Gozu - Revival

 

Ήτανε το έτος 2009 όταν στα σκοτεινά heavy λημέρια της αμερικάνικης underground σκηνής εμφανίστηκαν οι εξόχως ταλαντούχοι Gozu, οι οποίοι δεν άργησαν δια μέσω των εκρηκτικών lives και της μεστής τους δισκογραφίας να ξεχωρίσουν από τον σωρό, μιας κι όπως αποδεικνύει και το τέταρτο συνολικά και τρίτο full length πόνημα τους, που είναι συνάμα το παρθενικό για λογαριασμό της Ripple Music με τίτλο Revival, τούτοι οι τύποι δεν αστειεύονται καθόλου.

 

Και απόδειξη τρανή αποτελεί το στιβαρό και ιδιαιτέρως χορταστικό Revival, τα οχτώ κομμάτια του οποίου διαρκούν συνολικά περίπου 42 λεπτά και μας ταξιδεύουν δια μέσω ξεθωριασμένων doom ηχοτοπίων σε ανήλιαγα rock σοκάκια, όπου τα grunge ψήγματα των Gozu πλαισιώνονται φανταστικά χάρη στον συνθετικό κι εκτελεστικό τους οίστρο με ανεπαίσθητα desert ηχοχρώματα σκοτεινών heavy αποχρώσεων, που απογειώνουν την έμφυτη τους stoner υφή.

 

Όμως, εκτός από τους τρομερά ικανούς Mike Hubbard στα ντραμς, Joseph Grotto στο μπάσο, Douglas Sherman στη lead κιθάρα και Marc Gaffney σε κιθάρα/φωνή, που απαρτίζουν τους Gozu, εξαιρετικά σημαντική συνεισφορά στην ηχητική θέρμη του νέου τους πονήματος είχαν κι όλοι όσοι συνεργάστηκαν στην παραγωγή του Revival, μιας και σε αυτούς χρωστά την οργανική αύρα, που συνοδεύει τη νοσταλγική metal φαντασία και την rock έμπνευση των δημιουργών του.

 

Πότε νωχελικά και πότε ορμητικά είναι τα πάντα παχιά riffs της κιθάρας, που άλλοτε ξεχωρίζουν για την χειμαρρώδη τους heavy κατατονία κι άλλοτε για την γαλήνια τους rock αγριάδα, ενώ τα μεθυστικά leads και τα μάλλον διακριτικά της solos, εμπλουτίζουν αρμονικά με κλασσικά metal ρινίσματα την στολισμένη με desert σκόνη ραχοκοκαλιά του συναρπαστικού και γοητευτικού Revival, το συμπαγές rythm section του οποίου, μαρτυρά την stoner αύρα των Gozu.

 

Ασθενές γρέζι κι αχνή βραχνάδα χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τα πάντοτε αισθαντικά και καθαρά φωνητικά των Gozu, τα οποία πασπαλίζουν επιτυχώς με αγνής κι ανόθευτης 90's αισθητικής grunge πινελιές το παραμυθένιο Revival, το οποίο χρωστάει τις μελαγχολικές doom αιχμές του στο βαφτισμένο σε οπιούχα κι αιθέρια fuzz ύδατα μπάσο και στα ρωμαλέα του ντραμς, που κρατούν με μαεστρία τα heavy μπόσικα του και το εμπλουτίζουν συνάμα με groove ενέργεια.

 

Διστακτικές αναλαμπές hard rock αλητείας και αναιμικές desert σπίθες ξεπετάγονται από το ράθυμο κι ονειρικής doom υφής μοτίβο των Gozu και διανθίζουν με grunge σκιές και κομψές metal αιχμές το έντονων stoner αποχρώσεων heavy rock ύφος τους, το οποίο μες από τα βάναυσης γοητείας κι αβάσταχτης ομορφιάς κομμάτια του απολαυστικού κι απελπιστικά σαγηνευτικού Revival, μας οδηγούν σε ολάνθιστες rock νησίδες heavy ευδαιμονίας. Φανταστικό.

 

Gozu: Bandcamp / Facebook

Ripple Music: Official Website

 

Zed - Trouble In Eden

 

Από τις heavy εσχατιές του San Jose της Καλιφόρνια ξεπήδηδσαν οι σταθερά ανερχόμενοι και τρομερά ταλαντούχοι Zed το 2007 οπότε και σχηματίστηκαν από τους Pete Sattari σε κιθάρα και φωνή, Mark Aceves στο μπάσο, Rich Harris στα ντραμς και Greg Lopez στην κιθάρα, οι οποίοι τούτες τις μέρες κυκλοφορούν δια μέσω της Ripple Music το ντεμπούτο τους για την εν λόγω εταιρία και τρίτη συνολικά full length δουλειά τους, υπό τον τίτλο Trouble In Eden.

 

Περίπου 46 λεπτά διαρκούν συνολικά οι δέκα συνθέσεις, που περιέχει το εξαιρετικά χορταστικό Trouble In Eden, το οποίο διακρίνεται για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, που προδίδει με τρόπο έξοχο την οργανική του αίσθηση και την ωμή rock υφή των Zed, χάρη στην δυναμική κι ογκώδη της διαύγεια, ενώ το έσχατο χρονικά πόνημα τους ξεχωρίζει για το διαβολικά ωραίο artwork του και τις ιστορίες καθημερινής τρέλας, τις οποίες εξιστορούν οι στίχοι του.

 

Ηλεκτρισμένα riffs αρκούντως heavy εκτοπίσματος ελίσσονται συνεχώς και κυκλώνουν αρμονικά το εκρηκτικό Trouble In Eden, το οποίο χρωστά την υφέρπουσα stoner πυρίτιδα του, τόσο στον έμφυτο blues χαρακτήρα των δημιουργών του, όσο και στις old school αισθητικής funk επιρροές τους, οι οποίες παρέα με το μελωδικής punk ευωδίας ταμπεραμέντο τους, αναδεικνύουν την 70's rock αύρα τους κι απογειώνουν έτσι το σπιρτόζικό κι ατίθασο τους heavy rock τσαγανό.

 

Κοφτερά και βαριά riffs, που ξεχειλίζουν ενέργεια κλασσικής rock ευωδίας, κυριαρχούν στο εύφλεκτο Trouble In Eden και πασπαλίζουν αρμονικά με fuzz ρινίσματα την υφέρπουσα funk νοοτροπία των Zed, η οποία χρωστά τις μάλλον ανεπαίσθητες της metal αιχμές, τόσο στα μεθυσμένα solos της κιθάρας, όσο και στα ατίθασα της leads, που ζέχνουν ανόθευτο hard rock αλκοόλ southern γεύσης, κολακεύοντας έτσι τα ισχυρά της κι εξόχως έντονα stoner αρώματα.

 

Ιδιαιτέρως βαρύ και συμπαγές είναι το μεστό και στιβαρό rythm section των Zed στη νέα τους κυκλοφορία, το οποίο χάρη στα δυναμικά τους και ρωμαλέα ντραμς ξεχειλίζει από groove αδρεναλίνη αχνής punk αισθητικής, ενώ ειδικής μνείας αξίζει και το σκανδαλιάρικο μπάσο τους, που προσφέρει βάθος κι όγκο στο φλογερό rock 'n' roll του Trouble In Eden, το οποίο χρωστά τα σχεδόν ανεπαίσθητα του alternative ηχοχρώματα στα πάντοτε παθιασμένα του φωνητικά.

 

Βάναυσης γοητείας stoner στοιχεία κι αβυσσαλέας ομορφιάς blues ηχοχρώματα διαπερνούν στην ολότητα του το ιδιαιτέρως απολαυστικό κι άκρως διασκεδαστικό Trouble In Eden και κολακεύουν έτσι την εγγενή του hard rock νοοτροπία, η οποία χρωστά τις αχνές 70's αύρας funk αποχρώσεις του, τόσο στην ατίθαση φαντασία των Zed, όσο και στις δηλητηριώδεις κι απαλές τους punk αναθυμιάσεις, που μαρτυρούν εύγλωττα το heavy rock τους μεράκι. Υπέροχο.

 

Zed: Official Website

Ripple Music: Official Website

 

Eerie

 

Από την Καλιφόρνια προέρχονται οι ανερχόμενοι και τρομερά ταλαντούχοι Eerie, οι οποίοι πήραν σάρκα και οστά το 2012 από τους δυο δημιουργούς τους, Tim Lehi στην κιθάρα και Moses Saarni στα ντραμς, πριν αυτοί πλαισιωθούν λίγο καιρό αργότερα από τον Dave Sweetapple στο μπάσο και τον Shane Baker στην φωνή, παρέα με τους οποίους έγραψαν και κυκλοφόρησαν δια μέσω της Tee Pee Records τον πρώτο κι ομώνυμο τους full length δίσκο.

 

Πέντε μόλις κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 38 λεπτών περιέχει το περί ου ο λόγος άλμπουμ, το φρικιαστικά ωραίο και πολύχρωμο artwork του οποίου έχει επιμεληθεί ο κιθαρίστας και ιδρυτής της μπάντας, ενώ ειδικής μνείας αξίζει και ο Greg Wilkinson για την αψεγάδιαστη δουλειά του στον τομέα της παραγωγής, μιας και πέτυχε την απόλυτη fuzz διαύγεια χάρη στο ταλέντο του, χαρίζοντας στο ντεμπούτο των Eerie μια heavy θέρμη, μαγευτική.

 

Οικειότητα κλασικής rock υφής και heavy φρεσκάδα συνυπάρχουν αρμονικά σε τούτο το εντυπωσιακά θελκτικό άκουσμα, το οποίο φέρει πυρακτωμένη την μοναδική μουσική ταυτότητα των άκρως ελπιδοφόρων Eerie, που με περισσή δεξιοτεχνία έχουν χαλιναγωγήσει τις μπόλικες επιρροές τους, θέτοντας ταυτόχρονα σε υποταγή και υπό τον πλήρη έλεγχο του συνθετικού κι εκτελεστικού τους ταλέντου, την αχαλίνωτη έμπνευση και την ατίθαση τους φαντασία.

 

Με όπλο την εμπειρία τους ως μουσικοί σε διάφορα project και ατού την απόκοσμα εντυπωσιακή τους χημεία οι φοβεροί Eerie ξεγύμνωσαν εντελώς την υφέρπουσα black αύρας ενδυμασία του heavy σκελετού τους, τον οποίο τελικά έντυσαν με 70's αύρας hard rock κι ανάγλυφα prog ηχοχρώματα, ταξιδεύοντας μας έτσι σε αποπνικτικής stoner ομορφιάς doom ηχοτοπία εκεί όπου ακραία metal στοιχεία και blues rock ψήγματα παθιασμένα ερωτοτροπούν.

 

Ηλεκτρισμένης σαγήνης riffs κυριαρχούν σε τούτο το συναρπαστικό άκουσμα και σε συνδυασμό με τα μεθυστικά leads και τα εθιστικά solos της κιθάρας μας βυθίζουν σε μια hard rock αρώματος proto metal δίνη, τα μπόσικα της οποίας με περισσή μαεστρία κρατούν αμφότερα τα δυναμικά ντραμς, χάρη στο progressive ύφους και blackened ευωδίας groove τους και το μεστό μπάσο των Eerie, που διανθίζει με doom metal μελωδίες το βαρύ τους rock εκτόπισμα.

 

Φωνητικά καθαρά και παθιασμένα με ρινίσματα βραχνάδας διανθίζουν εκπληκτικά την εξωγήινης γοητείας heavy ατμόσφαιρα των Eerie, μιας και θαρρείς ότι προέρχονται από γαλαξίες μακρινούς, ενώ ψήγματα stoner μελαγχολίας και doom θλίψης πλαισιώνουν αρμονικά τα prog υφής ξεσπάσματα τούτης της μπάντας, που ισορροπεί τέλεια μεταξύ extreme κατατονίας και proto metal ψυχεδέλειας, ξελογιάζοντας μας έτσι με το hard rock της τσαγανό. Υπέροχο.

 

Eerie: Facebook

Tee Pee Records: Official Website

 

Vanity Draws Blood - Perspective / Dread

 

Από τη Μεγάλη Βρετανία όπου και σχηματίστηκαν πριν από τέσσερα περίπου χρόνια προέρχονται οι ανερχόμενοι Vanity Draws Blood, οι οποίοι απαρτίζονται από τους Kerrie Alexander και Ryan Stevens στα φωνητικά, τους Luke Jervis και Elliot Ball στις κιθάρες και από τους Charles Jones και Elliot Plummer σε μπάσο και ντραμς αντίστοιχα.

 

Τούτη η δυναμική μπάντα κυκλοφόρησε στα μέσα του περασμένου Ιουλίου την δεύτερη της δουλειά με τίτλο Perspective / Dread και μορφή EP, η οποία περιέχει πέντε κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 20 λεπτών, που με το εκρηκτικό τους metal ταμπεραμέντο μας βάζουν στο horror αισθητικής και χαμηλά κουρδισμένο extreme τους κλίμα.

 

Ιδιαιτέρως αιχμηρά κι άκρως κοφτερά είναι τα αρκούντως παχιά riffs από τις κιθάρες των Vanity Draws Blood κι εξόχως μελωδικά τα τραχιά τους leads και solos, που πασπαλίζουν αρμονικά με ονειρικής αύρας post σκόνη το metalcore μοτίβο του Perspective / Dread, το οποίο χρωστά στα brutal τους φωνητικά την εύφλεκτη και σκαιή του heavy υφή.

 

Μεστό κι εξαιρετικά σημαντικό στην δομή των κομματιών του Perspective / Dread και συνάμα στην ομαλή του ροή είναι το συμπαγές μπάσο των Vanity Draws Blood, τα ρωμαλέα ντραμς των οποίων ενισχύουν αποφασιστικά τις έντονες groove metal αιχμές τους με την αστείρευτη και συγχρόνως ιδιαιτέρως τραχιά και φλογερή τους extreme metal ενέργεια.

 

Αβυσσαλέα λυσσαλέες είναι οι στολισμένες με αχνές post πινελιές extreme metal μελωδίες των Vanity Draws Blood στο εκρηκτικό τους δεύτερο EP, οι οποίες ξεχωρίζουν αμφότερα για το παχύρρευστο heavy μπρίο και το metalcore τσαγανό τους, που προσφέρουν δυνατές στιγμές ακραίας και σκληρής metal αδρεναλίνης στο Perspective / Dread.

 

Χαοτικοί ρυθμοί σε χαμηλά κουρδισμένο μοτίβο παρέα με την σχεδόν ανατριχιαστική θεματολογία horror αισθητικής καθιστούν άκρως ενδιαφέρον, καθώς κι εξόχως διασκεδαστικό το Perspective / Dread από τους ταλαντούχους Vanity Draws Blood και συγχρόνως μαρτυρούν εύγλωττα την θυμωμένη και φρικιαστικής γοητείας metal δυναμική τους. Έξοχο.

 

Vanity Draws Blood: Facebook

 

The Human Condition - Pathways

 

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός, πως ακόμη μια εξαιρετική και πολλά υποσχόμενη μπάντα μας έρχεται από τα βορειοδυτικά της Αγγλίας, καθώς από εκεί έχουν ξεπηδήσει μερικά από τα πιο σημαντικά και καταξιωμένα heavy συγκροτήματα οπότε οι περί ου ο λόγος, The Human Condition, που πήραν σάρκα και οστά το 2010 κι απαρτίζονται από τον ιδρυτή τους Jon Gibbs στην ρυθμική κιθάρα, τον Kieron Tuohey στην lead κιθάρα, τον Nathan Harrison στην φωνή, τον James Nofatt στο μπάσο και από τον αποχωρήσαντα πια Phil Purnell στα ντραμς, επιβεβαιώνουν εύγλωττα την doom δυναμική της περιοχής τους.

 

Για του λόγου το αληθές, δεν έχετε παρά να ακούσετε το παρθενικό τους full length πόνημα, που κυκλοφόρησε στις αρχές του έτους ανεξάρτητα σε digital μορφή και στις αρχές του καλοκαιριού από την ισπανική Topillo Records σε φυσικές κόπιες υπό τον τίτλο Pathways και το οποίο περιέχει εφτά κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 57 λεπτών, ενώ διακρίνεται για το λιτό κι άκρως συμβολικό συνάμα artwork του και ξεχωρίζει για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, που μαρτυρά με την διαυγή της heavy δυναμική το παχύ και μονολιθικού χαρακτήρα σε στιγμές doom metal εκτόπισμα των έξοχων The Human Condition.

 

Βαριά riffs σε traditional doom ύφος και μελωδικά leads και solos με ισχυρό άρωμα παραδοσιακού heavy metal ορίζουν εν πολλοίς την εθιστική και καταθλιπτικά όμορφη μουσική ταυτότητα του εξαίρετου Pathways, το οποίο χρωστά στα αισθαντικά και γεμάτα πάθος φωνητικά από τους ταλαντούχους The Human Condition και στους αρκετά προσωπικής υφής του στίχους την υφέρπουσα epic ευωδίας μελαγχολία του, η οποία σε συνδυασμό με την σχεδόν ανεπαίσθητη gothic rock ατμόσφαιρα της metal υπόστασης του μας βυθίζει σε διανθισμένους με μικρές νησίδες stoner ευδαιμονίας, απέραντους ωκεανούς heavy οδύνης.

 

Ζωηρά παρά την μάλλον αναιμική τους παρουσία είναι τα ισχνά 70's αύρας τερτίπια των The Human Condition στην δεύτερη συνολικά δουλειά τους, τα οποία συμβάλουν στην ομαλή ροή της και συνάμα μαρτυρούν εύγλωττα τις γυαλισμένες fuzz αιχμές του θλιμμένα γοητευτικού Pathways, το οποίο χρωστά στο ρωμαλέο του και μεστό μπάσο την συμπαγή και στιβαρή του μορφή, ενώ στα δυνατά του ντραμς οφείλει το βάναυσα γοητευτικό και σχεδόν αβάσταχτα όμορφο groove, που πασπαλίζει με ισχυρές progressive αισθητικής πινελιές το παραδοσιακό του doom metal μοτίβο, καθώς και το ισχνό του epic ευωδίας άρωμα.

 

Θαρραλέες νότες heavy αισιοδοξίας ξεπετάγονται διστακτικά κι αχνοφαίνονται μες από τους πυκνούς doom καπνούς, που στην ολότητα του καλύπτουν αρμονικά το μελαγχολικό Pathways, που χάρη στο περίσσιο μεράκι των δημιουργών του, ξεχειλίζει από epic υφής συναίσθημα και μας ταξιδεύει σε δαιδαλώδη και παραδοσιακά metal ηχοτοπία εκεί όπου τα progressive ρινίσματα των εξαίρετων The Human Condition μαρτυρούν με τρόπο εύγλωττο, τόσο την ατίθαση έμπνευση τους, όσο και την ανάγλυφης πένθιμης αύρας φαντασία τους, που παρέα με το έμφυτο metal ταλέντο τους, καθιστούν τον ήχο τους εξαιρετικά πλούσιο.

 

Κατατονικής υφής σπιρτάδα και σπιρτόζικη μονοτονία διαπερνούν αρμονικά την λυγερή κορμοστασιά του άκρως χορταστικού Pathways, το οποίο νομίζω, πως αποτελεί ένα από τα πλέον ειλικρινή και τίμια ακούσματα του αγνού κι ανόθευτου doom ήχου, όχι μόνο της φετινής χρονιάς, αλλά διαχρονικά, μιας και οι άκρως ελπιδοφόροι The Human Condition έχουν εμπλουτίσει το παραμυθένια μελαγχολικό του heavy μοτίβο με ισχυρές αναθυμιάσεις progressive αποχρώσεων, καθώς και με αχνά epic στοιχεία και παραδοσιακά metal ρινίσματα, καθιστώντας έτσι το ιδιαιτέρως απολαυστικό τους ντεμπούτο λυρικά συναρπαστικό.

 

The Human Condition: Official Website / Facebook

Topillo Records: Official Website / Bandcamp