Dryasdust - The End

 

Με αρκετά doom ρυθμούς κινούνται οι προερχόμενοι από την Φινλανδία κι ανερχόμενοι Dryasdust, που σχηματίστηκαν λίγα χρόνια πριν από τον Antti σε κιθάρα και φωνή, τον Janne στο μπάσο και τον Pentele στα ντραμς, οι οποίοι πρόσφατα κυκλοφόρησαν δια μέσω της σελίδας τους στο bandcamp την παρθενική full length και μόλις δεύτερη συνολικά δουλειά τους.

 

Επτά κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 40 λεπτών περιέχει το περί ου ο λόγος άλμπουμ, που φέρει τον τίτλο The End και το οποίο ξεχωρίζει για το comic αισθητικής κι occult αύρας artwork του, που πλαισιώνει υπέροχα την αβυσσαλέα rock μουσική του, η οποία χρωστά στην fuzz διαύγεια της παραγωγής και το ταλέντο των Dryasdust, την αρκούντως heavy της υφή.

 

Δυναμικές μελωδίες και ρωμαλέοι ρυθμοί ξεχύνονται από την ατίθαση κιθάρα των Dryasdust και μας οδηγούν άλλοτε σε πρωτόγονα doom rock ηχοτοπία κι άλλοτε σε αχαλίνωτα hard rock σοκάκια acid rock αύρας με τα στιβαρά της riffs, τα οποία εμποτίζουν με occult rock δηλητήριο το αμαρτωλά θελκτικό κουφάρι του χορταστικού The End και το ισχνό του proto metal άρωμα.

 

Καθαρά και παθιασμένα είναι τα φωνητικά στο The End και ταιριάζουν γάντι στην τραχιά του rock ατμόσφαιρα χάρη στο σχεδόν ανεπαίσθητο, αν κι έμφυτο γρέζι τους, ενώ το μεστό rythm section των Dryasdust με το σκαιό groove από τα ντραμς και με το fuzz ταμπεραμέντο, που διακρίνει το μπάσο τους, πασπαλίζει επιτυχώς με blues σκόνη το retro ευωδίας τελικό σύνολο.

 

Σπιρτάδα κλασσικής rock αδρεναλίνης χαρακτηρίζει τις εκρηκτικές συνθέσεις του εξόχως απολαυστικού The End κι εντείνει με την σπιρτόζικη blues αύρα της, τόσο τα vintage στοιχεία του, όσο και την αβυσσαλέα του doom rock αισθητική, η οποία χάρη στα stoner ψήγματα και τις occult αναφορές των Dryasdust, ευωδιάζει acid rock πυρίτιδα και ξεχειλίζει από heavy μπρίο.

 

Αργούς ρυθμούς ακολουθούν ως τώρα τουλάχιστον οι Dryasdust όσον αφορά στην ισχνή ως τώρα τους δισκογραφία κι ελπίζω αυτό να αλλάξει στο μέλλον διότι τούτοι οι τύποι από το Ελσίνκι είναι έτοιμοι και ικανοί για σπουδαία πράγματα και τρανή απόδειξη αποτελεί τόσο το προ τετραετίας τους έξοχο demo, όσο και το επιεικώς εξαιρετικό κι εξόχως απολαυστικό The End. 

 

Τέλος, εάν σας έλειψε ο heavy δυναμισμός του proto doom ήχου και η φρέσκια hard rock ευωδία των acid blues, τότε καλά θα κάνετε να ακούσετε το συντομότερο δυνατό το έξοχο The End από τους πολλά υποσχόμενους κι άκρως ελπιδοφόρους Dryasdust, διότι είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα σας καθηλώσει με την ωμή rock ενέργεια και τις αχνές του stoner αναθυμιάσεις. Θαυμάσιο.

 

Dryasdust: Bandcamp / Facebook

 

Gallhammer - The End

Τον Φλεβάρη του 2003, μετά από πολλά χρόνια πειραματισμών στην ακραία και underground μουσική σκηνή του Τόκιο, η Vivian Slaughter, δημιούργησε την δική της μπάντα. Το όνομα που διάλεξε για το συγκρότημά της είναι: Gallhammer. Ένα όνομα που μαρτυρά και τη σύνθεση της μπάντας, που εκτός της Vivian σε μπάσο και φωνητικά, περιέχει ακόμη δύο θηλυκές παρουσίες, την Risa Reaper σε ντραμς και φωνητικά και την Mika Penetrator στη κιθάρα. Σκοπός τους ήταν να παίξουν ακραίο metal, όπως οι αγαπημένες τους μπάντες, κάτι που τελικά κατάφεραν.

Το θηλυκό τρίο κυκλοφόρησε αρκετά demo και δύο full length δουλειές, όταν στα μέσα του 2010 και λίγο πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις του τρίτου τους full length δίσκου, και χωρίς κάποια προφανή αιτία, η Mika αποχώρησε. Οι δύο εναπομείνασες δεν πτοήθηκαν όμως και αποφάσισαν να συνεχίσουν ως ντουέτο, έστω και χωρίς την πολύτιμη ύπαρξη της κιθάρας. Έτσι, στα τέλη του περασμένου Απριλίου, κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο The End. Ένας δίσκος, που έχει διάρκεια 46 λεπτά και περιέχει 7 κομμάτια. Η παραγωγή του -που την έχει αναλάβει ο γνωστός στους μαυρομεταλικούς κύκλους Maniac υπό την επίβλεψη της Vivian, είναι βρώμικη και μπουκωμένη, αλλά ταιριάζει γάντι στην έλλειψη συναισθηματισμού που το διακρίνει.

Το Drone διοργανώνει πιτζάμα πάρτι στο ανήλιαγο καταγώγιο όπου διαμένει και καλεί την μαυρίλα του black και την μιζέρια του doom ενώ, χρέη Dj αναλαμβάνει η punk που παίζει αποκλειστικά death metal. Η αποθέωση της σαπίλας δεν αποτέλεσε ποτέ ξανά ως τώρα αφορμή για εορτασμό. Η έλλειψη κιθάρας, αν και δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται σε metal δίσκο, δεν αποτέλεσε τροχοπέδη για τις μινιόν Ιαπωνεζούλες, οι οποίες πρόσθεσαν στον ήχο τους το σαξόφωνο, το οποίο χειρίζεται με παρανοϊκό τρόπο η Vivian, προσθέτοντας λίγη παραπάνω τρέλα στις καταθλιπτικές τους μελωδίες. Η διπλή στρώση brutal φωνητικών ενισχύεται με την προσθήκη κοριτσίστικων -σχεδόν παιδικών, φωνητικών. Μια λεπτομέρεια: ανατριχιαστικά τρομακτική.

Σίγουρα το The End δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, όπως και οι Gallhammer δεν διεκδικούν κάποιο βραβείο για την μουσική κατάρτιση τους. Όμως, η μουσική δεν υπάρχει για να μοιράζονται βραβεία στο όνομά της, αλλά για να εκφράζονται όλοι όσοι ασχολούνται μαζί της. Μουσικοί και ακροατές. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η προσοχή όλων να εστιάζεται κυρίως στο έργο που παράγεται από τους καλλιτέχνες παρά στο promotion ή στο φύλλο τους. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα δύσκολο άκουσμα όπως είναι αυτός ο δίσκος. Ο οποίος, αποτελεί εξαιρετική ευκαιρία για βουτιά στα δυσώδη έγκατα της σκληρής μουσικής, για όσους έως τώρα το σκέφτονταν αλλά δεν το επιχείρησαν, μιας και δεν ξέρω αν θα υπάρξει ανάλογη περίσταση στο μέλλον.