όχι και τόσο χαρούμενη ατμόσφαιρα του ...And We Will Only Find Solitude, η οποία έχει στοιχεία από διαφορετικού ηχητικού μοτίβου, μπάντες του ακραίου χώρου, όπως οι Ulver, Anaal Nathrakh κι Agalloch, μεταξύ άλλων.

 

Βέβαια, το ότι οι επιρροές των Seelenmord είναι αρκετά έντονες, δεν σημαίνει απαραίτητα, πως η μπάντα αντιγράφει τα ήδη φτασμένα συγκροτήματα της black σκηνής, κάθε άλλο μάλιστα, καθώς οι συνθέσεις του πολύ καλού, ...And We Will Only Find Solitude, όχι μόνο φέρουν ξεκάθαρη την ηχητική σφραγίδα των δημιουργών της, αλλά καταδεικνύουν, πως η εν λόγω μπάντα, αν συνεχίσει με το ίδιο μεράκι και πάθος, δεν θα έχει και πολλά να ζηλέψει από αυτές. Εν ολίγοις, τούτοι οι Αργεντίνοι, θαρρώ, πως έθεσαν τις σωστές βάσεις για να πετύχουν σε αυτό, που κάνουν, οπότε καλό και δίκαιο θα ήταν, να λάβουν και την απαραίτητη υποστήριξη.

Seelenmord: Bandcamp / Facebook