Planet Of Zeus - Loyal To The Pack

 

Πριν από κάμποσα χρόνια εκεί στις αρχές τις νέας χιλιετίας κι εν έτη 2000 σχηματίστηκαν στην Αθήνα οι Planet Of Zeus, που απαρτίζονται από τον Μπάμπη σε κιθάρα και φωνή, τον Γιάννη στο μπάσο, τον Στέλιο στην κιθάρα και τον Σεραφείμ στα ντραμς, οι οποίοι έμελλε να εξελιχθούν σε μια από τις πλέον σημαντικές κι αναγνωρίσιμες μπάντες της χώρας, μιας και τα ξεσηκωτικά τους lives παρέα με την έμφυτη rock αδρεναλίνη της μουσικής τους, διακρίνονταν πάντοτε από μια εκλεκτής υφής heavy ποιότητα.

 

Δεκαέξι χρόνια μετά και ύστερα από τρεις full length δίσκους κι αμέτρητα lives ορισμένα εκ των οποίων σε πολύ σημαντικά festivals του εξωτερικού κι όχι μόνο, τούτη η άκρως ταλαντούχα παρέα έχει κατακτήσει όχι μόνο τον εγχώριο heavy χώρο, αλλά και την διεθνή αναγνώριση κι έτσι με τον τέταρτο full length δίσκο της, που κυκλοφόρησε στα μέσα του περασμένου Μάη υπό τον τίτλο Loyal To The Pack οι πάντοτε ανήσυχοι και σταθερά έξοχοι Planet Of Zeus δεν διστάζουν και πειραματίζονται με τον ήχο τους.

 

Στα έντεκα κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 50 λεπτών, που περιέχει το ιδιαιτέρως χορταστικό κι άκρως απολαυστικό Loyal To The Pack η έμφυτη sludge αγριάδα των Planet Of Zeus έχει υποχωρήσει σε δεύτερο πλάνο κι έχει παραδώσει την κυριαρχία της στα λάγνα hard rock ηχοτοπία τους, τα οποία όπως άλλωστε συνηθίζουν όλα αυτά τα χρόνια τα έχουν διανθίσει επιτυχώς με ισχυρά southern ηχοχρώματα, που κολακεύουν αμφότερα τα stoner ψήγματα και τα metal τους ρινίσματα, χάρη στη heavy τους ορμή.

 

Ισχνές heavy metal σκιές καλύπτουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα αμαρτωλής γοητείας hard rock αρώματα του Loyal To The Pack κι απογειώνουν έτσι τις μελωδικές γραμμές από τις δυο κιθάρες των Planet Of Zeus, οι οποίες μας προσφέρουν αρκούντως βαριά κι αιχμηρά riffs άλλοτε με παλιομοδίτικη stoner αύρα κι άλλοτε σε σύγχρονο heavy ύφος, ενώ η φωνή παρότι δεν στερείται βραχνάδας εντούτοις πλέον έχει ως επί το πλείστο καθαρή χροιά, καθώς τα γεμάτα γρέζι brutal της ξεσπάσματα έχουν περιοριστεί σημαντικά.

 

Άκρως δυναμικά είναι τα τύμπανα στο Loyal To The Pack, τα οποία κρατούν με περισσή μαεστρία τα μπόσικα των συνθέσεων του και συγχρόνως τις πασπαλίζουν με πυκνή groove σκόνη, ενώ συνθέτουν ένα ιδιαιτέρως στιβαρό και συμπαγές rythm section με το μεστό μπάσο των Planet Of Zeus, το οποίο χαρίζει όγκο και βάθος στα νέα τους κομμάτια, τα οποία μαγεύουν αισθήσεις και μεθούν μυαλό και κορμί με την ανόθευτη metal ομορφιά και τις εξόχως θελκτικές τους hard rock πινελιές, οι οποίες ζέχνουν heavy αλητεία.

 

Εν ολίγοις, το νέο πόνημα τούτης της εξαιρετικής μπάντας από την πρωτεύουσα μας παρουσιάζει με τρόπο άκρως πειστικό την ηχητική της ωρίμανση και μας χαρίζει συγχρόνως πολύ δυνατές στιγμές rock ευδαιμονίας και metal διασκέδασης, καθώς η νέα πιο μελωδική και αρκούντως παχιά συνάμα rock οπτική των Planet Of Zeus όπως αυτή μας συστήνεται μες από το εξαιρετικό Loyal To The Pack βρίθει heavy ενέργειας και ξεχειλίζει συναίσθημα, πράγμα που ίσως ξενίσει αρκετούς, αλλά προσωπικά θαρρώ πως είναι τουλάχιστον υπέροχο.

 

Planet Of Zeus: Official Website / Bandcamp / Facebook

 

Planet Of Zeus - Vigilante

Όντας ακόμη αμούστακα μαθητούδια εκεί κάπου στις αρχές της χιλιετίας σχηματίστηκαν στην Αθήνα οι Planet Of Zeus, οι οποίοι στη διάρκεια του 2004 κατέληξαν στο σημερινό τους line up, που περιέχει σε φωνή και κιθάρα τον Μπάμπη, στο μπάσο τον JayVee, στην κιθάρα τον Yog και στα ντραμς τον Syke. Τούτη η ταλαντούχα μπάντα δεν σταματά να εξελίσσεται και τρανή απόδειξη αποτελεί ο τρίτος full length δίσκος της, Vigilante, που κυκλοφορεί τούτες τις μέρες.

Ο εν λόγω δίσκος, κυκλοφορεί από τη νεοσύστατη κι επίσης Αθηναία, I Have A Drum Records κι αποτελείται από 10 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 46 λεπτών, μέσα από τα οποία οι ευρισκόμενοι σε συνθετικό κι εκτελεστικό οίστρο Planet Of Zeus μας παρουσιάζουν το εξόχως heavy μείγμα τους, το οποίο ξεχωρίζει για τις έντονες metal πινελιές του και για τα μεθυστικά Southern αρώματα του, τα οποία εντείνουν το άπλετο groove των stoner ηχοχρωμάτων τους.

Τα ιδιαιτέρως heavy κι άκρως εθιστικά riffs του Vigilante διακρίνονται για την blues αύρα τους και τη southern υφή τους, ενώ τα solos και τα leads, που ξεχύνονται σαν rock χείμαρρος από τις κιθάρες, φέρουν στον αγριεμένο τους χαρακτήρα μια εξόχως κολακευτική για τις συνθέσεις αύρα αλητείας, η οποία τονίζει με τον καλύτερο τρόπο τα καθαρά και χωρίς ίχνος από γρέζι φωνητικά των Planet Of Zeus, απογειώνοντας συνάμα τα απολαυστικά κι έντονα brutal ξεσπάσματα τους.

Το ογκώδες μπάσο προσδίδει θηριώδης διαστάσεις στις συνθέσεις του Vigilante με τον πυκνό του ήχο και συντροφεύει πιστά τις κιθάρες, τόσο στις μελωδικές τους στιγμές, όσο και στις πιο άγριες αναφορές τους, ενώ πλαισιώνει άψογα τα άκρως δυναμικά ντραμς των Planet Of Zeus, που διανθίζουν με αχαλίνωτο groove το πλούσιο ηχητικό σύνολο, η αψεγάδιαστη παραγωγή του οποίου, αναδεικνύει υπέροχα τον αυθορμητισμό του και μαρτυρά τη live ηχογράφηση του.

Οι ραγδαίως ανερχόμενοι τα τελευταία χρόνια Planet Of Zeus, που αν συνεχίσουν έτσι κάτι μου λέει, πως σύντομα θα σαρώσουν και τις απέναντι όχθες του Ατλαντικού ωκεανού, μιας και ήδη έχουν κατακτήσει την Ευρώπη, επιστρέφουν εξόχως δυναμικά στα heavy δρώμενα, ύστερα από τρία χρόνια απουσίας, με ένα δίσκο-δυναμίτη, που αποτελεί τη πιο μεστή δουλειά τους ως τώρα, καθώς πυρακτώνει τη μουσική τους ταυτότητα, εισάγοντας συνάμα νέα στοιχεία στον ήχο τους.

Η εκρηκτική κι έχουσα ψήγματα υφέρπουσας αισθαντικότητας μουσική του Vigilante φέρει μια εξόχως κολακευτική για την ίδια πεπαλαιωμένη μυρωδιά, η οποία ευωδιάζει σαν το παλιό καλό κρασί, μιας κι αποτελεί το απόσταγμα του μουσικού ταλέντου των Planet Of Zeus, την ηχητική ωρίμανση των οποίων μαρτυρά με τον πλέον εύγλωττο τρόπο, καθώς προδίδει με κάθε μια της νότα, την τρομερή και παθιασμένη τους απόδοση, καθώς και την αχαλίνωτη έμπνευση τους.

Εν ολίγοις, το ορμητικό Vigilante, το οποίο ζέχνει πυρίτιδα κι ευωδιάζει αδρεναλίνη, αποτελεί ένα εξόχως χορταστικό heavy άκουσμα, το ανόθευτο τσαγανό του οποίου είμαι σίγουρος, πως θα ικανοποιήσει ακόμη και τους πιο απαιτητικούς λάτρεις του heavy, αλλά και του metal ήχου, μιας κι η πλούσια μουσική του υπόσταση, που ξεχειλίζει μεράκι κι αγνή αγάπη για κάθε τι rock τριγύρω, στάζει ποιότητα χάρις στην ηχητική μαεστρία των Planet Of Zeus. Σχεδόν τέλειο, εύγε.

Planet Of Zeus: Facebook / Official Website

Ihaveadrum Records: Bandcamp

Planet Of Zeus - Macho Libre

Οι Αθηναίοι Planet Of Zeus, ξεκίνησαν την πορεία τους το 2000 αλλά χρειάστηκε να έρθει το 2004 για να ασχοληθούν εντατικά με την μπάντα. Μετά από μερικά demos και promos, μια αλλαγή στη σύνθεση τους, μπόλικα live στο ενεργητικό τους και ένα συμβόλαιο με γνωστή δισκογραφική, κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους τον Απρίλη του 2008, το οποίο, έτυχε θερμής υποδοχής τόσο από τον τύπο όσο κι από το κοινό. Αυτό μάλλον τους έδωσε την απαραίτητη ενέργεια για να λιώσουν στις πρόβες και να βελτιωθούν όσο περισσότερο μπορούν τόσο σε συνθετικό όσο και σε εκτελεστικό επίπεδο, έτσι ώστε, τρία χρόνια μετά, την Άνοιξη του 2011, έχοντας πλέον αλλάξει και δισκογραφική εταιρία, να κυκλοφορήσουν τον δεύτερο δίσκο τους, Macho Libre, με 11 κομμάτια και διάρκεια 45 λεπτών περίπου.

Και τα κατάφεραν περίφημα διότι, η βελτίωση τους είναι εμφανής απ' τις πρώτες κιόλας νότες του άλμπουμ. Η παραγωγή είναι πεντακάθαρη και ογκώδης, ενώ, σου δίνει την αίσθηση ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε live στο studio -κάτι που μπορεί και να ισχύει, αλλά δυστυχώς, δεν μπορώ να το γνωρίζω με σιγουριά. Τα φωνητικά βρωμάνε bourbon από μακρυά, καθώς, θαρρείς πως δεν προέρχονται από Ελληνικό λαρύγγι αλλά από κάποιο μεθύστακα του Αμερικάνικου Νότου. Οι κιθάρες παράγουν υπέρβαρα riffs, ενώ, το groove στον ήχο που βγάζουν, έχει χτυπήσει κόκκινο. Σ' αυτό το groovy feeling έχει συμβάλει καθοριστικά και το μπάσο, που προσδίδει την απαραίτητη πυκνότητα στα κομμάτια. Τα ντραμς, είναι τόσο αγριεμένα και δυναμικά, που θαρρείς πως έχουν κάποιο προσωπικό πρόβλημα μαζί σου και σκέφτηκαν να το λύσουν, γρονθοκοπώντας σε. Κατάμουτρα.

Ίσως ψυλλιαστήκατε ότι επιρροές του συγκροτήματος αποτελούν μπάντες όπως οι Down, Corrosion Of Conformity, Clutch, που έχουν southern αισθητική στον ήχο τους. Υπάρχουν όμως και αναφορές σε μεγαθήρια τύπου Black Sabbath και Motorhead. Όλα αυτά μπορεί να σας φανούν τετριμμένα, αλλά τα παλικάρια κατάφεραν να τα φιλτράρουν στον ήχο τους με τέτοιο τρόπο, που το απόσταγμα τους να έχει μια ξεχωριστή και original γεύση. Άλλωστε, ποτέ δεν υποστήριξαν πως θέλουν να αλλάξουν τον ρου της μουσικής ιστορίας και ποτέ δεν προσπάθησαν να κάνουν κάτι τέτοιο. Αυτό που πάντα ήθελαν να κάνουν, είναι να παίξουν δυνατή Rock μουσική και αυτό κάνουν. Και μάλιστα, το κάνουν, με τον καλύτερο τρόπο, διότι ο δίσκος που μόλις κυκλοφόρησαν είναι σκέτος δυναμίτης -το φιτίλι του οποίου, όχι μόνο είναι αναμμένο, αλλά βρίσκεται και σε απόσταση αναπνοής απ' την εκρηκτική ύλη.

Τσιγάρα, παγωμένες μπύρες, κέφι, καλή παρέα, καθώς και η αναπόφευκτη ζέστη του ελληνικού θέρους, είναι τα απαραίτητα, για να απολαύσετε αυτό το άλμπουμ και όσοι έχετε την ευκαιρία να τους δείτε live, αφήστε τις δικαιολογίες και φροντίστε να την αρπάξετε απ΄τα μαλλιά. Η μουσική της μπάντας, είναι φτιαγμένη για συναυλίες, αλλά και η ενέργειά που βγάζουν επί σκηνής, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αντίστοιχη ενός οδοστρωτήρα.

POFPP - Music Festival @ Palaio Arsakeio 14/5

Η ώρα έναρξης του φεστιβάλ, σύμφωνα με την αφίσα, ήταν 20:00 και έχοντας φτάσει στο χώρο του Παλιού Αρσάκειου Πατρών -που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης, λίγα λεπτά αργοπορημένος, νόμιζα ότι θα είχα χάσει το πρώτο συγκρότημα εξ' ολοκλήρου ή τουλάχιστον τα πρώτα τους κομμάτια. Ευτυχώς όμως, οι μπάντες δεν είχαν αρχίσει ακόμη να παίζουν κι έτσι μπορώ να πω, με ειλικρίνεια, πως ανακουφίστηκα. Ρίχνοντας τις πρώτες αναγνωριστικές ματιές στον προαύλιο χώρο όπου βρισκόμασταν, είδα λίγα άτομα, κάπου 30-40, ανάμεσά τους και τα μέλη των 4 από τις 5 μπάντες που έπαιζαν την πρώτη μέρα του φεστιβάλ. Παρεϊστικο κλίμα λοιπόν, αφού ακόμη κι όταν το κοινό έφτασε το pick του, δεν ξεπέρασε τα 150 άτομα. Αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την επιτυχία της εναρκτήριας μέρας του μουσικού διημέρου, γιατί τόσο ο κόσμος όσο και οι μπάντες, το ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ. Πάλι καλά, διότι δυστυχώς δεν θα μπορέσω να παραβρεθώ και σήμερα -εξαιτίας κάποιων υποχρεώσεων, αν και θα το ήθελα πάρα πολύ, ειδικά απ' τη στιγμή που η έναρξη ήταν τόσο δυναμική κι επιτυχημένη. Τι να κάνουμε όμως? Αυτά έχει η ζωή.

Η αρχή έγινε με τους πατρινούς, Ignorabimus, που μετρούν έναν μόλις χρόνο ζωής. Βγήκαν στη σκηνή, στις 21:00 και μας κράτησαν παρέα, με το ατμοσφαιρικό progressive/post metal τους, για μισή ώρα περίπου. Η απόδοση τους ήταν πολύ καλή αν και νομίζω πως δεν είχανε εμφανιστεί ξανά live. Ίσως έτσι δικαιολογείται και το ότι ήταν λίγο σφιγμένοι ως προς την επικοινωνία τους με το κοινό, το οποίο τους υποδέχτηκε θερμά και έδειξε να γουστάρει τη μουσική της μπάντας. Κάτι που ήταν απόλυτα φυσιολογικό, διότι, το κουαρτέτο φάνηκε καλοπροβαρισμένο κι εξαιρετικά δεμένο. Εν αναμονή της πρώτης τους ηχογράφησης, το μόνο που έχω να πω για τη μπάντα, είναι πως διέκρινα ταλέντο. Ελπίζω να το συνεχίσουν σοβαρά και να μην απογοητευθούν -εξαιτίας, τυχόν δυσκολιών που σίγουρα θα συναντήσουν, ειδικά τώρα στο ξεκίνημα τους, γιατί φάνηκε ότι το κατέχουν το άθλημα.

Γύρω στις 21:30, μας συστήθηκαν οι Peaceful Violence, οι οποίοι με το blackened sludge τους, μας ζέσταναν για τα καλά και ήταν υπεύθυνοι για τη δημιουργία του πρώτου -μικρού, mosh pit της βραδιάς. Δυστυχώς, οι πληροφορίες μου σχετικά με την μπάντα περιορίζονται σε αυτά που είδα/άκουσα χθες. Η μπάντα αποτελείται από πέντε άτομα - μια φωνή, δυο κιθάρες, ένα μπάσο και φυσικά ντραμς. Κάπου πήρε το αυτί μου ότι αυτό ήταν το δεύτερο μόλις live τους και οφείλω να ομολογήσω πως αν κάτι τέτοιο ισχύει, τότε σίγουρα τα παιδιά έχουν ταλέντο και μεράκι, διότι, προφανώς, θα έχουν λιώσει στις πρόβες. Στη μισή ώρα που έπαιξαν για εμάς, ήταν εξαιρετικοί και κέρδισαν το κοινό, τόσο με τα τραγούδια τους όσο και με το κέφι που τους διακατείχε. Πολύ καλά δεμένοι, κέρδισαν όλοι τους τις εντυπώσεις αλλά προσωπικά θέλω να δώσω ένα έξτρα μπράβο στο παλικάρι που ήταν στα φωνητικά. Συναίσθημα αλλά και τρομερές εναλλαγές από brutal σε ουρλιαχτά και σε καθαρά. Εύγε.

Η ώρα είχε πάει 22:10 όταν και ξεκίνησαν να παίζουν οι Αθηναίοι, Universe217. Ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα live και το σίγουρο είναι πως με την πρώτη ευκαιρία θα τους ξαναδώ. Όχι μόνο γιατί η απόδοσή τους ήταν εξαιρετική, όχι μόνο γιατί γουστάρω τη μουσική τους, όχι μόνο γιατί χθες παίξανε μετά βίας ένα 20λεπτο και μόλις 4 κομμάτια -άρα καταλαβαίνετε πως αυτό δεν ήταν αρκετό, αλλά κι επειδή παρατήρησα πως είναι εξαιρετικά φιλικοί και καθόλου ψωνισμένοι. Έκαναν κατάθεση ψυχής για όση ώρα έπαιξαν και επειδή δεν θέλω να αδικήσω τους υπόλοιπους -που υπήρξαν θαυμάσιοι, θα αρκεστώ σε ένα λακωνικό σχόλιο σχετικά με την κοπέλα που έχει αναλάβει τα φωνητικά: Απίστευτη! Μου το είχαν πει, το είχα ψιλιαστεί κι εγώ ακούγοντας τις μέχρι τώρα κυκλοφορίες τους, αλλά χθες ήρθε η επιβεβαίωση: η μπάντα αυτή, χαραμίζεται στη χώρα μας.

Το ρολόι έδειχνε 22:45 όταν οι Planet Of Zeus, εξ Αθηνών κι αυτοί, μας καλησπέρισαν τσαμπουκαλεμένα με δυο συνεχόμενα κομμάτια, χωρίς διακοπή. Το southern doom/stoner τους ήταν όσο δυνατό χρειαζόταν για να μας κάνει να κουνηθούμε στους ρυθμούς που η μπάντα επέβαλε. Δυναμική η παρουσία τους, κάτι απόλυτα λογικό, αφού η μπάντα είναι μαζί αρκετά χρονιά και έχουν στην πλάτη τους άπειρα live, άρα, το ότι η απόδοσή τους ήταν εκπληκτική, νομίζω το αντιληφθήκατε ήδη. Παίξανε για μισή περίπου ώρα κι αυτοί -όπως και οι υπόλοιπες μπάντες άλλωστε. Ακούσαμε κομμάτια παλαιότερα -από το προ τριετίας ντεμπούτο τους, αλλά και νεότερα τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται στον φετινό τους δίσκο, που δεν έχει βγει ακόμη στα δισκοπωλεία -κάτι που αναμένεται να συμβεί στο άμεσο μέλλον, θαρρώ. Δίκαια κέρδισαν το θερμό χειροκρότημα του κόσμου. Άξιοι.

Τέλος, λίγο μετά τις 23:30, πήραν θέση στην σκηνή οι ντόπιοι, Weathers. Είχαν αναλάβει να κλείσουν την βραδιά και το έκαναν με απόλυτα επιτυχημένο τρόπο. Ήδη, απ΄την ακρόαση του φετινού τους EP, τους είχα πάρει με καλό μάτι, αλλά, αυτή τους η εμφάνιση με εξέπληξε ευχάριστα. Το τρίο, εμφανίστηκε απόλυτα έτοιμο για τη συναυλία και δεν πτοήθηκε από τα μικρά προβληματάκια στον ήχο, που προέκυψαν σε ένα-δυο κομμάτια. Δεν πτοήθηκε ούτε κι ό κόσμος όμως, αφού έδειχνε να γουστάρει τη μουσική της μπάντας, δημιουργώντας για ακόμη μια φορά, mosh pits. Η πλειοψηφία των κομματιών τους είναι χωρίς λόγια, αλλά, αυτό δεν αφαίρεσε τίποτα από το τελικό αποτέλεσμα, αντιθέτως, όξυνε το tripαριστό feeling της μουσικής τους. Σε κάποια φάση προς το τέλος, ο ντράμερ, φάνηκε να έχει κάποιο μυικό (?) πρόβλημα, αλλά, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο ούτε για τον ίδιο, αλλά ούτε και για τη μπάντα, που ολοκλήρωσε το σετ της, όπως και τη βραδιά, με μια εκπληκτική διασκευή στο Funeralopolis των.. ξέρετε ποιών. Για να ακριβολογώ όμως, το σετ τελείωσε με ένα τζαμάρισμα που ακολούθησε την άνωθεν αναφερθείσα διασκευή, ενώ, τα μέλη άλλαξαν ρόλους κατά τη διάρκεια του, φέρνοντας στη σκηνή και ένα άτομο που μέχρι εκείνη τη στιγμή βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό και προφανώς, τους απολάμβανε όπως όλοι μας άλλωστε.

Αξίζουν πολλά μπράβο και συγχαρητήρια σε όλους όσους εμπνεύστηκαν το φεστιβάλ, καθώς και σε εκείνους που συνέβαλαν στην δημιουργία και πραγματοποίησή του. Διοργανωτές, μπάντες και κοινό υπήρξαν όλοι τους φανταστικοί. Μακάρι να υπάρξουν παρόμοιες πρωτοβουλίες και στο (άμεσο) μέλλον, έτσι ώστε, να απολαύσουμε ακόμη περισσότερες αλλά κι εξίσου όμορφες με τη χθεσινή, εκδηλώσεις.