Deviser - Seasons Of Darkness

Αν και ποτέ δεν έλαβαν την αναγνώριση που τους άξιζε, οι δημιουργημένοι στην Κρήτη, το 1989, Deviser, μετρούν 22 χρόνια ύπαρξης στα μουσικά δρώμενα, εγχώρια και μη. Εντυπωσιακή η διάρκεια τους και ας μην ήταν ποτέ υπερπαραγωγικοί. Αυτό δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο ήταν ηθελημένο ή όχι, αλλά σίγουρα δεν θα το αναλύσουμε σε τούτο το ποστ, μιας και προτιμώ να γράψω για το τελευταίο τους πόνημα, με τίτλο: Seasons Of Darkness, που αν και ηχογραφήθηκε το 2006, κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες μέρες. Με ιδιαίτερη χαρά αλλά και έκπληξη, προμηθεύτηκα το νέο τους άλμπουμ και πάτησα το Play..

..Και οι πρώτες νότες του δίσκου με έπιασαν εντελώς απροετοίμαστο, καθώς, το εισαγωγικό τραγούδι ξεκινά με ηλεκτρονικό ήχο, σχεδόν industrial ή EBM, κάτι που ειλικρινά, δεν περίμενα. Στην εξέλιξη του όμως, το εναρκτήριο κομμάτι με επανέφερε στην πραγματικότητα με το δυνατό του riff και τα υπέροχα σολαρίσματα και leadαρίσματα της κιθάρας. Τα υπόλοιπα 8 κομμάτια που απαρτίζουν τον διαρκείας 43 λεπτών, περίπου, δίσκο κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με το πρώτο τραγούδι. Τα συνηθισμένα και πολυαγαπημένα riffs, πάντα συνοδευόμενα από τα ονειρικά leads κιθάρας και πλήκτρων -που νομίζω ότι σε τούτη την κυκλοφορία έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, τα φωνητικά που μοιράζονται σε brutal, βαθιά gothic αλλά και καθαρά -ακόμη μια καινοτομία για τον ήχο της μπάντας. Χωρίς το μπάσο και τα ντραμς βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, οπότε θα ήταν άτοπο να μην επισημανθεί η σημαντική συνεισφορά τους στο ηχητικό σύνολο του δίσκου.

Ο δίσκος λοιπόν, είναι περισσότερο μελωδικός και λιγότερο τραχύς από προηγούμενες δουλειές του συγκροτήματος, καθώς το black στοιχείο έχει υποχωρήσει σημαντικά. Το gothic ή dark metal στοιχείο -αν υπάρχει τέτοιος όρος, είναι κυρίαρχο στο υποφαινόμενο άλμπουμ και μάλιστα, έχει διανθιστεί σε αρκετά σημεία του από industrialίζον πινελιές. Δεν ξέρω αν η μπάντα επιχειρεί μια γενικότερη στροφή στον ήχο της και δεν είναι της παρούσης θα έλεγα, διότι, πολύ απλά, το σημαντικό εδώ είναι ότι οι Deviser επέστρεψαν στο προσκήνιο. Κι όχι μόνο επανήλθαν στις επάλξεις, αλλά, το έκαναν και με φρέσκιες ιδέες, εισάγοντας νεοτερισμούς στον ήχο τους, όπως προαναφέρθηκε. Μακάρι, ο επόμενος δίσκος να μην καθυστερήσει πολύ. Τα χρόνια αναμονής για το Seasons Of Darkness ήταν πολλά.

ΥΓ. Στις 12 του Μάη, ημέρα Πέμπτη, ώρα 22:00, σε μαγαζί στην περιοχή των Εξαρχείων, θα διεξαχθεί Release Party με αφορμή την νέα τους κυκλοφορία. Για περαιτέρω πληροφορίες αλλά και περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ.

Fen - Epoch

Οι Βρετανοί, Fen, δημιουργημένοι το 2006, κυκλοφόρησαν τον περασμένο Φλεβάρη το δεύτερο full length άλμπουμ τους, με τίτλο: Epoch. Ο στόχος τους, όχι μόνο στη νέα τους δουλειά αλλά γενικότερα και απ' την πρώτη στιγμή της ύπαρξής τους, είναι να ταξιδέψουν τον ακροατή σε μουσικά τοπία, ερημομένα, παγωμένα και απόμακρα. Όπως είναι και τα τοπία της γενέτειράς τους, The Fens ή Fenlands, που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά του Ηνωμένου Βασιλείου και όπως μαρτυρά η ονομασία της περιοχής, πρόκειται για ελώδες μέρος, με ότι αυτό συνεπάγεται. Κρύο, γκρίζο, αιχμάλωτο της υγρασίας και της μουντής συννεφιάς. Εκεί μεγάλωσαν, εκεί ζουν, λογικά λοιπόν, έχουν περάσει κάποια απ' τα στοιχεία αυτά στη μουσική τους, συνδυάζοντας το black metal με post rock και shoegaze.

Αποτελούμενο από 8 κομμάτια και με διάρκεια που πλησιάζει τα 65 λεπτά, το Epoch, περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που βοήθησαν τους Fen να ξεχωρίσουν απ' τον σωρό, με το ντεμπούτο τους, δυο χρόνια πριν. Δεν επαναπαύτηκαν όμως σ' αυτό και προσέθεσαν κάποια νέα στοιχεία στον ήχο τους που έδωσαν μια αίσθηση φρεσκάδας στον νέο τους πόνημα. Η παραγωγή του δίσκου είναι αρκετά καλή αλλά σίγουρα θα μπορούσε να ήταν πολύ περισσότερο προσεγμένη. Οι κιθάρες ακούγονται μια χαρά και δεν ενοχλούνται όταν το μπάσο δανείζεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια σημεία. Τα πλήκτρα πάντα διακριτικά αλλά συνάμα τόσο ταιριαστά στο όλο σύνολο καθώς προσφέρουν πολλά χωρίς να στερούν κάτι. Τα φωνητικά είναι μοιρασμένα σε χαμηλόφωνους επικούς βρυχηθμούς, σε black τεχνοτροπίας ουρλιαχτά αλλά και σε βελτιωμένα, σε σχέση με τον πρώτο δίσκο, αλλά όχι εξαιρετικά, καθαρά. Τα ντραμς, όπως είναι φυσικό, προσφέρουν το πολύτιμο λιθαράκι τους, αν και ελέω παραγωγής δεν ακούγονται όπως πρέπει, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Οι στίχοι, καταπιάνονται και πάλι με μεγάλη επιτυχία, με τη φύση αλλά και με ανθρώπινα συναισθήματα. Απόλυτα ταιριαστοί με το μουσικό περιεχόμενο του δίσκου.

Τα τραγούδια μπορεί να μην έχουν κάποια ευδιάκριτη δομή, αλλά, αυτό προσδίδει κάτι το ξεχωριστό στο δίσκο. Άλλωστε, βοηθάει στην καλύτερη ακρόασή του, καθώς, είναι σαν να σου λέει το ίδιο το άλμπουμ, ότι πρέπει να το ακούσεις ολόκληρο και όχι κομμάτι κομμάτι. Ιδανικό για βροχερές, μουντές μέρες. Φθινοπωρινό άκουσμα που ίσως αποτελεί και εξαιρετική συντροφιά για κάποιο ταξίδι. Ένα βήμα προόδου για το συγκρότημα. Μπορεί να μην πιάσανε ταβάνι με αυτόν τον δίσκο, αλλά, δείχνουν σαφέστατα σημάδια βελτίωσης και θαρρώ, πως αρχίζουν να κατασταλάζουν σε πιο ήρεμα, μελωδικά black μονοπάτια.

Sun Of Nothing - The Guilt Of Feeling Alive

Ο τρίτος δίσκος, των Αθηναίων Sun Of Nothing, με τίτλο The Guilt Of Feeling Alive, είναι σε κυκλοφορία από τον περασμένο Ιανουάριο. Το post, το black, το doom καθώς και άλλα παρακλάδια της σκληρής μουσικής, αναμειγνύονται δημιουργώντας  μια ατμόσφαιρα αποπνικτική, ένα άκουσμα εξωπραγματικό. Τα συναισθήματα, που εμφανίζονται ακούγοντάς τον δίσκο, είναι τόσο δυνατά σαν κάποιος να σε μαστιγώνει με σιδερένιες βέργες βουτηγμένες στη σκουριά. Θαρρείς πως δεν θα τη βγάλεις καθαρή μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Είσαι όμως αποφασισμένος να το τολμήσεις? Εγώ πάντως το τόλμησα και..

..δικαιώθηκα! Ο δίσκος είναι ένα αριστούργημα! Τα 4 μέλοι του συγκροτήματος κάνουν κατάθεση ψυχής σε αυτό το δίσκο και αυτό είναι κάτι που καταλαβαίνεις από τις πρώτες νότες του. Τα φωνητικά είναι σχιζοφρενικά, καθώς ακροβατούν από τις στριγγλιές της απόγνωσης, στα τσαντισμένα brutal και από εκεί, στα στρυφνά ουρλιαχτά, που προδίδουν συναισθήματα τόσο βίαια, αλλά και τόσο κατευναστικά συγχρόνως, που σε συντροφεύουν ως την λύτρωση, αφού πρώτα σε έχουν περάσει μια βόλτα από την παράνοια στη λογική ή/και το ανάποδο. Το μπάσο αποτελεί τη ραχοκοκαλιά και των 5 συνθέσεων, διαρκείας 42 λεπτών συνολικά, που περιλαμβάνονταί στο δίσκο, αλλά αρκετές φορές παίζει πρωτεύοντα ρόλο και στις ζωτικές λειτουργίες του μουσικού αυτού οργανισμού. Ο οποίος οργανισμός, έχει βασίσει την ύπαρξή του στην κιθάρα, καθώς, αυτή κάνει τα πάντα και μάλιστα με απόλυτη επιτυχία, όχι απλώς για να τον κρατήσει εν ζωή, αλλά και ακμαίο. Κι ας εποφθαλμιούν τα ντραμς που με τα σκόρπια τους blastbeats σπέρνουν τον πανικό, διαλύοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Η ψυχή, του εν λόγο μουσικού οργανισμού, είναι οι στίχοι. Όταν τους διαβάσετε και αφού τους ακούσετε ερμηνευμένους, τότε σίγουρα, θα καταλάβετε γιατί το λέω αυτό και ίσως συμφωνήσετε μαζί μου.

Ένας τρομακτικός δίσκος, γεμάτος συναίσθημα. Οι συνθέσεις χτίζονται σε drone μοτίβα ενώ αναπτύσσονται με post τεχνοτροπία. Όμως, δεν αργούν να σου δείξουν τον πραγματικό black εαυτό τους. Η μπάντα, έχει πλέον αποκτήσει έναν ολοδικό της, ξεχωριστό ήχο αν και αυτό θα μπορούσε κάποιος να το ισχυριστεί ήδη απ' τις πρώτες δουλειές τους, όμως, εδώ γίνεται ξεκάθαρο με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Οι προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει με τις πρότερες δουλειές τους, ξεπεράστηκαν εύκολα με αυτή, τη νέα τους κυκλοφορία, τόσο σε καθαρά μουσικό περιεχόμενο όσο και σ' ότι αφορά το artwork του δίσκου. Το εξώφυλλο άλλωστε είναι εκπληκτικό. Σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του άλμπουμ, καθώς, το μουντό του φόντο σε συνδυασμό με το χαοτικό και απλανές βλέμμα της φιγούρας, είναι προπομπός του μουσικού μυστηρίου που θα ακολουθήσει και προφανώς, θα σε καθηλώσει.

Η αίσθηση της ενοχής, τα συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός και ειδικά τα πιο δυνατά από αυτά, όπως ο πόνος, σε βοηθούν να σκύψεις και να ψαχουλέψεις στα βάθη της ψυχής σου -το τι θα βρεις εκεί το ξέρεις εσύ και μόνο. Καθώς η ματιά στον καθρέπτη είναι τόσο διαπεραστική, που τον κάνει χίλια κομμάτια, η λύτρωση πλησιάζει αργά και βασανιστικά, έτσι ώστε να σιγουρευτεί, ότι ποτέ δεν θα ξεχάσεις αυτήν την εμπειρία. Σε ελευθερώνει, απενοχοποιώντας την αίσθηση ζωντάνιας που αισθάνεσαι, κάνοντας σε να δεις τη ζωή σου με άλλο μάτι, πιο καθαρό, πιο διαυγές. Κι αυτό είναι κάτι ανεκτίμητο.

Ethereal Riffian - Shaman's Visions

Από το Κίεβο, της παγωμένης Ουκρανίας, έρχονται οι Ethereal Riffian, που δημιουργήθηκαν μόλις πέρυσι, το 2010. Αν και η χώρα καταγωγής τους δεν φημίζεται για τέτοιου είδους μουσικές, το νεοσύστατο τρίο, μας προσφέρει ψυχεδελικό stoner, μέσα από την πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους, το φετινό EP που τιτλοφορείται Shaman's Visions και προσφέρεται δωρεάν από τη μπάντα, αρκεί να κάνετε ένα κλικ πάνω στον τίτλο και θα γίνει δικό σας. Αν πάλι θέλετε να το ακούσετε πριν το κατεβάσετε τότε απλά κάντε κλικ στο όνομα του συγκροτήματος, έτσι θα μεταφερθείτε στη σελίδα του myspace τους όπου και μπορείτε να το ακούσετε ολόκληρο.

Η παραγωγή, είναι ογκώδης και προσδίδει μια θολούρα στο ηχητικό αποτέλεσμα που απογειώνει τις εξαιρετικές συνθέσεις του συγκροτήματος. Η κιθάρα παράγει τόσο μεγάλα, υπέρβαρα και ογκώδη riffs, που θαρρείς πως ένα κύμα από άμμο της ερήμου, σε διαστάσεις τσουνάμι, έρχεται καταπάνω σου για να σε πνίξει, όμως, την τελευταία στιγμή, σαν από μηχανής θεός, τα τρελαμένα και μαστουρωμένα solo της σε σώζουν, οδηγώντας σε, σε μέρος ασφαλές αλλά συνάμα, υποχθόνιο και επικίνδυνο, καθώς το μπάσο καραδοκεί για να σε μαγέψει σαν άλλη Σειρήνα, σε μορφή αράχνης, που υφαίνει μαγεμένες μελωδίες με ένα τρόπο στιβαρό αλλά και νωθρό που είναι ικανός να σε γονατίσει, αιχμαλωτίζοντας σε έτσι, σε μια δίνη που μοιάζει και είναι υπερφυσική. Όχι, ούτε τα ντραμς θα καταφέρουν να σε σώσουν απ' τον λήθαργο που έπεσες γιατί αν δεν θυμάσαι καλά, αυτά ήταν που έδιναν τον ρυθμό στα προαναφερθέντα έγχορδα όταν εκείνα σε μαγνήτιζαν. Το πνευστό που νόμιζες ότι άκουσες, όπως σωστά κατάλαβες, ήταν κι αυτό στο κόλπο του προσηλυτισμού σου. Όσο για τις ψαλμωδίες του γέρο-Σαμάνου, ξέρεις πολύ καλά που αναφέρονται και σε ποιόν απευθύνονται αλλά δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω σχετικά γιατί ήδη η θέση μου είναι τόσο επιβαρυμένη όσο κι η δική σου.

Μόλις 30 λεπτά διαρκεί το τελετουργικό, που είναι χωρισμένο σε 5 κομμάτια, αλλά οι συνέπειες του είναι τόσο σοβαρές που θέλοντας και μη, σαν μια αόρατη δύναμη να σε κατευθύνει, πατάς συνεχώς το repeat και βυθίζεσαι, ξανά και ξανά, σε γνωστικές αναζητήσεις και διανοητικές ενδοσκοπήσεις τέτοιες που όμοιες τους έχουν καταφέρει να ελέγξουν -όχι στον απόλυτο βαθμό βέβαια- ελάχιστα άτομα, που συνήθως ντύνονται είτε στα λευκά και συχνάζουν σε αχανή κι απομονωμένα κτίρια, είτε στα πορτοκαλί και συχνάζουν στα υψηλότερα σημεία του πλανήτη Γη, αν και γι' αυτό δεν παίρνω και όρκο. Μοιραία ωθήστε σε φανταστικές (?) ομιλίες με πλάσματα και όντα από κάποια άλλη διάσταση, από κάποιο άλλο σύμπαν, παράλληλο ίσως, εκεί όπου η λογική δεν υφίσταται ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Εάν και όταν επιστρέψω, απ' αυτό το γοητευτικά σαλεμένο ταξίδι, ίσως έχω την απάντηση, με βασική προϋπόθεση φυσικά, να έχει επιστρέψει μαζί μου και η δυνατότητα επικοινωνίας μου με τα εγκόσμια..

Υ.Γ. Αγαπητοί άνθρωποι των δισκογραφικών εταιριών, πολυεθνικών και μη, κάντε συμβόλαιο σε αυτά τα παλικάρια, όχι σήμερα, ούτε χθες, όπως συνηθίζεται να λέμε σε ξεσπάσματα υπερβολής, αλλά πέρυσι κιόλας!
 

Weathers - Heavy Truck

Στα τελειώματα του 2009, δημιουργήθηκαν οι Weathers, που εδρεύουν στην Πελοπόννησο. Το 2010, λίγους μόλις μήνες μετά την δημιουργία τους, κυκλοφόρησαν ένα promo αποτελούμενο από τρία τραγούδια, ένα εκ των οποίων, σε διαφορετική έκδοση βέβαια, βρίσκεται και στο ολόφρεσκο EP με τίτλο Heavy Truck που αποτελεί την πρώτη τους επίσημη κυκλοφορία, καθώς ηχογραφήθηκε και βγήκε στην πιάτσα τον περασμένο Μάρτη.

Sludge Rythmic And Down Tempo Heavy Rock! Έτσι περιγράφουν οι ίδιοι την μουσική τους και δεν έχω παρα να συμφωνήσω. Αν και με τρώει να προσθέσω κάτι ακόμη. Ανίχνευσα και λίγη, υφέρπουσα μεν, υπαρκτή δε, ψυχεδέλεια στα κομμάτια τους. Η παραγωγή είναι όσο γυαλισμένη πρέπει έτσι ώστε να μην χαθεί η ουσία, αλλά και όσο βρώμικη αρμόζει για το μουσικό αυτό είδος. Τα φωνητικά είναι αλήτικα, με σαφείς αναφορές στον Αμερικάνικο Νότο, η κιθάρα παράγει υπέρβαρα riffs, το μπάσο προσδίδει το απαραίτητο groove ενώ τα ντραμς συμπληρώνουν με εξαίσιο τρόπο τα προαναφερθέντα όργανα.

Αν, όλα τα παραπάνω δεν βοήθησαν στο να πιάσετε το νόημα, τότε, δεν έχετε παρα να ρίξετε μια ματιά στο εύγλωττο, πολύχρωμο και ταιριαστό με το μουσικό περιεχόμενο artwork αλλά και στις μπάντες που τα παιδιά αναφέρουν ως επιρροές. Έτσι, θα καταλάβετε σίγουρα τι παίζει εδώ και θα προστεθείτε κι εσείς μαζί με εμένα αλλά και πολλούς ακόμη, αν κρίνω απ' το ήδη υπάρχον feedback, στην λίστα αναμονής μιας ολοκληρωμένης δουλειάς απ' το υποφαινόμενο συγκρότημα. Κάτι που υποψιάζομαι πως δεν θα αργήσει και πάρα πολύ γιατί ήδη το group δουλεύει πάνω σε κάτι τέτοιο. Ως τότε ας βολευτούμε με την ελπιδοφόρα και άκρως ικανοποιητική πρώτη τους δισκογραφική προσπάθεια.