Telepathy - 12 Areas

Στις αρχές του 2011 σχηματίστηκαν οι ανερχόμενοι βρετανοί Telepathy, οι οποίοι πρόκειται να κυκλοφορήσουν μέσω της Devouter Records τον ερχόμενο Μάη τον δίσκο: 12 Areas, που θα αποτελέσει την ντεμπούτο full length δουλειά τους. Το εν λόγω άλμπουμ, περιέχει 7 κομμάτια συνολικής διάκρειας περίπου 35 λεπτών και ξεχωρίζει για το εκπληκτικό artwork του Alex CF, που το πλαισιώνει και για την εξαιρετική του παραγωγή, που οφείλεται στον James Plotkin.

Αμφότεροι γνωστοί για τις τρομερές συνεργασίες τους με μπάντες του ακραίου post και sludge ήχου, χάρισαν λίγο από το ταλέντο τους στο 12 Areas, που αποτελεί ένα ιδιαιτέρως δυναμικό κράμα sludge και progressive ηχοτοπίων, υπό το πρίσμα ενός post καλειδοσκοπίου. Η διαύγεια στον ήχο του δίσκου, ευνοεί τις περιπετειώδεις συνθέσεις των Telepathy και τους προσδίδει μια αιχμηρή αίσθηση, που αναδεικνύει τον συνθετικό οίστρο τους και το περίσσιο ταλέντο τους.

Ορμητικά riffs από την κιθάρα σε sludge ύφος ξεχύνονται σαν χείμμαρος στο 12 Areas, ενώ τα leads από το ίδιο έγχορδο, φέρουν μια ονειρική μα έχουσα εφτιαλτικές προεκτάσεις όμως post αύρα, που εντείνουν την αγριεμένη διάθεση των ντραμς κι απογειώνουν το groove των δυνατών χτυπημάτων τους. Το μπάσο συντροφεύει αμφότερα με τυφλή υπακοή στο μουσικό μοτίβο των Telepathy, ενώ η πλήρης απουσία φωνητικών, αναδεικνύει την αψεγάδιαστη ροή του δίσκου.

Έξυπνη είναι η χρήση των πλήκτρων, που γίνεται με το σταγονόμετρο σε τούτη την ηχητική παλίρροια, καθώς καμουφλάρει εξαίσια τα λιγοστά μα έντονα καθαρόαιμα metal στοιχεία των Telepathy, τα οποία λειτουργούν ευεργετικά για την εξέλιξη του post ορυμαγδού, που λαμβάνει χώρα στο ισοπεδωτικό sludge του 12 Areas, το οποίο διακρίνεται για τα ανάγλυφα και δωσμένα με μπόλικο συναίσθημα progressive ηχοτοπία του, που καθιστούν τούτο το άκουσμα, φοβερό.

Αρκετός καιρός πέρασε από όταν άκουσα για τελευταία φορά έναν extreme δίσκο post rock ύφους, ο ήχος του οποίου να φέρνει στο μυαλό εικόνες από ένα ερειπωμένο βιομηχανικό τοπίο και ουχί την μυρωδιά πλαστικού, που είναι κάτι το σύνηθες στα ατμοσφαιρικά sludge ακούσματα τον τελευταίο καιρό, οπότε αυτό αποτελεί έναν ακόμη πολύ καλό λόγο για να ακούσετε το άκρως απολαυστικό 12 Areas των ελπιδοφόρων Telepathy, που θαρρώ, πως θα κλέψει καρδιές.

Telepathy: Facebook

Devouter Records: Official Website

Crystalised Rays Of A Frozen Sun [Gr]

Συνέντευξη με τους Solar Halos

 

Ο ντεμπούτο δίσκος των Solar Halos, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 20 Ιανουαρίου από την Devouter Records είναι πραγματικά σαγηνευτικός και οι άκρως εθιστικές του μελωδίες, που έχουν κολλήσει εδώ και δυο μήνες στα καθημερινά μου ακούσματα, αποτέλεσαν έναν πολύ καλό λόγο για να ανταλλάξω μέσω email μερικές ερωταποκρίσεις με την Nora, βασική τραγουδίστρια και κιθαρίστρια τους, έτσι ώστε να μάθουμε λίγα παραπάνω πράγματα για αυτούς.

Γεια χαρά Solar Halos και καλή χρονιά! Πως είναι οι πρώτες μέρες του 2014 για εσάς?

Ευχαριστούμε, καλή χρονιά και σε εσένα! Μπήκε καλά η χρονιά, αφού καταφέραμε να γλιτώσουμε από την πολική δίνη και τις θύελλες της μέσα σε μια εβδομάδα.

Η μπάντα σχηματίστηκε πριν από δυο χρόνια περίπου, οπότε νομίζω ότι ένα μίνι βιογραφικό σας θα μας βοηθούσε όλους να σας γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Οι τρεις μας γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια τώρα, μιας και ζούμε και παίζουμε σε μια μικρή πόλη με μουσικές ρίζες. Οι μπάντες μας είχαν παίξει και περιοδεύσει παρέα, οπότε ήμασταν ήδη φίλοι. Ο John κι εγώ παίξαμε μαζί για πρώτη φορά το 2010 στην μπάντα του Jenks Miller, τους Horseback. Μας άρεσε πολύ η συνεργασία μας, οπότε έναν χρόνο αργότερα αποφασίσαμε να αρχίσουμε μια δικιά μας μπάντα. Παίζαμε παρέα για κάποιους μήνες, γράφοντας κάποιες ιδέες μαζί, αλλά αποφασίσαμε να βρούμε έναν μπασίστα πριν αυτές αρχίζουν να παίρνουν την τελική τους μορφή. Αμέσως σκεφτήκαμε τον Eddie και δεν κάναμε λάθος, μιας και η χημεία μας ήταν εκπληκτική κι εμφανίστηκε με την πρώτη μας κιόλας πρόβα στα τέλη του 2011.

Το Solar Halo είναι ένα οπτικό φαινόμενο και μάλιστα ιδιαιτέρως σαγηνευτικό. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον όρο για όνομα σας? Ασχολείστε με επιστημονικά θέματα γενικότερα?

Μου αρέσει να ψάχνω πληροφορίες για οτιδήποτε μου κινεί το ενδιαφέρον και νομίζω ότι ακολούθησα κάποια κείμενα για το “Walpurgis  Nacht” , που με οδήγησαν σε κείμενα για το  “Broken Spectre” κι από εκεί κατέληξα σε κείμενα για τα “solar halos” και πραγματικά με συνεπήρε η ιδέα για παγωμένους κρυστάλλους γύρω από τον ήλιο και τις μαγευτικές εικόνες, που αυτό παράγει. Γενικά με συναρπάσει η συνύπαρξη των αντιθέτων, όπως ο πάγος με τον ήλιο και η επιστήμη με τη θρησκεία και τη μυθολογία.

Είστε όλοι μέλη και σε άλλες μπάντες, οπότε θα ήθελα να σε ρωτήσω αν υπάρχει χρόνος για όλες κι αν χρειάζεται να ορίσετε προτεραιότητες ανάμεσά τους?

Οι Solar Halos είναι η μοναδική μπάντα στην οποία συμμετέχω αυτή την στιγμή, οπότε δεν χρειάζεται να ορίσω κάποια προτεραιότητα. Ο Eddie συμμετέχει σε διάφορα κι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους σχήματα, από heavy blues και post rock μέχρι indie μπάντες, οπότε μάλλον κάνει καλό προγραμματισμό. Ο John φαντάζομαι ότι πρέπει να βρει περισσότερες ισορροπίες, αλλά τελικά πάντα στο τέλος τα καταφέρνει κι όλα κυλούν ομαλά.

Ποιο είναι το μουσικό σας υπόβαθρο, δηλαδή, ποιες είναι οι κύριες επιρροές σας?

Νομίζω ότι όλες οι heavy μπάντες οφείλουν πολλά στους Black Sabbath, Led Zeppelin και Blue Cheer κι ας μην τους έχουν ακούσει παραπάνω από άλλες μπάντες. Όλοι μας επηρεαστήκαμε πολύ από την μουσική των 90's, μιας και τότε ακούγαμε και μαθαίναμε να παίζουμε κι εμείς μουσική. Εγώ άκουγα περισσότερο μπάντες από την Dischord Records και την Kill Rock Stars, όπως οι Fugazi και οι Universal Order Of Armageddon. Ξέρω ότι οι Swervedriver επηρέασαν πολύ τον Eddie, όπως και οι Drive Like Jehu επηρέασαν πολύ τον John. Δεν νομίζω ότι ακουγόμαστε όπως αυτές οι μπάντες, αλλά σίγουρα επηρέασαν τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την μουσική. Τούτο τον καιρό όλοι ακούμε παρόμοιες μπάντες, είτε κοντινές μουσικά σε εμάς όπως οι Graveyard και η Chelsea Wolfe, είτε τελείως διαφορετικές από εμάς, όπως ο Teddy Pendergrass και οι The Carter Family.

Πως θα περιγράφατε την μουσική σας σε κάποιον, που δεν έχει ακούσει ούτε καν μια νότα από εσάς?

Δυνατή, τριμελής heavy psych μπάντα με γυναικεία κι ανδρικά φωνητικά, κάποιες φορές αισιόδοξη, κάποιες άλλες σκοτεινή, κάτι παλιό μα συγχρόνως νέο.

Θα μας δώσεις σε παρακαλώ κάποιες πληροφορίες σχετικά με το εκπληκτικό ντεμπούτο άλμπουμ σας? Είστε ικανοποιημένοι με τον ήχο του?

Ηχογραφήσαμε έξι κομμάτια, τέσσερα εκ των οποίων τα είχαμε ηχογραφήσει κι ως Demo λίγο παλιότερα και δυο εντελώς καινούρια. Τους μήνες μεταξύ του Demo και του δίσκου τα κομμάτια εξελίχθηκαν, κυρίως στα φωνητικά. Ηχογραφήσαμε τον δίσκο στα Revival Studios, σε μια αγροτική περιοχή της Νέας Υόρκης με τον Nick Petersen, με τον οποίο όλοι μας είχαμε συνεργαστεί ξανά και μάλιστα είχαμε απολαύσει αυτή μας την συνεργασία. Το master έγινε από τον James Plotkin, που εκτός των άλλων, είναι κι υπέροχος μουσικός. Είμαστε πολύ χαρούμενοι με το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.

Σε τι αναφέρονται οι στίχοι? Υπάρχει συγκεκριμένη θεματολογία σε αυτούς?

Πάντα γράφουμε πρώτα την μουσική και μετά την ακούμε προσπαθώντας να την ντύσουμε με τις φωνητικές μελωδίες και στίχους, που προκύπτουν από τα αισθήματα, που εκείνη μας προκαλεί. Νομίζω, πως η δομή των κομματιών μας σε τούτο τον δίσκο συμπίπτει κι έγκειται στην αγάπη μου για τη γεωγραφία. Όλοι οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από εικόνες τοπίων κι επιστημονικά φαινόμενα, που σχετίζονται με τη Γη.

Πως αισθάνεστε τώρα, που πρόκειται να κυκλοφορήσει ο δίσκος? Χαρούμενοι, αγχωμένοι ή ανακουφισμένοι?

Θα έλεγα χαρούμενοι κι ανακουφισμένοι, μιας και πέρασε αρκετός καιρός από όταν ηχογραφήσαμε τα κομμάτια του. 

Ο δίσκος πρόκειται να κυκλοφορήσει μέσω της Devouter Records. Πως ξεκίνησε αυτή η συνεργασία?

Ο φίλος μας Scott Endres από τους Make έστειλε τα demos μας στον Phil Rhodes της Devouter, ο οποίος είχε κυκλοφορήσει το εκπληκτικό άλμπουμ τους, Trephine. Ήμασταν ενθουσιασμένοι και κολακευμένοι, που ο Phil ήθελε να συνεργαστεί μαζί μας και ξεκινήσαμε σιγά σιγά να δουλεύουμε πάνω στις λεπτομέρειες αυτής της Υπερατλαντικής συνεργασίας.

Είστε ικανοποιημένοι με την Devouter και μήπως πρέπει να περιμένουμε κάτι παραπάνω από την συνεργασία σας?

Ο Phil είναι πραγματικά εκπληκτικός, δουλεύει τόσο σκληρά για την μουσική με την οποία είναι ειλικρινά παθιασμένος. Είναι πραγματικά περίεργο, που δεν έχουμε συναντηθεί από κοντά ποτέ και που ποτέ δεν μας έχει δει να παίζουμε ζωντανά, αλλά ελπίζω αυτό να αλλάξει στο προσεχές μέλλον.

Έχετε πλάνα για κάποια περιοδεία την Άνοιξη ή/και το καλοκαίρι? Υπάρχει περίπτωση να έρθετε για κάποιες συναυλίες και στην Ευρώπη?

Δεν έχουμε σχεδιάσει κάτι συγκεκριμένο προς το παρόν, αλλά θα θέλαμε πάρα πολύ να έρθουμε στην Ευρώπη και θα το κάνουμε μόλις τα οικονομικά μας το επιτρέψουν.

Είμαστε ακόμη στις πρώτες μέρες του έτους, οπότε δεν θα μπορούσα να μην σε ρωτήσω για τους αγαπημένους σου δίσκους του 2013 κι επίσης αν υπάρχει κάποια μπάντα ή κάποιος δίσκος, που ανυπομονείς να ακούσεις μες το 2014?

Ο Eddie κι εγώ ακούσαμε πολύ το Mind Control των Uncle Acid & The Deadbeats την περασμένη χρονιά. Το Who Is William Onyeabor? Του William Onyeabor έπαιζε αρκετά συχνά στο σπίτι μου. Το Solar Motel του Chris Forsyth είναι ένα εξαιρετικό πειραματικό δείγμα κιθαριστικής μουσικής, που συνήθως ακούω όταν απαντώ σε μηνύματα. Περιμένω με ιδιαίτερη ανυπομονησία τον νέο δίσκο των Pontiak, που κυκλοφορεί αργότερα μες το μήνα.

Τώρα, που πραγματοποιήσατε το πρώτο σας βήμα στον μουσικό κόσμο, ποιοι είναι οι στόχοι και οι φιλοδοξίες σας γενικά για την μπάντα?

Ελπίζουμε να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε δημιουργικά και τεχνικά σαν μπάντα και θέλουμε να συνεχίσουμε να βρίσκουμε τρόπους να κυκλοφορούμε δίσκους, καθώς και να περιοδεύσουμε κάποια στιγμή κι εκτός των συνόρων.

Solar Halos: Official Website / Facebook

Devouter Records: Official Website

Crystalised Rays Of A Frozen Sun [Eng]

An Interview With Solar Halos

 

The debut album of Solar Halos which is going to be released on January 20 through British Devouter Records is one astonishing piece of music and its highly addictive tunes that are stuck in my player for over 2 months now were a good reason for me to have a small email chat with Nora, the guitarist and main vocalist of the band, in order to find out more about them. 

Hey Solar Halos & a Happy new year! How's the first days of 2014 for You?

Thank you, Happy New Year to you as well!  We have fared well this year, narrowly escaping the Polar Vortex and tornados all in one week!

The band was formed a couple of years ago, so I think a mini bio of You guys would help us all to know a bit more about You.

The three of us all have known each other for years just from living and playing in a small music-oriented town. Our bands had played shows and toured together so we were already both friends and fans.  John and I first played together in Jenks Miller’s project, Horseback in 2010. We really enjoyed playing with each other so a year later John and I started another project.  We jammed for a few months putting some ideas together but decided that we wanted to add bass before things got too set in stone. We immediately thought of Eddie and were spot on, it felt really natural and clicked right from the first practice at the end of 2011.

Solar Halo is an optical phenomenon and an astonishing one as fas as I can tell. Why You chose that for Your name? Are You into scientific things or something like that?

I love researching anything that catches my interest and I think I followed a path of articles from “Walpurgis  Nacht” to “Broken Spectre” to “solar halos” and was really taken with the idea of ice crystals around the sun producing holy imagery.  I am fascinated by the coexistence of opposites, ice with sun, and earth science with myth/religion.

You all are part of other bands also, so I would like to ask You if there's enough time for all of these projects and also to ask You if there's a choise to be made between them? You know, to choose this for something more serious and the other one only for fun or something like that.

Solar Halos is the only project I have going right now so no choices or priorities have to be made by me.  Eddie is in a few other projects that are all pretty different, heavy blues, post rock and indie, so it’s more a matter of scheduling than anything.  I imagine John has more things to juggle, but everything always seems to balance and fall into place.

What's the musical background of You guys, I mean, what's Your main influences?

Well, I think every heavy band has Black Sabbath, Led Zeppelin, and Blue Cheer to thank whether or not they have spent any time listening to those bands.  We all probably had our most influential moments growing up learning to play and listening to music in the ‘90’s. For me that was mostly bands on Dischord Records and Kill Rock Stars like Fugazi and Universal Order of Armageddon.  I know Swervedriver was influential to Eddie and Drive Like Jehu to John.  I don’t think we sound like any of those bands but they definitely inform how we approach music.  Right now we all listen to stuff across the board from similar styles like Graveyard and Chelsea Wolfe to totally different like Teddy Pendergrass and the Carter Family.

How would You describe Your music to someone who's never heard not a single tune of Yours?

Loud, 3-piece heavy psych with female and male vocals, sometimes light- sometimes dark, something old- something new.

Would You please tell us a bit more about Your magnificent debut album? Are You satisfied with how it sounds?

We recorded six songs, four that were on our Demos and two new ones. In the months between the demos and the album the songs evolved, especially vocally.  We recorded the album at Revival Studios, a rural setting in NC with Nick Petersen whom we all have previously loved working with recording or playing together in bands. It was mastered by James Plotkin, also a great musician.  We are really happy with how it all came together.

What's the lyrics about? Is there any specific concept in them?

We always write the music first then I go back and listen for the vocal melodies and lyrical imagery that the song provokes.  I think the movement and structures of our songs on this album coincide with how my mind thinks spatially and geographically. All of the lyrics were inspired by images of places and scientific phenomena related to Earth.

How do You feel now that Your album will be out? Happy, anxious, relieved?

I would say happy and relieved since it seems like we recorded the songs forever ago.

The album's going to be out through Devouter Records. How did this relation started?

Our friend Scott Endres of the band MAKE sent a link of our demos to Phil Rhodes at Devouter who had released their awesome album, Trephine.  We were excited and flattered that Phil wanted to work with us and started figuring out the details of a cross Atlantic release.

Are satisfied with the guys at Devouter and shall we except more to come from Your collaboration?

Phil is absolutely amazing, he works so hard for the music he is really passionate about.  It’s really weird to have never met in person, or that he has never seen us play live, hopefully that will change in the future!

Any plans for touring in the coming Spring/summer seasons? Any possibility of You coming to play live in Europe?

We don’t have plans at the moment, but would love to tour Europe if we could figure it out financially.

It's still the first days of the year, so I couldn't resist to ask You about Your favorite tunes of 2013 and also, if there's any band or album You're looking forward to listening to in 2014?

Eddie and I have both listen to a lot of Uncle Acid & the Deadbeats “Mind Control” this year. William Onyeabor “Who is William Onyeabor?” has been on super-rotation at my house.  Chris Forsyth “Solar Motel” is also great experimental guitar music to listen to while writing interview responses.  I am really looking forward to the new Pontiak record that also releases this month.

Now that You've made Your first step in the music world, what's Your next goal and Your ambitions in general for the band?

We hope to continue to grow creatively and technically as a band and figure out a way to keep releasing more albums and to tour internationally as well.

Solar Halos: Facebook / Official Website

Devouter Records: Official Website

Solar Halos

Κάπου μες το 2012 σχηματίστηκαν οι προερχόμενοι από την Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Solar Halos, οι οποίοι απαρτίζονται από τους εξαιρετικά ταλαντούχους John Crouch σε ντραμς / φωνητικά, Eddie Sanchez σε μπάσο / φωνητικά και τη Nora Rogers σε φωνή και κιθάρα. Τούτη η πολλά υποσχόμενη μπάντα πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 20 του τρέχοντος μήνα τη ντεμπούτο κι ομώνυμη δουλειά της μέσω της βρετανικής Devouter Records.

Ο εν λόγω δίσκος αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 40 λεπτών και διακρίνεται εκτός όλων των άλλων και για την πραγματικά αψεγάδιαστη παραγωγή του, που απογειώνει το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, καθώς του προσδίδει την απαραίτητη διαύγεια και τον απαιτούμενο όγκο, ενώ διανθίζει τις συνθέσεις του εξόχως εντυπωσιακού Solar Halos με μια live κι οργανική αύρα, προσφέροντας έτσι έξτρα βάθος στην ήδη πυκνή, μα κι αέρινη συνάμα, ατμόσφαιρα του.

Σε doom ρυθμούς καλπάζουν τα δαιμονιώδη ντραμς, τα οποία ξεφεύγουν και σε αχνά sludge μονοπάτια με την βοήθεια του μεστού μπάσου, που στολίζει το συναρπαστικό Solar Halos με blues νότες, ενώ το θηριώδες rythm section σε stoner μοτίβο, που τα δυο τους απαρτίζουν, την αινιγματική κιθάρα στηρίζει υποδειγματικά, καθώς πλαισιώνει υπέροχα τα βαπτισμένα σε post rock ηχοτοπία leads και solos της και τα εμποτισμένα με americana άκρως ψυχεδελικά της riffs.

Η φωνή λειτουργεί σαν ένα ακόμη μουσικό όργανο στο Solar Halos, καθώς η μελαγχολική και γεμάτη ζεστασιά χροιά της, που στάζει αγνότητα και νοσταλγία, διανθίζει με πλούσια μα συνάμα ξεθωριασμένα ηχοχρώματα γεμάτα συναισθηματική ένταση τις συνθέσεις του δίσκου, ενώ και τα δεύτερα φωνητικά, που έχουν ανδρική υπόσταση, συμβάλουν σημαντικά στο αρκούντως heavy τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, μιας και προσφέρουν σε αυτό την πάντα απαραίτητη, θεατρικότητα.

Νέοι ορίζοντες ανοίγονται στον ευρύτερο heavy ήχο με την παρθενική δουλειά των ανερχόμενων Solar Halos, καθώς τούτη η νέα μπάντα, που όμως αποτελείται από τρεις μουσικούς με χρόνια εμπειρίας στο σανίδι, υφαίνει σαγηνευτικές heavy μελωδίες, συνδυάζοντας κάποια φαινομενικά μη ταιριαστά μεταξύ τους ηχοχρώματα τόσο καλά, που ως αποτέλεσμα έχει ο πρώτος δίσκος τους να διακατέχεται από ένα σχεδόν δηλητηριώδες κι άκρως μεθυστικό άρωμα, που καθηλώνει.

Εάν λοιπόν ψάχνετε για ένα αρκούντως heavy άκουσμα, που ξεχειλίζει φρεσκάδα και συνδυάζει βασανιστικά όμορφες νότες με οργανικό ήχο και μπόλικη μαεστρία, τότε ο επερχόμενος δίσκος των άκρως ελπιδοφόρων Solar Halos είναι η καλύτερη επιλογή, μιας κι οι απαράμιλλου κάλλους συνθέσεις του, σίγουρα θα σας μαγέψουν με την ηχητική τους γοητεία. Το 2014 έφτασε με τους καλύτερους μουσικούς οιωνούς και το Solar Halos αναστατώνει με την βάναυση σαγήνη του.

Solar Halos: Official Website / Facebook

Devouter Records: Official Website

Talbot - Scaled

Από το Τάλλιν της Εσθονίας προέρχονται οι γεννημένοι το 2008 κι εξόχως ταλαντούχοι, Talbot, οι οποίοι απαρτίζονται από τον Magnus Andre σε φωνητικά, μπάσο και πλήκτρα και τον ικανό Evgeniy Mikhaylov στα ντραμς, που αντικατέστησε τον εκ των ιδρυτών της, Jarmo Nuutre (φωνητικά / ντραμς), ο οποίος αποχώρησε οριστικά από την μπάντα το περασμένο καλοκαίρι και λίγο αφότου ο δεύτερος full length δίσκος τους με τίτλο: Scaled, είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Ο εν λόγω δίσκος, που κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από την βρετανική Devouter Records, αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 44 λεπτών και ξεχωρίζει εκτός των άλλων και για την μεγάλη κι άκρως επιτυχημένη, όπως φαίνεται από το τελικό ηχητικό κι όχι μόνο αποτέλεσμα, ανάμιξη των δημιουργών της, τόσο στο artwork του, όσο και στον τομέα της παραγωγής, όπου και τα δυο μέλη των Talbot είχαν ενεργό και ουσιαστική συμμετοχή.

Τα πάντα ακούγονται αρκούντως καθαρά και δυνατά, ενώ το βάθος στον ήχο του Scaled δεν εμποδίζει την διαύγεια του, αλλά αντιθέτως του προσφέρει την απαραίτητη πυκνότητα, η οποία με την σειρά της χαρίζει μια σχεδόν απόκοσμη αισθητική στις συνθέσεις του, που ταιριάζει πολύ, τόσο με το λεπτομερές κι εντυπωσιακό artwork του, όσο και με τη σαγηνευτική και τερατώδους εκτοπίσματος μουσική του, που πλαισιώνεται άψογα από τους δηλητηριώδεις στίχους του.

Θηριώδη riffs σε doom μοτίβο καλύπτονται από ένα heavy πέπλο ψυχεδέλειας, δημιουργώντας έτσι το κατάλληλο μουσικό φόντο, τόσο για τα brutal φωνητικά, όσο και για τα πιο καθαρά, με τα οποία εναλλάσσονται σε όλη την διάρκεια του Scaled, ενισχύοντας έτσι σημαντικά την ποικιλία και το πολυσύνθετο του χαρακτήρα των κομματιών του, ενώ συγχρόνως το ψυχωτικό space δίχτυ, που τα πλήκτρα πλέκουν, αναδεικνύουν τον ωμό δυναμισμό των καταιγιστικών ντραμς.

Death ψήγματα ενσωματώνονται στα αχνά και νωχελικά stoner ρινίσματα του ισοπεδωτικού Scaled, διανθίζοντάς έτσι το ισχυρό doom μοτίβο του με ελώδη heavy ηχοχρώματα, που σαν απόρροια έχουν έντονα sludge ηχοτοπία, τα οποία οι Talbot φροντίζουν να στολίσουν με post πινελιές, αλλά και μπόλικη space παράνοια, αναδεικνύοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο την διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα ψυχεδέλειας, που διαπερνά τον άκρως συμπαγή ήχο τους.

Εν ολίγοις, οι ραγδαίως ανερχόμενοι Talbot, που έχουν κυριολεκτικά οργώσει ολόκληρη την Ευρώπη παίζοντας live τις εκρηκτικές τους συνθέσεις, επιβεβαιώνουν με το δεύτερο πόνημα τους, Scaled, που αποτελεί ένα απαράμιλλης ομορφιάς κόσμημα για τον ευρύτερο heavy χώρο, τις ουκ ολίγες φήμες, που τους θέλουν να είναι το πλέον heavy ντουέτο του πλανήτη Γη κι όχι μόνο, καθώς μόλις κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους της τρέχουσας χρονιάς.

Talbot: Official Website / Facebook

Devouter Records: Official Website

 

Cultura Tres - Rezando Al Miedo

Οι δημιουργημένοι το 2006 στο Maracay της Βενεζουέλας, Cultura Tres, επιστρέφουν στην δισκογραφία στα μέσα του ερχόμενου Μάη, καθώς τότε πρόκειται να κυκλοφορήσει η τρίτη full length δουλειά τους με τίτλο: Rezando Al Miedo από την βρετανική Devouter Records στην Ευρώπη και από την Αργεντίνικη δισκογραφική Cumpa Records στην Νότια Αμερική.  

 

Η επιστροφή των Cultura Tres στα ακραία λημέρια του ατμοσφαιρικού heavy ήχου πρόκειται να προκαλέσει πάταγο, καθώς οι 8 συνθέσεις συνολικής διάρκειας 55 λεπτών, που αποτελούν το πάρα πολύ καλό Rezando Al Miedo, απαρτίζονται από σκοτεινές και παρανοϊκές μελωδίες, που απογειώνονται από την παραγωγή, το artwork και τους στίχους, που το συνοδεύουν.

 

Το artwork, που προέρχεται από ένα κομμάτι του πίνακα Day Of Judgement του ταλαντούχου καλλιτέχνη Damian Michaels, συμβάλει στην σαλεμένη ηχητική υπόσταση του δίσκου, ενώ η ομαδική παράνοια, που απεικονίζει, εντείνει το νόημα των στίχων του, που καταπιάνονται με την πολιτική καταπίεση, την θρησκευτική παραφροσύνη, αλλά και την κατανόηση του θανάτου.

 

Μοιρασμένοι στην μητρική γλώσσα της μπάντας και στα αγγλικά, οι άκρως δηκτικοί στίχοι του Rezando Al Miedo θαρρώ, πως δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο κυνικοί, καθώς θίγουν ζητήματα, που αν και πολλοί τα θεωρούν δεδομένα, εντούτοις, η πραγματικότητα δεν ξεχνά ποτέ να μας υπενθυμίσει, πως τίποτα τελικά δεν θα πρέπει να φέρει την στάμπα του ανέγγιχτου.

 

Η τρομερή παραγωγή του Rezando Al Miedo οφείλεται αποκλειστικά στον ηγέτη και βασικό τραγουδιστή και στιχουργό τούτης της καταπληκτικής μπάντας, που έχει και ρόλο κιθαρίστα σε αυτή, Alejandro Londoño, ο οποίος για ακόμη μια φορά στην ιστορία της μπάντας, καταφέρνει να ισορροπήσει τέλεια ανάμεσα σε βρωμιά, όγκο και διαύγεια. Πραγματικά αψεγάδιαστη.  

 

Η δουλειά του στα φωνητικά είναι καλύτερη από ποτέ, μιας κι ακροβατεί επιτυχώς ανάμεσα σε post hardcore αισθητικής ουρλιαχτά και μελαγχολικά grunge φωνητικά, ενώ άξια θαυμασμού είναι και η δουλειά του στην κιθάρα, με την οποία υφαίνει leads και μελωδίες dark ψυχεδέλειας, που προσδίδουν στο Rezando Al Miedo, μια έντονη κι ανάγλυφη αύρα γήινης τρέλας.

 

Ο Juan de Ferrari προσφέρει θεατρικότητα και βάθος με τα δεύτερα φωνητικά του, ενώ χτίζει riffs μεθυσμένα πάνω σε ένα αγνό κι ανόθευτο doom μοτίβο, το οποίο όμως φροντίζει να διανθίσει σε στιγμές με sludge αισθητικής ηχοχρώματα, αλλά και με κάμποσα ψήγματα κλασικής rock τεχνοτροπίας, που καθιστούν το ήδη απολαυστικό Rezando Al Miedo, ακαταμάχητο.

 

Εξαιρετική η συνεργασία των Alonso Milano στο μπάσο και David Abbink στα ντραμς, καθώς οι δυο τους συνθέτουν ένα στιβαρό rythm section, που προσδίδει απύθμενο βάθος, τεράστιο όγκο, αλλά και μπόλικο groove στα κομμάτια του Rezando Al Miedo, ενώ η αλληλεπίδραση τους με τα υπόλοιπα δύο μέλη της μπάντας, μαρτυρά την συνολικά υψηλή απόδοση της.

 

Όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε τούτο το δίσκο κι αυτό γίνεται εύκολα κατανοητό από τις πρώτες κιόλας νότες του, οι οποίες εύγλωττα αποδεικνύουν, πως το Rezando Al Miedo είναι η καλύτερη ως τώρα δουλειά των Cultura Tres, που δεν παύουν να δουλεύουν και να εξελίσσονται σε όλους τους τομείς, παρά τα αποθεωτικά σχόλια, που ήδη δικαίως έχουν λάβει.

 

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτό σημαίνει κάτι για εσάς, αλλά προσωπικά εκτιμώ το γεγονός, πως μια μπάντα δεν επαναπαύεται και συνεχίζει να εξερευνά τα σκοτεινά στενά της έμπνευσης της, αλλά και δεν διστάζει να επεκτείνει τους ορίζοντες της, βελτιώνοντας παράλληλα τον ίδιο της τον εαυτό, δίχως ίχνος δισταγμού και χωρίς να ψάχνει για εύκολες λύσεις ή/και δικαιολογίες.

 

Και οι Cultura Tres κάνουν ακριβώς αυτό. Συνεχίζουν την σκληρή δουλειά και δεν σταματούν στιγμή να ψάχνουν την εξιλέωση τους μέσω των σκοτεινών και πνιγερών συνθέσεων τους, ενώ το μεράκι, που διακρίνει την ως τώρα πορεία τους, ξεχειλίζει και στο απόκοσμο heavy θεριό, που ακούει στο ύποπτο όνομα Rezando Al Miedo, που μεταφράζεται ως Προσευχή και Φόβος.

 

Αν λοιπό γουστάρετε την heavy μουσική ακραία κι ατμοσφαιρική συγχρόνως κι αν εκτιμάτε τις μπάντες, που συνεχώς εξελίσσονται, τότε δεν έχετε παρά να κάνετε την χάρη στον εαυτό σας και να ακούσετε το νέο πόνημα των Cultura Tres με τίτλο Rezando Al Miedo, το οποίο πιστεύω, στο τέλος της χρονιάς θα φιγουράρει σε υψηλές θέσεις στις λίστες με τα καλύτερα της.

Cultura Tres: Official Website / Facebook

Devouter Records: Official Website

Cumpa Records: Facebook

Early Mammal - Horror At Pleasure

Μια πραγματικά εξαιρετική και πάρα πολλά υποσχόμενη μπάντα δημιουργήθηκε στις αρχές του Φλεβάρη του 2012 στο νότιο Λονδίνο με όνομα Early Mammal, η οποία γεννήθηκε από τρεις εξόχως ταλαντούχους μουσικούς, που είχαν την ανάγκη να συνδυάσουν τα heavy blues με την psyche και το space rock κι όπως ίσως μαντεύετε, οι Rob Herian σε κιθάρες και φωνητικά, Ben Davis σε ντραμς και κρουστά και Deniz Belendir σε όργανο και πλήκτρα, τα κατάφεραν.

Αυτό αποδεικνύεται τρανά από το εκπληκτικό ντεμπούτο της μπάντας, Horror At Pleasure, το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει από την Devouter Records την πρώτη ημέρα του ερχόμενου Απρίλη, καθώς στα σχεδόν 40 λεπτά της συνολικής διάρκειας των 10 κομματιών, που περιέχει, το μείγμα psych ηχοχρωμάτων σε space rock μοτίβο και heavy blues με χίπικη occult αισθητική, είναι τόσο απολαυστικό, που το κουμπάκι με όνομα repeat, δύσκολα δεν θα ξεθωριάσει.

 

Το ψυχεδελικό σύννεφο των πλήκτρων με μαεστρία οδηγεί σε άκρως περιπετειώδεις space rock αναζητήσεις τη ναρκωμένη κιθάρα, τα riffs της οποίας, έχουν την σπιρτάδα των blues και το εκτόπισμα του heavy ήχου, ενώ οι μεθυσμένες μελωδικές της νότες, φλερτάρουν ασύστολα με τον psyche ήχο, δημιουργώντας έτσι ένα ανυπέρβλητο ψυχεδελικό τοίχο με υφέρπουσες desert αναφορές, τον οποίο οι αρμονίες του οργάνου, στολίζουν με την έντονη vintage αύρα τους.

 

Η απουσία μπάσου από τις μελωδίες του Horror At Pleasure δεν αποτελούν τροχοπέδη για το ηχητικό του μεγαλείο, καθώς τα ντραμς προσδίδουν το απαραίτητο groove στις ήδη δυναμικές κι αλλόκοτες συνθέσεις του, ενώ ο fuzz χαρακτήρας της κιθάρας, υποστηρίζεται εξαίσια από τα αιθέρια πλήκτρα κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα όχι και τόσο μπροστά στη μίξη του δίσκου και γεμάτα γρέζι φωνητικά, να ακούγονται σχεδόν απειλητικά μέσα από το occult πρίσμα τους.

 

Οι Early Mammal μέσα σε μόλις λίγους μήνες ζωής κατάφεραν και δημιούργησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και μάλιστα, αποδεικνύουν με αυτόν, πως έχουν την δική τους μοναδική ηχητική ταυτότητα, καθώς οι επιρροές τους είναι σωστά φιλτραρισμένες, ενώ οι συνθέσεις του φανταστικού Horror At Pleasure, αποδεικνύουν περίτρανα, πως τούτη η μπάντα δεν αστειεύεται, μιας και μοιάζει αποφασισμένη να μας ξελογιάσει. Στόχος επετεύχθη.

Early Mammal: Facebook

Devouter Records: Official Website

Brujas Del Sol - Moonliner

Ο κιθαρίστας Adrian Zambrano, που σε τούτη την μπάντα, έχει αναλάβει και τα φωνητικά και ο ταλαντούχος μπασίστας Derrick White, που συνυπήρξαν σε διάφορα projects μαζί παλαιότερα, αποφάσισαν προς τα τέλη του 2011 ότι ήθελαν να κάνουν κάτι διαφορετικό από όσα ως τότε είχανε κάνει σε μουσικό επίπεδο κι έτσι παρέα με τον ντράμερ Jason Green δημιούργησαν τους Brujas Del Sol, με τους οποίους εξερευνούν τα fuzz όρια του space και kraut rock ήχου, μέσα από την τριλογία EPs, που πέρυσι κυκλοφόρησαν σταδιακά, υπό τον τίτλο: Moonliner.

Μέσα στο 2013 και πιο συγκεκριμένα στις 15 του ερχόμενου Απρίλη, τούτοι οι Αμερικάνοι πρόκειται να κυκλοφορήσουν την πρώτη τους full length δουλειά μέσω της Devouter Records, η οποία περιέχει τα 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 46 λεπτών, που ακούσαμε στα Ep τους και τα οποία έχουν καμουφλάρει σε δυο μεγαλειώδες συνθέσεις στην επερχόμενη LP έκδοση, αλλά με διαφορετική ακουστική ματιά, καθώς σε αυτά έχει βάλει τις μινιμαλιστικές, αλλά σημαντικές για την απογείωση τους πινελιές και ο αφιχθείς το περασμένο καλοκαίρι στα πλήκτρα της μπάντας, Ryan Stivers, που συνέβαλε τα μέγιστα στην μουσική εξέλιξη του Moonliner.

Στάζει ηχητικό μέλι η γλυκιά τονικότητα της κιθάρας, τα riffs της οποίας κινούνται στα σύνορα μεταξύ του fuzz χώρου και του αχαλίνωτου space rock ήχου, ενώ τα leads της υπνωτίζουν τις αισθήσεις με την μαγευτική τους αύρα. Τα λιγοστά φωνητικά ακούγονται σαν να προέρχονται από κάποιον γειτονικό μας πλανήτη, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην διαστημική και heavy αισθητική του δίσκου, ενώ το μεστό μπάσο των Brujas Del Sol προσδίδει στο πολύ καλό Moonliner γενναίες ποσότητες blues αρώματος groove, που το καθιστούν σαγηνευτικό.

Τα λιτά στο άκουσμα και γεννημένα μέσα από τον αυτοσχεδιασμό χτυπήματα των ντραμς, τα οποία συνεργάζονται εξαίσια με τα έγχορδα του δίσκου, λειτουργούν ευεργετικά για την εξαιρετική ροή του Moonliner, καθώς αλλάζουν το τέμπο του συχνά πυκνά και μάλιστα, πάντα με ζηλευτή επιτυχία. Η προσθήκη των πλήκτρων στις συνθέσεις των Brujas Del Sol αποδεικνύεται καταλυτική για την απαράμιλλης ομορφιάς υπόσταση τους, καθώς οι μελωδίες τους, που φλερτάρουν ασύστολα με ambient και drone ηχοτοπία, γεμίζουν τα συνθετικά πλούσια κομμάτια του παρθενικού τους πονήματος με ακαταμάχητα κι αιθέρια ηχοχρώματα.

Η ταξιδιάρικη μουσική των Brujas Del Sol ευέλικτα κινείται πάνω στα πλέον γοητευτικά ηχοτοπία του ευρύτερου heavy ήχου κι όχι μόνο, καθώς ελίσσεται με μαεστρία ανάμεσα στο space και kraut rock, ενώ τα surf rock ψήγματα του αψεγάδιαστου όσον αφορά την παραγωγή του, Moonliner, το καθιστούν ακαταμάχητο. Εν ολίγοις, εάν ψάχνετε ένα περιπετειώδες soundtrack για τα ταξίδια ή και τις αέναες ονειροπολήσεις σας, εδώ θα βρείτε αυτό ακριβώς, που αναζητάτε, καθώς τούτο το άκουσμα μοιάζει φτιαγμένο από το υλικό των ονείρων.

Brujas Del Sol: Bandcamp / Facebook

Devouter Records: Official Website

A Titanic Abysmal Sonic Maelstrom [Gr]

Συνέντευξη με τους Galvano

Οι γεννημένοι το έτος 2005 στο Γκέτεμποργκ, Galvano, κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2012 τον ντεμπούτο full length δίσκο τους, Two Titans, μέσω της νεοσύστατης και με έδρα την Αγγλία δισκογραφικής, Devouter Records, καθιστώντας έτσι τους εαυτούς τους, ως μια από τις πλέον ελπιδοφόρες μπάντες της heavy σκηνής. Η πρώτη δουλειά αυτού του Σουηδικού ντουέτου, είναι η τρανή απόδειξη, πως ακόμη και με περιορισμένα μέσα μπορεί να δημιουργηθεί κάτι πραγματικά πολύ καλό κι έτσι, ήμουν περίεργος να μάθω, πως κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν τόσο δυναμικό ήχο σαν ντουέτο. Οπότε, ας περάσουμε στις ερωταποκρίσεις μου με τον Mattias, τον κιθαρίστα, τραγουδιστή, αλλά και βασικό συνθέτη των Galvano.

Χαίρεται Galvano! Πως είναι οι πρώτες μέρες του 2013 για εσάς?

Γεια! Η αρχή του 2013 είναι πολύ καλή μέχρι στιγμής! Ο Freddy κι εγώ μόλις αρχίσαμε ξανά το jamming μετά από ένα μικρό διάλειμμα από τότε, που γυρίσαμε από την περιοδεία. Είναι ωραία, που επιστρέψαμε σε αυτό.

Αν και γεννηθήκατε πριν από περίπου 8 χρόνια, το έτος 2005, δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην σας ζητήσω να μας δώσετε ένα μίνι βιογραφικό σας, από την πρώτη μέρα έως και την κυκλοφορία του ντεμπούτου σας, έτσι ώστε όλοι μας να έχουμε μια καλύτερη ιδέα για το ποιοι πραγματικά είναι οι Galvano.

Εντάξει λοιπόν! Είναι κάπως έτσι, ο Freddy κι εγώ γνωριζόμαστε από τότε, που ήμασταν μικρά παιδιά, αλλά γίναμε καλοί φίλοι γύρω στα 20 μας. Κι οι δυο μας είχαμε τότε τα δικά μας μουσικά project. Μετά από κάποια χρόνια, όταν και είχαμε μεθύσει, καταλήξαμε να συζητάμε, πως θα ήταν ωραίο να κάνουμε κάτι μαζί μουσικά, μιας και τότε μόλις είχε διαλυθεί η μπάντα μου, ενώ κι ο Freddy είχε λίγο πολύ τελειώσει με το δικό του project. Έτσι, νοικιάσαμε ένα προβάδικο για λίγο κι όντας και οι δυο ερωτευμένοι με τον heavy ήχο, ξέραμε ήδη ότι θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι σχετικό με αυτό, αλλά πάντα υπό την δική μας οπτική. Κάμποσα χρόνια έπειτα κι ύστερα από μερικά demos κι αρκετούς μπασίστες, το 2010 ηχογραφήσαμε ένα τραγούδι με τίτλο The Librarian, την μίξη και το master του οποίου έκανε ο Billy Anderson, οπότε ακουγόταν πραγματικά τεράστιο. Αυτό το κάναμε ως τρίο και το 2011 το κυκλοφορήσαμε ως split 10" με τους KASAN μέσω μιας γερμανικής δισκογραφικής με το όνομα SM Musik. Έχοντας ήδη παίξει ζωντανά στην Ευρώπη, αλλά και στην Σουηδία, ενθουσιαστήκαμε όταν η Sickmangettingsick Records μας ρώτησε αν ενδιαφερόμαστε να βγούμε σε περιοδεία για τρεις εβδομάδες μαζί με τους Alaskan από τον Καναδά. Ήταν γαμάτα. Όμως μετά από αυτή την περιοδεία, ο μπασίστας μας συνειδητοποίησε, πως οι περιοδείες δεν είναι για αυτόν κι έτσι χωρίσαμε τους δρόμους μας φιλικά. Τώρα, από την πρώτη κιόλας μέρα, ο Freddy κι εγώ συνηθίζαμε για διάφορους λόγους να προβάρουμε μόνοι μας αρκετές φορές, ενώ συνήθως έγραφα μόνο μέρη για κιθάρα και ντραμς. Ο μπασίστας ερχόταν μετά και προσέθετε τα δικά του μέρη πάνω σε αυτά. Έτσι, μετά από όλα αυτά τα χρόνια, που ξεκινούσαμε κάθε φορά και με νέο μπασίστα, αποφασίσαμε τελικά να μην συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, oπότε επικεντρωθήκαμε στην καρδιά αυτού, που είμαστε και σταματήσαμε να αναζητούμε μπασίστες.

Το 2012 θα πρέπει να ήταν μια πολύ δραστήρια και συναρπαστική χρονιά για εσάς, μιας και κυκλοφορήσατε το ντεμπούτο σας, Two Titans, μέσω της Devouter Records και επίσης, περιοδεύσατε και στην Ευρώπη. Πως αισθάνεστε για όλα αυτά? Άξιζε τον κόπο?

Πολλά πράγματα συνέβησαν κατά την δημιουργία του δίσκου. Η περιοδεία ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα, μιας και μας αρέσει να είμαστε στον δρόμο και να παίζουμε ζωντανά. Το 2012 ήταν μια εκπληκτική χρονιά για εμάς, καθώς καταφέραμε να προσεγγίσουμε πολύ κόσμο μέσω της μουσικής μας. Η ιδέα, πως αυτό, που κάνουμε στο προβάδικο μας, καθιστά δυνατή την επίσκεψη μας σε τόσες πολλές χώρες, αλλά και την γνωριμία με σπουδαίους ανθρώπους, είναι πραγματικά, μεθυστική.

Σχεδόν όλες οι κριτικές, που διάβασα για το Two Titans, ήταν θετικές. Πραγματικά θετικές. Περιμένατε τόσες πολλές, αλλά και τόσο καλές κριτικές?

Σίγουρα όχι, καθώς όταν παίζουμε κι όταν γράφουμε στο προβάδικο μας, δεν υπάρχει πραγματικά καμιά σκέψη για το τι μπορούν να σκεφτούν οι άλλοι για τη μουσική μας και ούτε ποτέ σκεφτήκαμε με αυτόν τον τρόπο. Μερικές φορές, όταν παίζουμε και ξαφνικά πιάνουμε ένα groove, το οποίο μου φαίνεται γαμάτο, σηκώνω το βλέμμα μου και κοιτάζω τον Freddy κι όταν τον βλέπω να τα σπάει στα ντραμς του με ένα μεγάλο χαμόγελο στη φάτσα του, τότε ξέρω ότι έχω δίκιο. Τούτου λεχθέντος, νιώσαμε ότι δημιουργήσαμε κάτι υπέροχο με το Two Titans. Μας δίνει ενέργεια και μας απελευθερώνει να παίζουμε αυτά τα κομμάτια, αλλά ποτέ δεν περιμέναμε τέτοιες αντιδράσεις και τόσο καλά λόγια για αυτά.

Κάτι, που πρόσεξα στις περισσότερες από τις κριτικές, αν όχι σε όλες, είναι, πως ο όρος sludge χρησιμοποιείτε σταθερά σε αυτές, ενώ υπάρχουν αναφορές και σε άλλους όρους όπως post rock, progressive, doom και κάποιες φορές και στο κλασικό metal. Συμφωνείται με κάποιους από αυτούς τους όρους και πως θα περιγράφατε την μουσική σας σε κάποιον, που δεν έχει ακούσει ούτε μια νότα από εσάς?

Το θέμα με τις ταμπέλες είναι, πως περιορίζουν αυτό, που κάνεις μουσικά, θέλοντας να το περιγράψουν. Αν ένα περιοδικό σε κατηγοριοποιήσει ως sludge ή stoner ή doom μπάντα, τότε ο κόσμος θα έχει πάντα διαφορετικές προσδοκίες για το πως θα ακούγεσαι. Καταλαβαίνω όμως, πως κάτι θα πρέπει να υπάρχει για να μπορέσουν να περιγραφούν όλες οι μπάντες, για τις οποίες πρόκειται να γράψουν. Αυτό όμως, που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι ο όρος "post". Δηλαδή, πάρε για παράδειγμα τους όρους post rock και post metal. Τι σκατά σημαίνει αυτό ακριβώς? Είναι όλα εκφάνσεις κι ερμηνείες για κάτι, που σου αρέσει, στο οποίο θα προσθέσεις πράγματα για να το εξελίξεις. Αν ένα μουσικό είδος ή μια ηχητική εποχή εξελιχθούν κι αποκτήσουν άγνωστα ως τότε στοιχεία, τότε παίρνει αυτομάτως την στάμπα post. Κάποιοι πιστεύουν, πως έχουμε μια progressive αύρα και θα ήθελα να συμφωνήσω με αυτό. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύω, καθώς στο μυαλό μου, έχω ως σκοπό κάθε μου θέμα να το εξελίξω όσο πιο πολύ γίνεται και να μην αναλωθώ σε επαναλαμβανόμενα μέρη.

Τώρα, που το Two Titans συμπλήρωσε λίγους μήνες ζωής, θα αλλάζατε κάτι σε αυτό, αν σας δινόταν αυτή η δυνατότητα? Κι αν ναι, τι θα αλλάζατε και γιατί?

Όχι, είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι με το πως βγήκε.

Μιας και ήδη συζητάμε για το Two Titans, θα μπορούσατε να μας δώσετε κάποιες επιπλέον κυκλοφορίες για αυτό? Όπως, αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιχουργική θεματολογία σε αυτό ή γιατί το ονομάσετε Two Titans? Μήπως αυτό έχει να κάνει με το line up της μπάντας?

Πολλά από τα τραγούδια μας μοιράζονται παρόμοια στιχουργική θεματολογία, αλλά με διαφορετική προσέγγιση και διαφορετικά σημεία εστίασης κάθε φορά. Αυτό δεν οφείλεται σε έλλειψη έμπνευσης, αλλά έχει να κάνει με την διάθεση αφηγήσης συγκεκριμένων πραγμάτων. Το Two Titans είναι ένας concept δίσκος, που καταπιάνεται με το να έχεις τον έλεγχο του μυαλού σου και να μην πέφτεις σε παγίδες, που μπορούν να αμφισβητήσουν την ίδια σου την πραγματικότητα. Πριν από λίγα χρόνια, υπέφερα από κρίσεις πανικού τόσο έντονες, που πριν μάθω τι ακριβώς συμβαίνει, νόμιζα κάθε φορά, που το βίωνα, ότι πρόκειται να πεθάνω. Πήγαινα στο νοσοκομείο στη μέση της νύχτας με έντονους χτύπους στην καρδιά και πολύ βαριά αναπνοή, αλλά πάντα με έστελναν σπίτι, λέγοντας ότι δεν είναι τίποτα σημαντικό, μιας και όλες οι εξετάσεις ήταν καθαρές. Τώρα όμως μπορώ να το ελέγχω και να ξεχωρίσω τα σημάδια πριν αυτά εκδηλωθούν. Για μένα, με αυτό καταπιάνεται το Two Titans, με το να έχεις μια σκιά στον ώμο σου συνέχεια, έτοιμη να σου επιτεθεί ανά πάσα στιγμή. Λογικά, θα σημαίνει κάτι διαφορετικό για τους υπόλοιπους, μιας και ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει τις δικές του δυσκολίες. Και ναι, είναι επίσης μια αφιέρωση σε μας για την πρώτη μας κυκλοφορία ως ντουέτο.

Η παραγωγή του δίσκου είναι πραγματικά αψεγάδιαστη και ταιριάζει εξαιρετικά με τις καταιγιστικές σας συνθέσεις. Ποιος ευθύνεται για αυτή?

Ηχογραφήσαμε σε ένα πραγματικά εκπληκτικό στούντιο, στο οποίο αυτή τη στιγμή ηχογραφούν τον νέο τους δίσκο οι Entombed. Ηχογραφήσαμε εκεί όλα τα μουσικά μέρη εκτός των φωνητικών σε δύο μέρες. Τα φωνητικά, καθώς και ολόκληρο το κομμάτι, Hyperion, τα ηχογραφήσαμε στον δικό μας χώρο. Ζήτησα από τον φίλο μας, Oskar Karlsson, να έρθει για μια-δυο ώρες και να μας βοηθήσει με διάφορα τεχνικά θέματα, πράγμα το οποίο είχε την ευγένεια και το έκανε κι έπειτα, κάναμε μόνοι μας τη μίξη και το mastering του δίσκου.

Πως είναι να παράγεται τόσο heavy μουσική χωρίς να έχετε κάποιο μπασίστα στην μπάντα? Υποθέτω, πως δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα κι αναρωτιέμαι αν ποτέ σκεφτήκατε σοβαρά να προσθέσετε και κάποιο τρίτο μέλος στο συγκρότημα?

Λοιπόν, το να δημιουργήσεις heavy ήχους έγκειται κυρίως στον εξοπλισμό σου και το να έχεις όσα χρειάζεσαι για να δημιουργήσεις τον ήχο, που σου αρέσει πραγματικά. Εγώ έχω βρει τον εξοπλισμό, που μου ταιριάζει και είμαι χαρούμενος για αυτό. Το θέμα είναι να κρατήσεις ενδιαφέροντα τα πράγματα, ακόμη και χωρίς να έχεις τα πάντα διαθέσιμα. Εμείς δεν επικεντρωνόμαστε στο ότι είμαστε μόνο δύο, αλλά προσπαθούμε πάντα να ξεπεράσουμε τα όποια εμπόδια. Όπως σου είπα και πριν, έχουμε δοκιμάσει αρκετούς μπασίστες, οπότε ναι, το προσπαθήσαμε κι αυτό. Θα έχουμε όμως ξανά κάποιον μπασίστα? Δεν το έχουμε αποκλείσει αυτό, αλλά προς το παρόν είμαστε ικανοποιημένοι ως ντουέτο.

Το Two Titans κυκλοφόρησε μέσω της νεοσύστατης Devouter Records. Πως ήρθατε σε επαφή με την δισκογραφική αυτή και πόσο ευχαριστημένοι είστε από την μέχρι τώρα συνεργασία σας? Θα πρέπει να περιμένουμε κι άλλες κυκλοφορίες από αυτή σας την συνεργασία?

Ο Phil ήρθε σε επαφή μαζί μας τον Φεβρουάριο του 2012, wow! πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε. Ο χρόνος κυλά γρήγορα. Τέλος πάντων, ενδιαφερόταν να κυκλοφορήσει κάποια πράγματα μαζί μας και μιας και συνθέταμε νέα πράγματα εκείνη την εποχή, δεχθήκαμε αμέσως. Ήταν μια υπέροχη διαδρομή και ο Phil είναι πραγματικά αφοσιωμένος και σοβαρός με την δισκογραφική του. Ας ελπίσουμε ότι θέλει να συνεργαστούμε ξανά για τον επόμενο δίσκο μας.

Πρόσφατα περιοδεύσατε στην Ευρώπη. Έχετε κάποια καλή ιστορία από αυτήν την περιοδεία, που ίσως θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας?

Οι περιοδείες είναι περίεργες και συνήθως είναι μια μεγάλη ιστορία από μόνες τους, μιας και συμβαίνουν πολλά. Είναι κάποια μικρά πραγματάκια, που τα θυμάσαι αργότερα και γελάς. Αλλά το πιθανότερο είναι να μην σου φανούν τόσο αστεία αν σου τα πω τώρα. Αν και δεν έγινε κάτι συνταρακτικό αυτή τη φορά.

Έχετε σχέδια για κάποια περιοδεία στο σύντομο μέλλον και υπάρχει κάποια σοβαρή πιθανότητα να συμπεριλάβετε σε μια από τις επόμενες περιοδείες σας στην Ευρώπη και την Ελλάδα?

Ναι, τον Οκτώβρη θα βγούμε και πάλι σε Ευρωπαϊκή περιοδεία, η οποία θα είναι γαμάτη, αλλά περισσότερες λεπτομέρειες θα γίνουν γνωστές λίγο αργότερα. Ελπίζω να κάνουμε κάποιες συναυλίες και πριν από αυτό, αλλά τον Απρίλιο περιμένω το παιδί μου, οπότε θα πρέπει να απέχω από όλο αυτό για λίγο καιρό. Λοιπόν, πηγαίνουμε εκεί, που ο κόσμος θέλει να πάμε, αλλά ναι, στην Ελλάδα θα θέλαμε πάρα πολύ να έρθουμε.

Μιλώντας για τα σχέδια, τι πρέπει να περιμένουμε από σας το 2013; Να περιμένουμε κάποια νέα κομμάτια από σας φέτος;

Αμφιβάλλω αν θα δούμε κάποιον νέο δίσκο των Galvano φέτος, αν και έχουμε ήδη αρχίσει να γράφουμε καινούρια κομμάτια για τον επόμενο δίσκο μας.

Είναι ακόμη οι πρώτες μέρες της νέας χρονιάς και δεν μπορούσα να αντισταθώ και να μην σας ρωτήσω για τους αγαπημένους σας δίσκους από το 2012, καθώς κι αν υπάρχει κάποιος δίσκος, που πρόκειται να κυκλοφορήσει το 2013 και τον οποίο περιμένετε με ανυπομονησία για να ακούσετε?

Νομίζω, πως οι Pallbearer, οι Om, οι Eagle Twin και οι Meshuggah κυκλοφόρησαν πολύ καλούς δίσκος πέρσι. Δεν έχω ψαχτεί και πολύ σχετικά με το τι πρόκειται να κυκλοφορήσει το 2013, αλλά θα ήμουν ψεύτης εάν ισχυριζόμουν ότι δεν περιμένω να ακούσω τον νέο δίσκο από τους Black Sabbath.

Και καθώς πλησιάζουμε στο τέλος αυτής της συνέντευξης, νομίζω ότι θα ήταν ενδιαφέρον να μοιραστείτε μαζί μας τα πιο τρελά σας όνειρα, καθώς και τις φιλοδοξίες σας για τους Galvano. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος σας?

Θέλουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερο και να συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε δίσκους και να γνωρίζουμε φανταστικούς ανθρώπους και φυσικά, να κερδίσουμε το λαχείο.

Αυτά από εμένα παιδιά. Ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνέντευξη. Ο επίλογος σας ανήκει.

Ευχαριστούμε πολύ για τον ενδιαφέρον σου στην μπάντα μας, είναι πραγματικά συγκινητικό να ξέρουμε ότι κάποιοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για εμάς και την μουσική μας. Παρακαλώ ακούστε τον δίσκο μας κι ευχαριστούμε, που υποστηρίζετε εμάς και την Devouter Records.

Review: The Two Titans

Galvano: Official Website / Facebook

Devouter Records: Official Website

A Titanic Abysmal Sonic Maelstrom [Eng]

An Interview with Galvano

Born the year 2005 in Gothenburg, Galvano released in the end of 2012 their debut full length album, Two Titans, through the newborn, U.K. based label, Devouter Records, establishing themselves as one of the most promising bands of the heavy scene. The first offering of this Swedish dynamic duo is the proof that huge things can come out of limited resources and so I was really curious to find out how they managed to create such a massive sound by just the two of them. So, here's my Q & A with Mattias, the guitarist and vocalist of Galvano.

Hey there Galvano! How's the first days of 2013 for You?

Hey! Start of 2013 has been pretty good so far. Freddy and I just started jamming again after a little break since we got back from tour. It’s great to get back into it.

Even though You were born about 8 years ago, in the year 2005, I can't resist but ask You to give us a mini bio of Yours, from day 1 to the release of Your debut, in order for all of us to have a better idea of who Galvano really are.

Well all right! It’s like this, Freddy and I have known each other since we were kids but became good friends around our twenties. We had both our own musical projects back then. After a few years when we were getting drunk we always ended up talking about maybe doing something together musically since my band had broken up and Freddy was pretty much done with the project he was in. So we borrowed a rehearsal room for a bit, both in love with heavy music we knew we wanted to create something in that vein with our own take on it. Fast-forward a few years, a few demos and a few bass players we in 2010 recorded one song called “The Librarian”, it was mixed/mastered by Billy Anderson and naturally sounds huge. This was as a three-piece and in 2011 released on a 10” split with the dudes from KASAN and a German label called SM Musik. Having played a few European and Swedish shows we were totally excited when we were asked by Sickmangettingsick Records if we wanted to go on tour for three weeks along side Alaskan from Canada. We had a blast. After that tour however our current bass player realized touring wasn’t for him so we mutually decided to part ways. Now, since day one Freddy and I would often rehearse as a duo for different reasons and in my writing it was always for guitar and drums. The bass player would then come in and add their part on top of that. So after all those years of restarting with different bass players we finally said, ok, let’s not do this anymore. Let’s just keep to the core of what we are and not look around for bass players anymore.

2012 must have been a really busy and exciting year for You since Your full length debut, Two Titans, was realesed by Devouter Records and You also toured through Europe. How do You feel about it? Was it worth of all the buzz?

It’s been a lot of stuff going on in getting the album come together. Touring is just icing on the cake, we fucking love to be on the road, playing shows. 2012 was a great year for us and we reached out to a lot of people with our music. The idea that what we do in a rehearsal room makes it possible for us to visit so many beautiful countries and meet great people is mind-boggling.

Almost all of the reviews I've read about Two Titans were positive. Truly positive. Were You expecting this great amount of really good feedback?

No way, when we’re creative and jamming out at our space and we are in that bubble there’s just no telling what people will think about it and you can’t start thinking about shit like that either. Sometimes when we rock out and get into a groove and I think, fuck this is so good I lift my head and look over at Freddy, if he’s blasting away over there on the drums with a big fucking smile on his face I know I’m right. Having said that, we felt that we had created something great with Two Titans. It’s so energetic and it’s such a release playing that set but I had never anticipated that kind of feedback and so many nice words about it.

One thing I noticed on most of those reviews, if not all, is that the term sludge steadily appears on them, with which I agree, but there are other terms like post rock, progressive, doom and even references in classic metal. Do You agree with any of those terms and how would You describe Your music to someone that have never heard not even a single tune of Yours?

The thing with genres is that it’s so limiting in describing what you do musically. If a magazine label you as a sludge or stoner or doom band people will always have different expectations on how you sound anyway. I understand it though there has to be something to refer to in describing all these bands you write about. What I can’t figure out though is the term “post”. I mean, take post metal or post rock for that matter. What the fuck does that even mean? It’s all transitions and interpretations of shit you dig and add more to, to make it develop. If a genre or era of music develops it becomes unknown territory and is bound to get a “post” stamp on it. Some think we have a progressive touch and I’d like to agree to that. Or at least in my mind when writing I tend to try and make all the parts go somewhere as opposed to infinite repetitions.

Now that Two Titans is a few months old, would You change something on it if given the opportunity to do so? And if the answer's yes, what whould that be and why?

No, we’re very pleased with how it came out.

Since, we're already into Two Titans would You please give some more details about it? Like, is there any lyrical concept to it and why is it called Two Titans? Does it have something to do with the line up of the band?

A lot of our songs share the same lyrical content but in different shapes or hidden in fictive and abstract stories. It’s not because of lack of ideas but rather the topics are a way to deal with certain things. Two Titans is a concept album that deals with being in control of your mind and not to fall into traps that makes you question your own reality. Some years ago I was suffering from panic disorder to the point that before I knew what it was I was certain I was about to die on a few occasions. I would go down to the hospital in the middle of the night with a pounding chest and trouble breathing but they always sent me home saying it was nothing to worry about and all tests were ok. I’m now better at controlling this and I can spot the signals before they bloom out. For me, this is what Two Titans is about, having a shadow on your shoulder ready to strike at any given time. Hopefully it will mean something different to others we all have our dark shit to battle. And yes, it’s also a celebration to our first release as a duo.

The production of the album is really topnotch and fits perfectly to Your relenteless tunes. Who's responsible for that?

We recorded in a really great studio, actually Entombed is recording their new album there right now. We did all the tracking but the vocals there in two days. The vocals and all of Hyperion we recorded at our own space. I asked a friend of ours, Oskar Karlsson to come down for an hour or two to dial in some compression and stuff which he was kind enough to do then we did all of the mixing/mastering ourselves.

How does it feel to produce such heavy tunes without having a bass player in the band? I suppose it's pretty difficult thing to do and was wondering if You ever gave a seriously thought of adding one more person in the group?

Well, to create a heavy sound is really about equipment, having enough shit to create the sound you want. I’ve found the stuff that works for me and that I’m happy with. The task at hand really is to keep things interesting without that element available to you. We try not to focus too much on the fact that we are only two but instead to get over the hurdles it presents. By now you already know we had a bunch of bass players so yeah, we tried that. Would we ever get a bass player again? We haven’t closed that door but for now we are really happy just being the two of us.

Two Titans is out through newborn label Devouter Records. How do You guys got in touch with the label and how satisfied are You from Your relation with them until now? Shall we expect more releases out from this partnership?

Phil got in touch with us in February of 2012, wow almost a year ago actually. Time flies. Anyway, he was interested in releasing some stuff with us and as we were in the process of writing new stuff we were all for it. It’s been a great process and Phil is real genuine and serious about his label. Hopefully he wants to work together again for the next album.

Recently You toured Europe. Any good stories from that tour You may wanna share with us?

Tours are weird, they’re all a big story on it’s own, everything blends together. It’s always little things that you remember and laugh at later. But you probably wouldn’t think it was funny if I told you. But no, nothing big this time around.

Are there any plans of more touring in the forseeable future and is there any real possibility of including Greece in one of Your next tours across the continent?

Yes, we will head out on another Euro tour in October, which will be an awesome tour, details about that later. Hopefully we can do some small runs before that but I’m having another kid in April so I need to take some time off for that. Greece, well we go where people want us to go but for sure we’d love to come.

Speaking of plans, what shall we expect from You in 2013? Shall we expect any new tunes from You this year?

I doubt you’ll see a new Galvano record out in 2013 but we have started to write new material for another album already.

It's still the first days of the year, so I couldn't resist to ask You about Your favorite tunes of 2012 and also, if there's any band or album You're looking forward to listening to in 2013?

I thought Pallbearer, Om, Eagle Twin and Meshuggah released really good records last year. I’m not really tuned in with what’s being released next year but I would lie if I said I’m not interested in hearing Black Sabbath’s new album.

And as we're approaching the end of this interview, I think it would be interesting if Your share with us Your wildest ambitions and dreams regarding Galvano. What's Your biggest goal?

We want to be able to play as much as possible and continue to release albums, meet great people and win the lottery.

That's all from me folks. Thank You very much for this interview! The epilogue is Yours.

Thanks so much for taking interest in our band it’s very humbling that people want to know more about us and our music. Please pick up our album and thanks for supporting us and Devouter Records!

Review: The Two Titans
Galvano: Official Website / Facebook

Devouter Records: Official Website

Asilo - Giza - Sunpocrisy - Wiht

Μια πολλά υποσχόμενη μπάντα του ακραίου heavy ήχου μας έρχεται από την Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, όπου και το 2009 γεννήθηκαν οι Asilo, οι οποίοι απαρτίζονται από τους Manuel σε φωνή και μπάσο, Nacho σε ντραμς, Sebaxxxtian σε φωνητικά και μπάσο και Adrian M σε πλήκτρα κι effects. Τούτη η ελπιδοφόρα μπάντα, που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον ντεμπούτο δίσκο της στις αρχές του επόμενου έτους, έκανε διαθέσιμο προς δωρεάν ακρόαση και download από την σελίδα της στο bandcamp ένα single, που αποτελείται από μια διασκευή στους Killing Joke κι ένα κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο της, το οποίο εντείνει την αναμονή γι' αυτόν, μιας και το ερεβώδες κράμα doom και crust, που οι Asilo δημιουργούν με τα δυο τους μπάσα, μοιάζει κι αποδεικνύεται ότι είναι άκρως δηλητηριώδες. Για του λόγου το αληθές..

Asilo: Bandcamp / Facebook

Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους δημιουργήθηκαν οι προερχόμενοι από το Seattle, εξόχως ταλαντούχοι, Giza, οι οποίοι απαρτίζονται από τους Steve Becker σε μπάσο, Richard Burkett σε κιθάρα και Trent McIntyre σε ντραμς. Η εν λόγω άκρως ελπιδοφόρα μπάντα έκανε πριν λίγες μέρες διαθέσιμη για ακρόαση και download από τη σελίδα της στο bandcamp την πρώτη της δουλειά, Future Ruins, που αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 30 λεπτών. Το Αποκαλυπτικής αύρας υβρίδιο sludge και post, που οι Giza παίζουν, απογειώνεται από την δουλειά στην παραγωγή, που την επιμελήθηκε ο γνωστός για την συνεργασία του με μπάντες όπως οι Mastodon κι Isis μεταξύ άλλων, Matt Bayles, ο οποίος κατάφερε να προσδώσει στην καθαρά instrumental δουλειά τους, μια εθιστικά ισοπεδωτική, αίσθηση ηχητικής μελαγχολίας.

Giza: Bandcamp / Facebook

Από την Μπρέσια της Ιταλίας προέρχονται οι γεννημένοι το 2007 Sunpocrisy, οι οποίοι ξεκίνησαν ως progressive death metal μπάντα, αλλά με την προσθήκη μελών και την συνεχή τους μουσική εξέλιξη όλα αυτά τα χρόνια, κατέληξαν να αποτελούν μια από τις πλέον ανερχόμενες μπάντες της Ιταλίας στον χώρο του προοδευτικού Post metal ήχου, μιας και το φετινό τους full length ντεμπούτο, που φέρει τον τίτλο Samaroid Dioramas, αποδεικνύει εύγλωττα, πως τούτοι οι τύποι έχουν λαμπρό μέλλον μπροστά τους, καθώς το παλινδρομικό concept του δίσκου, το οποίο πέραν των στίχων και του artwork, αποτυπώνεται επίσης και στην σκοτεινή και περιπετειώδη μουσική του, η οποία στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας πλαισιώνεται από κάποια εξαιρετικής αισθητικής οπτικά καλούδια, που τον καθιστούν, απολαυστικό.

Sunpocrisy: Bandcamp / Facebook

Οι δημιουργημένοι το 2009 στο Leeds της Αγγλίας Wiht, οι οποίοι ανακοίνωσαν την διάλυση τους πριν από λίγους μήνες, μας προσφέρουν ένα νέο κομμάτι στην LP επανέκδοση του δίσκου τους The Harrowing Of The North από την βρετανική Devouter Records, η οποία είναι προγραμματισμένη για τον ερχόμενο Φλεβάρη. Η επικά fuzzy και βασισμένη σε γιγαντιαία ψυχεδελικά riffs μουσική των Wiht, ομορφαίνει επικίνδυνα με την προσθήκη του κομματιού End Of The Reign σε αυτή, καθώς το κύκνειο άσμα τούτης της μπάντας αποτελεί μια από τις καλύτερες συνθέσεις της, ενώ αυξάνει την αίσθηση πικρίας για την πρόωρη διάλυση της. Ότι έγινε, έγινε όμως, οπότε καλό θα ήταν να απολαύσουμε την τελευταία της ηχητική πινελιά στον αχαλίνωτο heavy μουσικό καμβά μέχρι την τελευταία της νότα. Καθηλωτικό.

Wiht: Facebook

Devouter Records: Official Website