Crowbar - Symmetry In Black

Η πρώτη μορφή των Crowbar σχηματίστηκε κάτω από άλλο όνομα το μακρινό 1988 κι έπειτα από δυο αλλαγές ονομάτων και κάμποσες αλλαγές μελών, τούτη η θηριώδης μπάντα συνεχίζει 26 χρόνια μετά να μας προσφέρει sludge ελεγείες βουτηγμένες σε σπαρακτική μελαγχολία και όπως ο δέκατος full length δίσκος τους, Symmetry In Black, αποδεικνύει, τούτοι οι μουσάτοι τύποι από τη Λουϊζιάνα, έχουν ακόμη το ίδιο τσαγανό και ποιότητα όπως στο ξεκίνημα τους.

 

Τα 12 κομμάτια συνολικής διάρκειας 48 λεπτών, που αποτελούν το έξοχο Symmetry In Black, απογειώνονται από την δυναμική και διακριθείσα για την πυκνή της διαύγεια παραγωγή του, η οποία αποτελεί τον σημαντικότερο σύμμαχο των Crowbar στην έσχατη χρονικά περιπέτεια τους, καθώς αναδεικνύει φανταστικά τα μίζερα κι ερειπωμένα doom ηχοτοπία τους και τη sludge οργή τους με την blues απόγνωση τους, ενώ κολακεύει συνάμα τα κλασσικά metal ψήγματα τους.

 

Το μπάσο εντείνει την αποπνικτική ατμόσφαιρα του Symmetry In Black με την πυκνή του υφή και συντροφεύει εξαιρετικά τα δυναμικά ντραμς, τα οποία συμβάλουν με southern αύρας groove στο τελικό ηχητικό σύνολο, στο οποίο κυριαρχούν οι δηλητηριώδεις μελωδίες από τις 2 κιθάρες, οι οποίες σκαρώνουν τοξικά riffs σε αργό και νοσηρό doom ύφος, δίνοντας έτσι την απαραίτητη ώθηση στα άλλοτε καθαρά κι άλλοτε γεμάτα αγνό γρέζι, μα πάντοτε σπαρακτικά, φωνητικά.

 

Ο ήχος των Crowbar παραμένει βουτηγμένος στην doom οδύνη κι ακροβατεί τέλεια ανάμεσα στην blues μελαγχολία και την hardcore αγανάκτηση στο Symmetry In Black, το οποίο μας παρουσιάζει την μπάντα στην πλέον γαλήνια και σκοτεινή της περίοδο, ενώ συνάμα θαρρώ, πως τούτο το άκουσμα είναι και το πιο βαρύ της, καθώς οι νότες από τα έγχορδα σέρνονται πάνω σε χαμηλές συχνότητες κι έρπουν στις τραχιές και fuzz λασπουριές του sludge ήχου.

 

Οι Crowbar επιστρέφουν έπειτα από τρία χρόνια στα δισκογραφικά δρώμενα του ακραίου heavy ήχου με άκρως πειστικό τρόπο και πετυχαίνουν να επανέλθουν δυναμικά στις παρυφές της sludge κορυφής με το Symmetry In Black, το οποίο συνοψίζει με τις ακάνθινες heavy νότες του όλες τις κακοτοπιές, που τους έτυχαν ως τώρα και συνάμα μας χαρίζει μερικές από τις πλέον εθιστικές τους μελωδίες, καθώς ξεχειλίζει heavy ποιότητα και συναίσθημα. Doomcore έπος.

Crowbar: Facebook

Eyehategod

Τι να πρωτοπεί κανείς για τους σχηματισμένους το 1988 στη Λουϊζιάνα της Νέας Ορλεάνης, Eyehategod, οι οποίοι επηρέασαν σημαντικά κι ανεξίτηλα τον ακραίο metal ήχο, μιας κι εν πολλοίς όρισαν αυτό, που σήμερα ονομάζουμε sludge. Τούτοι οι τύποι, που έχουν βιώσει όλων των λογής τα δεινά στη ζωή τους, πέτυχαν μέσα από τις κακουχίες να συνεχίσουν να υπάρχουν πρώτα ως άνθρωποι κι εν συνεχεία ως μουσικοί, όπως αποδεικνύει κι η νέα τους δουλειά.

Η οποία μάλλον ορίζει μια νέα αρχή για τους Eyehategod, καθώς η ομώνυμη υπόσταση της θαρρώ, πως σηματοδοτεί το σημείο μηδέν κι επανεκκίνησης για εκείνους, ειδικά από την στιγμή, που στη διάρκεια των ηχογραφήσεων της, οι μοίρες τους χτύπησαν αλύπητα και πάλι, καθώς ο εκ των ιδρυτών τους, Joe Lacaze, τα δυναμικά ντραμς του οποίου, ακούμε σε τούτο το δίσκο, άφησε τα εγκόσμια νικημένος από τα χρόνια αναπνευστικά προβλήματα, που αντιμετώπιζε.

Ο Mike Williams στα φωνητικά συνεχίζει να λοιδορεί τα κακώς κείμενα της ζωής με το ίδιο πάθος και την οργή όπως και πριν από 25 περίπου χρόνια κι ο από τότε συνοδοιπόρος του Jimmy Bower εξακολουθεί να θερίζει με τα βίαια κι υπέρ του δέοντος βαριά riffs του, τα οποία σιγοντάρει με την δική του κιθάρα ο σχετικά νέος στη μπάντα Brian Patton, ενώ ο Gary Mader με το γεμάτο fuzz μπάσο του, απογειώνει το πυκνό κι ογκώδες τελικό ηχητικό σύνολο.

Τα 11 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 43 λεπτών, που αποτελούν το πέμπτο άλμπουμ των θηριωδών Eyehategod κολακεύονται από την τέλεια ισορροπημένη παραγωγή και μας προσφέρουν έναν εξόχως απολαυστικό heavy οργασμό, που βρίθει Southern κι ακραίων heavy στοιχείων, καθώς συνδυάζει άψογα την punk αλητεία με την hardcore οργή και την blues μελαγχολία με τον doom όλεθρο, χαρίζοντας μας έναν ισοπεδωτικά όμορφο sludge ορυμαγδό.

Δεν γνωρίζω αν οι κακοτοπιές στέρεψαν πλέον για τους Eyehategod, πράγμα το οποίο εύχομαι κι ελπίζω, αλλά είμαι σίγουρος, πως τούτοι οι τύποι θα συνεχίσουν να βλέπουν τη ζωή σαν ένα κακόγουστο αστείο και δεν θα σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τα εμπόδια της με την δέουσα περιφρόνηση, που μάλλον τους αξίζει και θαρρώ, πως η επόμενη κυκλοφορία τους δεν θα μας έρθει με 14 χρόνια καθυστέρηση όπως τούτη εδώ. Ως τότε όμως, Agitation! Propaganda!

Eyehategod: Facebook / Official Website

Giant Sleep

Μια νέα κι εξαιρετικά ταλαντούχα μπάντα μας έρχεται από τα νότια της Γερμανίας και τα βόρεια της Ελβετίας, η οποία όμως απαρτίζεται από καταξιωμένους μουσικούς, μιας και οι Thomas σε φωνή, Markus και Patrick σε κιθάρες, Rado σε μπάσο και Manuel σε ντραμς, που αποτελούν τους περί ου ο λόγος Giant Sleep, έχουν θητεύσει σε μεγάλα ονόματα της metal μουσικής.

Στη νέα τους ηχητική περιπέτεια τούτοι οι ικανότατοι μουσικοί καταπιάνονται με τον heavy ήχο και μας προσφέρουν με το ομώνυμο ντεμπούτο τους, το οποίο αποτελείται από 10 κομμάτια συνολικής διάρκειας 52 λεπτών, doom rock ηχοτοπία κι έντονα progressive ηχοχρώματα και stoner πινελιές με έντονες metal αιχμές, όπως και blues στοιχεία με ισχνά grunge ψήγματα.

Τα άλλοτε δυναμικά και γεμάτα γρέζι κι άλλοτε γαλήνια φωνητικά των Giant Sleep ξεχειλίζουν πάθος κι αισθαντικότητα και πλαισιώνουν έτσι υπέροχα τις δυο κιθάρες τους, που σκαρώνουν ιδιαιτέρως heavy και σε στιγμές εκρηκτικά riffs, ενώ οι μελωδικές blues περιπλανήσεις τους απογειώνουν τα hard rock αισθητικής σαλεμένα τους solos, που στάζουν stoner αδρεναλίνη.

Το fuzz δεν λείπει από τις κιθάρες, ούτε όμως κι από το μπάσο, το οποίο άλλοτε γεμίζει ιδανικά τον ήχο του Giant Sleep κι άλλοτε συνοδεύει με περισσή μαεστρία και υπομονή τα δυναμικά ντραμς του, τα οποία πλημμυρίζουν με το αγνό rock 'n' roll υφής groove τους, τις περιπετειώδεις κι απολαυστικές του συνθέσεις, απογειώνοντας έτσι το συναρπαστικό τελικό ηχητικό σύνολο.

Εν κατακλείδι, τούτη η νεοσύστατη μπάντα, που όμως αποτελείται από έμπειρους μουσικούς, μας προσφέρει ένα χορταστικό heavy rock άκουσμα, το οποίο ξεχειλίζει τσαγανό και μουσική σπιρτάδα, ενώ αφήνει πολλές υποσχέσεις για το ελπιδοφόρο μέλλον της, μιας και οι συνθέσεις των Giant Sleep θαρρώ, πως θα ικανοποιήσουν τους λάτρεις του heavy rock ήχου. Εξαίσιο.

Giant Sleep: Bandcamp / Facebook

Craang - To The Estimated Size Of The Universe

Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει φέτος με την εγχώρια heavy σκηνή, καθώς όλες οι μπάντες, οι οποίες ως τώρα κυκλοφόρησαν κάποια νέα δουλειά και δεν είναι λίγες αυτές, εντυπωσίασαν με τις περίφημες μελωδίες τους, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι όλες οι κυκλοφορίες, περιέχουν μερικές από τις πλέον απολαυστικές συνθέσεις της χρονιάς.

Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελούν οι σχηματισμένοι το 2010 στη Θεσσαλονίκη Craang, που κυκλοφορούν τούτες τις μέρες την δεύτερη δουλειά τους, μα πρώτη με full length μορφή, η οποία αποτελείται από 4 κομμάτια συνολικής διάρκειας σχεδόν 42 λεπτών, υπό τον εξόχως κατατοπιστικό σχετικά με την μουσική τους, τίτλο: To The Estimated Size Of The Universe.

Έντονα space rock ηχοχρώματα χύνονται με μαεστρία πάνω σε έναν περιπετειώδη heavy psych καμβά κι αναμειγνύονται υπέροχα με stoner πινελιές βαπτισμένες στο fuzz, ζωγραφίζοντας έτσι ψυχεδελικά heavy ηχοτοπία απαράμιλλης ομορφιάς κι εθιστικής υφής, τα οποία ταξιδεύουν το μυαλό στα πέρατα του σύμπαντος και σαγηνεύουν τις αισθήσεις με το αχαλίνωτο groove τους.

Ο Μάνος μας ταξιδεύει σε εξώτερα σύμπαντα με την space αύρας φωνή του, η οποία αν κι ακούγεται σπάνια στο To The Estimated Size Of The Universe, εντούτοις, βοηθά σημαντικά στην αψεγάδιαστη ροή του με την γαλήνια υφή της, ενώ τα βυθισμένα σε stoner ωκεανούς riffs του, πλαισιώνουν άψογα τα ψυχεδελικά solos και leads του, που καθηλώνουν με την ορμή τους.

Ο μουσικός αυθορμητισμός των Craang, που ρίχνει κλεφτές ματιές στον heavy αυτοσχεδιασμό, μαρτυρείτε κι από το μπάσο του Mike, το οποίο απογειώνει το νέο τους πόνημα με το πηγαίο του fuzz και την άκρως δυναμική του υφή, μιας και θέτει με περισσή δεξιοτεχνία τις doom βάσεις, στις οποίες στηρίζεται το τερατώδους ομορφιάς, To The Estimated Size Of The Universe.

Ο Νίκος συμπληρώνει ιδανικά τα δυο ατίθασα έγχορδα των Craang με τα κατακλυσμιαία του ντραμς, μιας κι απογειώνει τις heavy psych περιπλανήσεις τους με το έμφυτο groove του, ενώ περίφημα ορίζει το τέμπο του To The Estimated Size Of The Universe κι αναδεικνύει με τα χτυπήματα του, τις ανεπαίσθητες ανατολίτικες πινελιές του, καθιστώντας το έτσι ακαταμάχητο.

Τούτο το δυναμικό heavy τρίο θαρρώ, πως θα αφήσει πολύ κόσμο άφωνο με τον παρθενικό του δίσκο, μιας και το φανταστικό To The Estimated Size Of The Universe, αποτελεί μια από τις πλέον εντυπωσιακές κι απολαυστικές heavy εκπλήξεις της χρονιάς, καθώς μαρτυρά τα πλούσια μουσικά ταλέντα των Craang και συγχρόνως, τους χαρίζει την δική τους ηχητική ταυτότητα.

Το γεγονός, πως οι Craang εξελίχθηκαν τόσο και πως πέτυχαν να αποτυπώσουν σε ήχο την τρομακτική τους πρόοδο σε όλους τους τομείς θαρρώ, πως αποδεικνύει το μεράκι τους κι αισθάνομαι σχεδόν υποχρεωμένος να τους συγχαρώ, διότι ακούγοντας ξανά και ξανά το εξαίσιο To The Estimated Size Of The Universe, δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ στο μεγαλείο του.

Το ξέρω, πως ίσως τα παραπάνω θεωρηθούν υπερβολές, αλλά πιστέψτε με όταν υποστηρίζω, πως μόλις ακούσετε το εκπληκτικό To The Estimated Size Of The Universe θα ενθουσιαστείτε, για να το θέσω ευγενικά, μιας και είμαι 100% σίγουρος ότι οι πάρα πολλά υποσχόμενοι Craang θα αφήσουν ανεξίτηλο το σημάδι τους στη heavy σκηνή, όπου και θα διαπρέψουν. Διαμάντι.

Craang: Bandcamp / Facebook

Impure Wilhelmina - Black Honey

Στη Γένοβα της Ελβετίας σχηματίστηκαν το 1996 οι τρομεροί Impure Wilhelmina, οι οποίοι έπειτα από αρκετές αλλαγές στην σύνθεση τους, απαρτίζονται πλέον από τον εκ των ιδρυτών τους, Michael Schindl σε φωνή, κιθάρα και πλήκτρα, τον Diogo Almeida στην κιθάρα, τον Sebastien Dutruel στο μπάσο και τον Mario Togni στα ντραμς, ενώ αξίζει να αναφερθεί το γεγονός, πως στον νέο τους δίσκο, συμμετείχαν σε κιθάρα και μπάσο, οι Matthieu Hardouin και Mathias Perrin, αντίστοιχα, οι οποίοι πλέον δεν βρίσκονται στην σύνθεση της μπάντας.

Το έσχατο χρονικά πόνημα των Impure Wilhelmina, το οποίο αποτελεί την ένατη συνολικά δουλειά τους, μα την έκτη με full length μορφή, κυκλοφόρησε τον περασμένο Φλεβάρη από την Hummus Records υπό τον τίτλο: Black Honey και περιέχει 11 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 63 λεπτών, ενώ άξια ειδικής μνείας είναι η αψεγάδιαστη παραγωγή του, που πετυχαίνει να αναδείξει υπέροχα τις πολυσχιδείς συνθέσεις του, με την δυναμική και την διαύγεια της, που απογειώνουν την εφάμιλλη με τα ορμητικά νερά ενός ιλιγγιώδους καταρράκτη, ροή του.

Η περιπετειώδης μουσική των Impure Wilhelmina, η οποία αποτυπώνει με κάθε της νότα τη μοναδική ηχητική τους ταυτότητα, περιέχει έντονα doom στοιχεία κι ανάγλυφα post hardcore ηχοτοπία και post punk ηχοχρώματα και διακρίνεται για την σχεδόν pop προσέγγιση της στα γοτθικής υφής doom/death ψήγματα της, τα  οποία φέρουν μια σαγηνευτική 90's metal αύρα στην μελαγχολική ραχοκοκαλιά τους, ενώ τα αγχωτικά grunge ρινίσματα του Black Honey, καθιστούν το τελικό ηχητικό σύνολο εξόχως απολαυστικό και ιδιαιτέρως πλούσιο μουσικά.

Τα ισχνά black metal ξεσπάσματα κολακεύουν την υφέρπουσα μα συνάμα μεθυστική post rock ατμόσφαιρα του Black Honey κι εντείνουν το νόημα και την απαισιοδοξία των ρεαλιστικών στίχων του, που καταπιάνονται με την απογοήτευση και την μοναξιά, που μεγάλος μέρος της ανθρωπότητας αισθάνεται και βιώνει ηθελημένα ή μη στις μέρες μας, ενώ η alternative υφή του, απογειώνεται από την κυρίαρχη στον ήχο των Impure Wilhelmina κιθάρα, που ξερνάει riffs, καθώς και leads, αλλά και solos, αγριεμένα και γαλήνια συγχρόνως, με περισσή μαεστρία.

Ο πυκνός και μεστός ήχος του Black Honey οφείλεται στο δυνατό του μπάσο και την fuzz υπόσταση του, καθώς και στα άκρως δυναμικά ντραμς του, τα οποία ορίζουν κατά βούληση το τέμπο του και το διανθίζουν με γενναίες ποσότητες groove, χαρίζοντας του έτσι ένα αρκούντως heavy εκτόπισμα, που καθηλώνει με την θηριώδη όψη του και τις πληγωμένες κι ευγενικές του προθέσεις, οι οποίες αποτυπώνονται με θεατρικότητα από τα ως επί το πλείστο καθαρά κι αρμονικά φωνητικά, ενώ τα πλήκτρα δένουν με δεξιοτεχνία το τελικό ηχητικό σύνολο.

Οι μουσικές αναζητήσεις των Impure Wilhelmina είναι δύσκολο να μπουν σε στεγανά, καθώς η ποικιλία των συνθέσεων τους είναι το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα τους, ενώ ο συνθετικός τους οίστρος κι η εκτελεστική δεινότητα τους, αποτελούν εχέγγυα για την ποιότητα και την μοναδικότητα του ήχου τους, καθώς πέτυχαν για ακόμη μια φορά να συνδυάσουν με απόλυτη επιτυχία μπόλικα rock και metal στοιχεία και να μας χαρίσουν έτσι με το Black Honey ακόμη ένα διαμάντι, που καθηλώνει με την λαβωμένη και θλιμμένη του ομορφιά. Υπόκλιση.

Impure Wilhelmina: Bandcamp / Facebook / Official Website

Hummus Records: Bandcamp / Facebook