Rival Sons - Head Down

Οι καλιφορνέζοι Rival Sons κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες μέσω της φημισμένης για την ακραία metal φιλοσοφία της, δισκογραφικής εταιρίας με όνομα: Earache Records, την τέταρτη συνολικά, μα τρίτη full length δουλειά τους, που φέρει τον τίτλο: Head Down. Η απαρτιζόμενη από τους Jay Buchanan σε φωνητικά, Scott Holiday σε κιθάρα, Robin Everhart σε μπάσο και Michael Miley σε ντραμς, μπάντα, συνεχίζει σε παρόμοια ηχοτοπία με τους προηγούμενους δίσκους της, μιας και οι 13 νέες συνθέσεις της, συνολικής διάρκειας 56 λεπτών, ακολουθούν την heavy προσέγγιση του blues rock ήχου αλλοτινών εποχών, που η μπάντα, λατρεύει.

Η απόδοση του συγκροτήματος ξεχειλίζει για ακόμη μια φορά ενέργεια και τσαγανό, ενώ οι νέες συνθετικές του ιδέες, αν και προδίδουν με ευκολία τις μπόλικες επιρροές του, διακρίνονται από μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα φρεσκάδας, που αναδεικνύει την ξεχωριστή τους ηχητική ταυτότητα με εύγλωττο τρόπο. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι εξαιρετική, καθώς παρά το γεγονός, πως ντραμς και φωνή είναι ιδιαιτέρως ανεβασμένα στη μίξη, τα έγχορδα ακούγονται όπως ακριβώς τους αρμόζει, ενώ ειδικής μνείας αξίζει και το περίφημο artwork του δίσκου, το οποίο δένει πάρα πολύ καλά, τόσο με την μουσική του, όσο και με τους στίχους του.

 

Η άλλοτε έχουσα μελαγχολική blues διάθεση κι άλλοτε διακριθείσα για το εκρηκτικό της ταμπεραμέντο, κιθάρα, δημιουργεί hard rock σπινθηροβόλα riffs, αλλά κι αιθέριες ακουστικές γέφυρες, οι οποίες αναδεικνύουν το στιβαρό μπάσο και τα groovy όσο δεν πάει ντραμς, τα οποία συνοδεύουν υπέροχα τα πάντα σε πρώτο πλάνο ευρισκόμενα φωνητικά, που θέλοντας και μη, κλέβουν την παράσταση στο Head Down με τον δυναμικό τους λυρισμό, ενώ η έντονη vintage αισθητική των Rival Sons, απογειώνεται από τα λιγοστά, μα εξόχως εμπνευσμένα, solos της κιθάρας, που μας ταξιδεύουν πίσω στην αθώα, μα και sexy, ηχητική era των hippies. 

 

Όπως ίσως υποψιάζεστε, οι ταλαντούχοι κι άκρως ελπιδοφόροι, Rival Sons, δεν ανακαλύπτουν τον ηχητικό τροχό, μιας και οι δυναμικές του μελωδίες στηρίζονται σε μουσικές φόρμες, που κατέστησαν το rock παρελθόν αθάνατο, αλλά αυτό δεν σημαίνει, πως στερούνται έμπνευσης ή φρεσκάδας, καθώς κρίνοντας από το πολύ καλό Head Down, τούτη η μουσική τετράδα, μοιάζει να έχει όλα τα φόντα για να διεκδικήσει και να κατακτήσει τις καρδιές των απανταχού φίλων του μοντέρνα εκτελεσμένου retro ήχου, που τα τελευταία χρόνια, βρίσκεται παγκοσμίως σε πλήρη άνθιση, καθώς οι συνθέσεις του, είναι άκρως διασκεδαστικές. Τουτέστιν, επενδύστε άφοβα.

Rival Sons: Official Website

Earache Records: Official Website

Hour Of 13 - 333

Οι Αμερικάνοι Hour Of 13 έχουν προλάβει να προκαλέσουν αρκετό θόρυβο γύρω από το όνομα τους, στα 6 χρόνια της ύπαρξης τους ως τώρα, μιας και οι δισκογραφικές τους δουλειές, οι οποίες κινούνται στα σύνορα μεταξύ heavy metal και doom ήχου, βρίθουν ποιότητας, αλλά και συναισθήματος. Ο Phil Swanson σε φωνή και ο πολυπράγμων Chad Davis σε κιθάρες, μπάσο, ντραμς και φωνητικά, που απαρτίζουν την μπάντα, κυκλοφόρησαν πριν λίγες μέρες, μέσω της φημισμένης στον metal χώρο, Earache Records, την τρίτη full length δουλειά τους με τίτλο: 333.

Επτά κομμάτια συνολικής διάρκειας 47 λεπτών περίπου, αποτελούν το πολύ καλό 333, το οποίο παραμένει πιστό στο γνωστό occult στιχουργικό μοτίβο της μπάντας, η σκοτεινή μουσική της οποίας, που έχει ως βάση της τον παραδοσιακό doom metal ήχο, διανθίζεται εκτός από τα έντονα heavy metal στοιχεία, που πάντα την διέκριναν, με γενναίες δόσεις NWOBHM, τις οποίες η μπάντα φρόντισε επιτυχώς να καμουφλάρει με την κυρίαρχη μελαγχολική της ατμοσφαίρα.

Το 333 ξεχωρίζει για την πολύ καλή παραγωγή του, η οποία συγκριτικά με τις δύο προηγούμενες full length δουλειές της μπάντας, είναι αρκετά πιο καθαρή, ενώ απογειώνεται από την εξαιρετική απόδοση των δύο ατόμων, που την απαρτίζουν, μιας και οι Phil και Chad, κατάφεραν επιτέλους να αφήσουν στην άκρη, τα προβλήματα ηχητικής συνεννόησης, που διέκριναν την μουσική τους σχέση και τα οποία στο πρόσφατο παρελθόν τους ανάγκασαν δύο φορές, προσωρινά όπως αποδείχθηκε, να ακολουθήσουν ξεχωριστούς μουσικούς δρόμους.

Οι κιθάρες δημιουργούν εμπνευσμένα και περίτεχνα, αν κι όχι πολύπλοκα, riffs, τα οποία οι ίδιες φροντίζουν να στολίσουν με Iron Maiden αισθητικής leads ή/και solos, ενώ το στιβαρό μπάσο τις συνοδεύει ακούραστα σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, κατά την οποία οι αλλαγές, που επιχειρούν στο τέμπο του 333, τα δυναμικά ντραμς, αποδεικνύονται καταλυτικές για την ομαλή του ροή. Τέλος, όσον αφορά τα φωνητικά, τα πράγματα είναι καλύτερα από πότε για τους Hour Of 13 σ' αυτόν τον τομέα, καθώς οι διαολεμένοι στίχοι, αποδίδονται με περισσή πειστικότητα.

Λένε, πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, γι' αυτό ας περάσουμε στο παρασύνθημα, το οποίο αναφέρει, πως όσοι ψάχνετε κλασικό κι αγνό doom metal με μπόλικες αναφορές σε παραδοσιακά heavy metal ηχοχρώματα, δεν έχετε παρά να τσεκάρετε το πολύ καλό 333 των Hour Of 13, οι μουσικές ιδέες του οποίου, ξεχειλίζουν τιμιότητα, μιας και χωρίς να μας προσφέρουν κάτι ρηξικέλευθο, καταφέρνουν να μας κρατήσουν πολύ καλή συντροφιά.

Hour Of 13: Facebook

Earache Records: Official Website

Woods Of Ypres - Woods 5: Grey Skies & Electric Light

Ο ταλαντούχος μουσικός David Gold, που τον περασμένο Δεκέμβρη σε ηλικία 31 ετών εγκατέλειψε τα εγκόσμια εξαιτίας ενός τραγικού αυτοκινηστικού ατυχήματος, είχε δημιουργήσει το 2002 παρέα με τους Aaron Palmer και Brian McManus την μπάντα Woods Of Ypres, η ύπαρξη της οποίας διήρκεσε για σχεδόν δέκα χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων, το εν λόγω -διαλυμένο πλέον- συγκρότημα κυκλοφόρησε 5 full length δίσκους.

Τελευταίος χρονικά από αυτούς είναι το Woods 5: Grey Skies & Electric Light, που επίσημα κυκλοφόρησε στις αρχές της τρέχουσας εβδομάδας από την γνωστή και μη εξαιρετέα Earache Records. Ο εν λόγω δίσκος, αποτελείται από 11 κομμάτια συνολικής διάρκειας 56 λεπτών, ενώ το -καλό- μουσικό του περιεχόμενο κινείται σε μελωδικά doom και blackened gothic ηχοτοπία.

Η μπάντα, που ξεκίνησε από τον black metal χώρο, δεν άργησε να αλλάξει την ηχητική της πορεία προς περισσότερο μελωδικές φόρμες, κι αυτό, δεν άλλαξε στο κύκνειο άσμα της, μιας και o ήχος του είναι ξεκάθαρα επηρεασμένος από την μουσική συγκροτημάτων όπως οι Type O Negative, Katatonia και Sentenced, που αποτελούσαν αγαπημένα ακούσματα του αδικοχαμένου mainman τους. Οι στίχοι του οποίου, αυτή τη φορά αποκτούν τραγική διάσταση, μιας και μόνο ως προφητικοί θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, κι αυτό, για να το διαπιστώσετε, αρκεί να ρίξετε μια ματιά στο tracklist του δίσκου, ενώ αν τους έχετε μπροστά σας κατά την ακρόαση του, μάλλον θα αναρωτηθείτε -για ακόμη μια φορά;- αν η ζωή αντιγράφει την τέχνη ή το αντίθετο.

Νομίζω, πως είναι ξεκάθαρο ότι οι Woods Of Ypres ετοιμαζόταν να κάνουν το μεγάλο άλμα στην καριέρα τους, αλλά δυστυχώς αυτό θα πρέπει να ματαιωθεί, διότι ως γνωστόν, όταν οι θνητοί κάνουν σχέδια, κάποιος γελάει μαζί τους. Όπως και να' χει, το μόνο σίγουρο είναι πως το Woods 5: Grey Skies & Electric Light είναι ένας εξαιρετικός δίσκος, ο οποίος, έχω την εντύπωση, πως καθόλου δεν θα δυσκολευτεί να κρατήσει στην μνήμη μας παντοτινά τόσο τους Woods Of Ypres, όσο και τον πολυτάλαντο mastermind τους. Rest In Peace.