Orange Goblin - A Eulogy For The Damned

Δεκαεφτά χρόνια ζωής συμπληρώνουν φέτος οι Βρετανοί Orange Goblin, οι οποίοι από το 1995 και μετά, δεν έχουν σταματήσει να μας προσφέρουν εξαιρετικούς heavy rock δίσκους, η ποιότητα των οποίων, βρίσκεται σε σταθερά υψηλό επίπεδο, είτε αυτοί καμακώνουν την ψυχεδέλεια, είτε φλερτάρουν την ατίθαση metal μουσική. Αυτό, δεν θα μπορούσε να αλλάξει τώρα, καθώς το A Eulogy For The Damned, που αποτελεί την έβδομη full length δουλειά τους, αλλά και τον παρθενικό τους δίσκο υπό την σκέπη της Candlelight Records, αποδεικνύεται ιδιαιτέρως καλό.

Η παραγωγή του εν λόγω δίσκου είναι πεντακάθαρη, κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει τούτη η μπάντα, όμως αυτό τελικά λειτουργεί υπέρ της ξεσηκωτικής μουσικής της, μιας και ο Jamie Dodd, που ηγήθηκε της σχετικής διαδικασίας, κατάφερε να καθαρίσει τον ήχο της μπάντας, χωρίς να αλλοιώσει την αλήτικη αύρα των δυναμικών συνθέσεων της, ενώ εξίσου καλή είναι και η δουλειά που έχει κάνει ο ταλαντούχος Jimbob Isaac, o οποίος, φιλοτέχνησε το εντυπωσιακό artwork, που συνοδεύει τα δέκα κομμάτια συνολικής διάρκειας 49 λεπτών, που αποτελούν τούτο το πολύ καλό κι εξόχως δυναμικό άλμπουμ.

Τα δαιμονισμένα riffs του Joe Hoare ευωδιάζουν πυρίτιδα, ενώ το φιτίλι λαμπαδιάζουν τα σπινθηροβόλα χτυπήματα του Chris Turner, ο οποίος μεταχειρίζεται εξαίσια τα ντραμς του. Το μπάσο του Martyn Millard προσδίδει στις εύφλεκτες συνθέσεις του A Eulogy For The Damned το απαραίτητο groove, ενώ η ερμηνεία του Ben Ward ξεχειλίζει από πάθος για ακόμη μια φορά, κάτι που μοιάζει -και είναι- λογικό, καθώς οι στίχοι του είναι ως επί τω πλείστον βιωματικοί, κι αυτό φαίνεται πως το γνωρίζει ο τραγουδιστής των Roadsaw, Craig Riggs, που τον συνοδεύει με τον πλέον ταιριαστό τρόπο στα "Save Me From My Self" και "A Eulogy For The Damned", ενώ άξιο αναφοράς, θαρρώ, πως είναι το γεγονός ότι το κομμάτι "The Filthy And The Few", το οποίο ξεκινά με ένα sample από την cult horror ταινία του 1969, Satan's Sadist, είναι αφιερωμένο στους οπαδούς της μπάντας και κάπου εδώ, νομίζω, ότι πρέπει να αναφερθεί, πως το κερασάκι σε τούτη την ηχητική κι αλκοολούχα τούρτα, αποτελεί το hammond, το οποίο κάνει την εμφάνιση του σε κάποια από τα κομμάτια του A Eulogy For The Damned, ιδιαιτέρως αισθητή.

Εν κατακλείδι, οι Orange Goblin κατάφεραν να συνδυάσουν άψογα τα blues με την punk αισθητική του heavy rock τους, ενώ δεν δίστασαν να διανθίσουν το doom τους με southern πινελιές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός stoner δίσκου με μπόλικα metal ψήγματα, που θα λατρέψουν οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- φίλοι του heavy ήχου. Κάτι, που είναι απόλυτα λογικό, μιας και τα περισσότερα από τα κομμάτια του εν λόγω άλμπουμ ξεχειλίζουν από ενέργεια, καθώς μοιάζουν φτιαγμένα για να ακουστούν ζωντανά στο σανίδι.

Τέλος, καλό θα ήταν να γνωρίζετε, πως τούτοι οι μουσάτοι Λονδρέζοι, που φημίζονται για τις εκρηκτικές συναυλιακές τους επιδόσεις, θα επιστρέψουν στην χώρα μας τον ερχόμενο Οκτώβρη για τρεις μοναδικές εμφανίσεις. Η πρώτη από αυτές, θα λάβει χώρα στο An Club της Αθήνας στις 4 του μήνα, η δεύτερη στο Stage Club της Λάρισας μια μέρα αργότερα, ενώ το τέλος στις εν Ελλάδι εμφανίσεις τους θα δοθεί στις 6 του μήνα στο Eightball Club της Θεσσαλονίκης.

Crippled Black Phoenix - (Mankind) The Crafty Ape

Τούτο το κείμενο με δυσκόλεψε πάρα πολύ, κι αυτό, όχι επειδή αναφέρεται στους γεννημένους το 2004 και πολύαγαπημένους μου Βρετανούς, Crippled Black Phoenix και την νέα τους -πέμπτη συνολικά- δισκογραφική δουλειά, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες υπό τον εύγλωττο τίτλο (Mankind) The Crafty Ape, αλλά διότι γράφεται υπό καθεστώς παραζάλης, η οποία είναι απόρροια της ραγδαίως αυξανόμενης τα τελευταία εικοσιτετράωρα υπερπαραπληροφόρησης, η οποία είμαι βέβαιος, πως αποτελεί κατάλοιπο αχαλίνωτης προπαγάνδας. Όμως, ας παραμείνουμε -προς το παρόν τουλάχιστον- στο κυρίως θέμα μας, που δεν είναι άλλο από..

..Το εκπληκτικό (Mankind) The Crafty Ape, το οποίο έχει διττή υπόσταση, καθώς κυκλοφορεί υπό τη μορφή διπλού cd, ενώ ξεκινά, αλλά και τελειώνει, με την εξής φράση: "Use your anger to creatively destroy your oppressors". Ελληνιστί, αλλά και σε απόλυτα ελεύθερη μετάφραση: "Χρησιμοποίησε τον θυμό σου δημιουργικά, ώστε να καταστρέψεις τους τυράννους σου". Το πρώτο cd διαρκεί 52 λεπτά και το δεύτερο 34, αλλά το μουσικό τους περιεχόμενο αποτελείται από τρία κεφάλαια, μέσα από τα οποία, η χαρισματική παρέα του πολυτάλαντου Justin Greaves, από την οποία αποχώρησε αμέσως μετά το πέρας των ηχογραφήσεων ο ταλαντούχος τραγουδιστής Joe Volk, μας ταξιδεύει σε ηχοτοπία ανείπωτης ομορφιάς. Οι σαγηνευτικές μελωδίες, οι οποίες αποτελούν το μεταφορικό μας μέσο για αυτό το μαγευτικό ηχητικό ταξίδι, απογειώνονται από την εκπληκτική παραγωγή, ενώ..

..Το progressive rock ποτέ ξανά δεν υπήρξε τόσο φιλόξενο προς το post rock, την ίδια στιγμή, που η alt country αγκαλιάζει με εξωπραγματική θέρμη το -πάντα γοητευτικό- space rock. Τα επαναστατικού ρυθμού χτυπήματα των ντραμς συνδυάζονται άψογα με τα tribal αισθητικής κρουστά, ενώ οι κιθάρες σαγηνεύουν με τις μελωδίες τους το ατίθασο μπάσο, το οποίο συντροφεύει με εξαιρετική μαεστρία το εύθραυστης φύσης βιολί. Τα επιβλητικά πλήκτρα τυλίγουν με την γλυκόπικρη αύρα τους το μοναχικό πιάνο, ενώ τα ανδρικά φωνητικά βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία με τα -εξαίσια- γυναίκεια. Μαντολίνο και μπάντζο προσδίδουν το κάτι διαφορετικό στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, ενώ καλό θα ήταν να αναφερθεί, πως από αυτό δεν απουσιάζει ούτε η ψυχεδέλεια, αλλά ούτε και οι ambient πινελιές, οι οποίες αποδεικνύονται ευεργετικές για τη ροή αυτού του έξοχου ηχητικού παραμυθιού..

..Όμοιο του οποίου, θαρρώ, πως θα κάνουμε καιρό να απολαύσουμε ξανά, κι αυτό, όχι επειδή οι Crippled Black Phoenix δεν θα κυκλοφορήσουν κάποια άλλη δουλειά παρόμοιας καλλιτεχνικής αξίας, ούτε επειδή η παγκόσμια μουσική κοινότητα δεν είναι ικανή να μας προσφέρει κάποια μπάντα με εξαιρετικές ιδέες στο μέλλον, αλλά διότι, υπάρχουν βάσιμες πιθανότητες σε λίγες ώρες να μην υπάρχουμε στην σημερινή μας μορφή. Όχι, δεν καταστροφολογώ, άλλωστε, η μεμψιμοιρία είναι κάτι για το οποίο δεν διακρίνομαι, αλλά νομίζω πως είναι πλέον ξεκάθαρο το γεγονός ότι για το μέλλον μας θα αποφασίσουν κάποια ανδρείκελα, οι προθέσεις των οποίων, κάθε άλλο παρά καλές είναι. Γι' αυτό, πιστεύω πως θα ήταν καλή ιδέα να κάνουμε πράξη τον τίτλο του τελευταίου κομματιού του υποφαινόμενου δίσκου -Faced With Complete Failure, Utter Defiance Is The Only Responce- και να περιφρονήσουμε με τον δικό μας ξεχωριστό τρόπο τους κομπάρσους, που -ανεπιτυχώς- προσπαθούν να παραστήσουν τους πρωταγωνιστές..

..Όμως, επειδή θα ξεφύγω και δεν το θέλω, ας περιοριστώ στο ότι εάν θέλετε να γίνετε μάρτυρες της ζωντανής απόδοσης των τριών κεφαλαίων -"A Thread", "The Trap" και "The Blues Of Man"- του αριστοτεχνικού (Mankind) The Crafty Ape, αλλά και των υπόλοιπων τεραστίου βεληνεκούς κομματιών τούτης της τρομερής μπάντας, θα πρέπει να γνωρίζετε πως αυτή θα επισκεφθεί για τρίτη φορά τη χώρα μας -εάν κι εφόσον αυτή κατοικείται ακόμη- τον ερχόμενο Μάρτιο και πιο συγκεκριμένα, το Κύτταρο της Αθήνας, όπου και θα εμφανιστούν στις 8 του μήνα, αλλά και το Eightball της Θεσσαλονίκης, όπου μια μέρα αργότερα θα μοιραστούν το σανίδι με τους δικούς μας Tuber και Sleepstream. Ως τότε, δεν έχετε παρά να πολεμήσετε με όσες δυνάμεις σας έχουν απομείνει προς υπεράσπιση της ασθμαίνουσας λογικής και πιστέψτε με, δεν υπάρχει καλύτερο soundtrack από τούτο τον δίσκο, κάτω από τον μελαγχολικό μανδύα του οποίου είναι κρυμμένη η ελπίδα, η οποία ως γνωστόν πεθαίνει πάντα τελευταία.. Rise Up And Fight!