Universe217 - Change

 

Κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια ζωής συμπληρώνουν φέτος οι τρομακτικά ταλαντούχοι και προερχόμενοι από την Αθήνα, Universe217, που απαρτίζονται από τέσσερις έμπειρους και ικανούς μουσικούς, οι οποίοι στα μέσα του τρέχοντος μήνα κυκλοφόρησαν δια μέσω της Ván Records την τέταρτη συνολικά full length δουλειά τους με τίτλο Change, που ξεχωρίζει για το λιτό και μουντό της artwork και περιέχει 7 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 44 λεπτών.

 

Όμως για ακόμη μια φορά στην ως τώρα δισκογραφική πορεία των πάντοτε δραστήριων Universe217 δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, πως το νέο τους πόνημα διακρίνεται και για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, που χάρη στην ογκώδη και θολή διαύγεια της πασπαλίζει με αναλογικής αύρας δυναμική τα περιπετειώδη κι εφιαλτικά όμορφα κομμάτια του Change, τα οποία μας ταξιδεύουν σε ιδιαιτέρως heavy κι απαράμιλλης ομορφιάς experimental ηχοτοπία.

 

Σκοτεινές κι εξαιρετικά ατμοσφαιρικές metal σκιές καλύπτουν επιμελώς παρέα με το βαρύ πέπλο υφέρπουσας drone ψυχεδέλειας των Universe217 τον πειραματικό heavy καμβά τους, πάνω στον οποίο με περισσή μαεστρία ζωγραφίζουν αρμονικά post rock ηχοχρώματα και σκαρώνουν αιθέριες doom πινελιές, αναδεικνύοντας περίφημα τις αέρινες και σχεδόν διάφανες black αιχμές του Change και απογειώνοντας συνάμα τον αλλόκοτα θελκτικό του experimental χαρακτήρα.

 

Ωραία και σαγηνευτικά σαν αμαρτία είναι τα κομμάτια του Change, το οποίο χρωστάει στην Τάνια και τα ηλεκτρισμένα της φωνητικά την ιδιαιτέρως αισθαντική αύρα του, καθώς χάρη στην ακραία συναισθηματικά κι άκρως παθιασμένη ερμηνεία της και σε συνδυασμό με τους αιχμηρούς του στίχους, πότε μας ρίχνει σε αχαλίνωτες heavy δίνες ελώδους γοητείας και πότε μας βυθίζει με την ερεβώδη φαντασία των Universe217 στα πλέον απόκοσμα κι ανήλιαγα metal σοκάκια.

 

Ρινίσματα κοφτερά post ευωδίας διαπερνούν αρμονικά τα κατακλυσμιαία σε στιγμές riffs της κιθάρας των Universe217, που χάρη στην μαεστρία με την οποία την χειρίζεται ο Μάνος, μας οδηγεί με την αιχμηρή της τονικότητα και την λυσσαλέα της doom ψυχεδέλεια σε μυστηριώδη κι άφεγγα metal μονοπάτια εκεί όπου το ιδιαιτέρως χορταστικό κι εξόχως απολαυστικό Change σαν άλλο αερικό σέρνεται βίαια και με καταθλιπτική μανία πάνω σε ακάνθινους heavy βάλτους.

 

Ισχνές και σχεδόν ανεπαίσθητες prog αποχρώσεις φέρουν στο νοσηρό τους σκαρί τα ευγενικά leads και solos της κιθάρας, που σε πλήρη αρμονία με τα σχιστά black ευωδίας ξεσπάσματα της φωνής, πασπαλίζουν με σκληρά metal ψήγματα την ακραία post ατμόσφαιρα του Change, ενώ σημαντικό ρόλο στην ομαλή ροή του παίζει και ο Νίκος, που με το μεστό μπάσο και την αναιμική του fuzz ιδιοσυγκρασία εντείνουν σημαντικά την σκαιή κι έμφυτη doom αύρα των Universe217.

 

Φυσικά, τα υπέροχα κομμάτια του Change, που στέκονται εξαιρετικά κι ως μονάδες, αν και είναι σαφώς προτιμότερο να ακούγονται ως ένα ενιαίο σύνολο, δεν θα είχανε την ίδια γοητεία εάν ο έτερος Μάνος της μπάντας δεν συνέβαλε καθοριστικά στην πλούσια ηχητική του υπόσταση με τα δυναμικά του ντραμς, που κρατούν αριστοτεχνικά τα μπόσικα του έσχατου χρονικά δίσκου των Universe217, χαρίζοντας του συγχρόνως γενναίες ποσότητες τραχιάς groove αδρεναλίνης.

 

Ήτανε ήδη γνωστό το σφιχτό σαν σκυρόδεμα δέσιμο των Universe217, καθώς και το τεράστιο μουσικό τους ταλέντο, όμως έχω την εντύπωση ότι στο φρικιαστικά γοητευτικό Change έχουν προοδεύσει πολύ σε όλους τους τομείς, όσο απίστευτο κι αν μοιάζει αυτό, καθώς ήδη μας έχουν συνηθίσει σε προκλητικής ποιότητας κι εντυπωσιακά επίπεδα ενορχήστρωσης, αλλά εδώ μας τρομάζουν με την αβίαστη τους αρτιότητα, μα και την εκτελεστική και συνθετική τους δεινότητα.

 

Δεν είναι κάτι το παράξενο η συνεχής εξέλιξη τούτης της εκπληκτικής μπάντας, μιας κι από τα πρώτα της κιόλας βήματα ήταν και φυσικά παραμένει πιστή στα μουσικά ιδανικά και πιστεύω της, τα οποία όπως διαρκώς καταδεικνύουν μες από την έξοχη δισκογραφία τους οι εξαιρετικοί Universe217, δεν αντέχουν σε φτηνές ταμπέλες ούτε και σε εύκολες κατηγοριοποιήσεις, μιας κι όπως φαίνεται και στο φανταστικό Change, αυτές υπάρχουν μονάχα ως δημιουργικά πεδία.

 

Άρα το γεγονός, πως οι πάντα ευρισκόμενοι σε heavy οίστρο Universe217, που στο μαγευτικό Change ξεδιπλώνουν με τον πλέον εύγλωττο τρόπο και με σχεδόν ποιητική χάρη το μεράκι και το rock ταμπεραμέντο τους, χρησιμοποιούν όρους όπως doom και post rock ή ακόμη drone κι atmospheric metal μόνο σαν ευρείες έννοιες, που σκοπό έχουν μέσω της αχανούς φαντασίας τους να εξερευνήσουν ακραία συναισθηματικά experimental ηχοτοπία λυσσαλέας σαγήνης.

 

Τούτος ο εξαίρετος δίσκος όμως, εκτός από το τεράστιο συναισθηματικό του εύρος και την εκτυφλωτική του metal γοητεία ξεχωρίζει και για το ότι από την πρώτη του κιόλας νότα μας κάνει σαφές το γεγονός, πως δημιουργοί του είναι οι φοβεροί Universe217 παρόλο, που το υπέροχο Change διατηρεί παράλληλα την δική του μοναδική μουσική ταυτότητα κι αυτό μάλλον είναι απόρροια της απαράμιλλης heavy rock οξυδέρκειας και της οξείας τους doom διορατικότητας.

 

Εν ολίγοις, έναν από τους καλύτερους experimental κι αρκούντως heavy δίσκους των τελευταίων κάμποσων ετών αποτελεί το παραμυθένιο Change, που θαμπώνει με την απαστράπτουσα metal σκοτεινιά του, ενώ μαρτυρά συνάμα την αβυσσαλέα doom ευφυία και την εύθραυστη post αύρα των Universe217, χάρη στη δαιδαλώδη rock μελαγχολία και την σφόδρα πειραματική της ατμόσφαιρα. Με άλλα λόγια εδώ πρόκειται για έναν ατόφιο μουσικό θησαυρό. Ακαταμάχητο.

 

Universe217: Bandcamp / Facebook

Ván Records: Official Website

 

Universe217 - Ease

 

Οι γνωστοί για τις έντονες καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, Universe217, που σχηματίστηκαν το 2005 στην Αθήνα, επιστρέφουν στη δισκογραφία με τη νέα τους δουλειά, ένα Ep με περιεχόμενο 4 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 22 λεπτών, το οποίο φέρει τον τίτλο Ease και μας παρουσιάζει με της απόκοσμης ομορφιάς μελωδίες του, την πλέον ευαίσθητη πλευρά τους.

 

Το μαγευτικό Ease, που όπως κι όλες οι προηγούμενες στούντιο δουλειές των δημιουργών του, διακρίνεται για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, αποτυπώνει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο το φλερτ των Universe217 με την ακουστική μουσική και τις ambient μελωδίες, καθώς πάνω σε αυτά τα στοιχεία στηρίζεται ο πάντα πειραματικός heavy ήχος τους, που εδώ έχει minimal υφή.

 

Η ξεγυμνωμένη doom αύρα των στοιχειωμένων συνθέσεων του Ease χαρίζει μυστηριώδη υφή στην υφέρπουσα ψυχεδέλεια τους κι αναδεικνύει υπέροχα τις δυναμικές κι εύθραυστες post rock πινελιές τους, που απογειώνονται χάρη στη μεθυστική ευωδία των ανατολίτικων ηχοχρωμάτων, με τα οποία οι Universe217 έχουν διανθίσει επιτυχώς, τον απαράμιλλου κάλλους ήχο τους.

 

Τα πλούσια μουσικά ταλέντα τούτης της εκπληκτικής μπάντας ξεδιπλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο στο Ease, καθώς η λιτή κι απέριττη μορφή του, μαρτυρά τον πολυσχιδή χαρακτήρα των συνθέσεων του κι αναδεικνύει την σκοτεινή ατμόσφαιρα του, αποτυπώνοντας πειστικά την αστείρευτη έμπνευση των Universe217, καθώς και την επιεικώς φανταστική τους απόδοση.

 

Ο συνδυασμός πολλών και διαφορετικών μεταξύ τους μουσικών παρακλαδιών και η ευφυής χρήση διάφορων κι ετερόκλητων φαινομενικά ηχητικών τεχνοτροπιών, καθιστούν το μελαγχολικό Ease εξόχως απολαυστικό κι αναδεικνύουν την μοναδική μουσική ταυτότητα των Universe217, ενώ παρά την μινιμαλιστική υπόσταση τους, γεννούν δαιδαλώδη συναισθήματα. Σαγηνευτικό.

 

Universe217: Bandcamp / Facebook

 

Universe217 - Never

Οι Αθηναίοι Universe217 γεννήθηκαν το 2005 κι έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να δημιουργούν τέχνη, που συγκλονίζει ακόμη και το πιο απαθές ον, καθώς οι απόκοσμες μελωδίες τους, είτε στην studio, είτε στην live μορφή τους, καταφέρνουν πάντα να συνταράξουν τον συναισθηματικό κόσμο όσων τυχερών τις έχουν βιώσει, έστω και για μια και μοναδική φορά στην ζωή τους.

 

Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κι αλλιώς, από την στιγμή, που η περιπετειώδης μουσική τους, ακροβατεί σε μια διάφανη heavy κλωστή, που η μια της άκρη προέρχεται από τα εντόσθια της αγνότερης μορφής του doom ήχου και η άλλη οδηγεί στα αχανή και δαιδαλώδη ηχοτοπία της rock μουσικής, εκεί όπου ξεθωριασμένα ηχοχρώματα τσακίζουν καρδιές με κάθε τους νότα.

 

Κι αν σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, δεν έχετε παρά να ακούσετε το συντομότερο δυνατόν το νέο τους album με τίτλο Never, που περιέχει 9 κομμάτια συνολικής διάρκειας 44 λεπτών κι αποτελεί την τρίτη full length κυκλοφορία τους, η οποία εκτός όλων των άλλων, διακρίνεται και για το λεπτομερές κι όμορφο artwork της, που μας παρουσιάζει και το νέο logo της μπάντας.

 

Το σημαντικό όμως είναι η μουσική του δίσκου κι αυτή αν μη τι άλλο, αποδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο κι εκκωφαντικό τρόπο, πως οι Universe217 είναι η σπουδαιότερη μπάντα της χώρας, μιας και οι καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, που τυγχάνει να είναι άκρως εμπνευσμένες και πάντα άρτια εκτελεσμένες, προσφέρουν και πάλι απλόχερα ανατριχίλες σε κάθε τους άκουσμα.

 

Ο ηχητικός μινιμαλισμός συναντά τον πλούσιο μουσικό πειραματισμό και ο συνθετικός οίστρος αγκαλιάζει την εκτελεστική δεινότητα, δημιουργώντας έτσι έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, οι μελωδίες του οποίου, καθηλώνουν με το επιβλητικό doom περίβλημα τους, ενώ μαγεύουν τις αισθήσεις με την στοιχειωμένη experimental αύρα της heavy rock υφής τους.

 

Ντραμς και μπάσο μας βυθίζουν σε μια αέναη ηχητική δίνη με τα δυναμικά τους μέρη, καθώς ο Μάνος χτυπά τα τύμπανα του με περισσή πυγμή κι εγκυρότητα μετρονόμου, άλλοτε γεμίζοντας τις συνθέσεις του Never κι άλλοτε οδηγώντας τες στα ανήλιαγα σοκάκια του σκληρού ήχου, εκεί όπου ο Νίκος με το μπάσο του, ενισχύει το groove κι εντείνει την πνιγερή ατμόσφαιρα του.

 

Το βάθος κι ο όγκος, που οι δυο τους μαεστρικά προσφέρουν στο Never, λειτουργεί ως ο καλύτερος ηχητικός καμβάς, πάνω στον οποίο ο Μάνος θα μπορούσε να ζωγραφίσει με την κιθάρα του κι αυτό καταδεικνύεται περίτρανα από τα πελώρια κι αργόσυρτα riffs του, που στάζουν παράνοια, αλλά και από τις πιο γαλήνιες στιγμές του, που ξεχειλίζουν συναίσθημα.

 

Το αργό τέμπο των Universe217 και η αιθέριας υφής νοσηρή του αισθητική, κολακεύονται από τα δυναμικά κι αισθαντικά φωνητικά, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, καθώς για ακόμη μια φορά στην ιστορία τους, η Τάνια ξεχωρίζει και σαν άλλη ιέρεια μιας αποπνικτικής doom ελεγείας, καταφέρνει να μας σαγηνεύσει με την σχεδόν αβάστακτου κάλλους ερμηνεία της.

 

Η απαράμιλλη χημεία της μπάντας έχει ως αποτέλεσμα την αψεγάδιαστη απόδοση της, ενώ η πλήρης γνώση του τι ακριβώς ζητά από τον εαυτό της έχει ως απόρροια την ζηλευτή παραγωγή του Never, η οποία υποστηρίζει με τον πλέον κατάλληλο τρόπο, τις παραισθιογόνες συνθέσεις του, μιας και τους προσδίδει το ηχητικό υπόβαθρο, για να ξεδιπλώσουν το μεγαλείο τους.

 

Τα εντονότερα των συναισθημάτων συγκρούονται βάναυσα και οδηγούν τον σακατεμένο ψυχισμό σε επικίνδυνο παραλήρημα βαθιά μες τα απειλητικά στενά ενός σμπαραλιασμένου εγκεφάλου, αναζητώντας απαντήσεις σε ερωτήματα, που ποτέ δεν έπρεπε να τεθούν, διότι από τον αχανή λαβύρινθο, που λέγεται Αλήθεια, κανείς ποτέ δεν βγήκε έχοντας σώας τας φρένας.

 

Η μουσική του Never δεν θα σας δείξει τον εύκολο δρόμο για την έξοδο, αλλά θα σας βυθίσει ακόμη περισσότερο σε τούτο το σαλεμένο ταξίδι στα ενδότερα του εαυτού σας και θα σας φέρει κατάματα με την πληγωμένη σας ψυχή, που μέχρι τώρα τόσο καλά κρύβατε στην άβυσσο της συναισθηματικής ψευδαίσθησης, που με τόσο κόπο είχατε πείσει τον εαυτό σας ότι υπάρχει.

 

Γι' αυτό λοιπόν, εάν δεν είστε σίγουροι, πως μπορείτε να αντεπεξέλθετε απέναντι στην ίδια σας την υπόσταση, να γνωρίζετε, πως το Never δεν αποτελεί γιατρικό για τα προσωπικά συντρίμμια σας, αλλά αντιθέτως λειτουργεί ως αλάτι στις ανοιχτές πληγές σας, μιας και οι Universe217, που μόλις έβγαλαν τον δίσκο της χρονιάς ως τώρα, δεν είναι θεραπευτές, αλλά μουσικοί.

 

Και μάλιστα, από τους καλύτερους, αν όχι κορυφαίους, στο είδος τους, καθώς το μεράκι και η πίστη σε αυτό, που τόσο καλά κάνουν εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν έχουν φθαρεί στο πέρασμα του χρόνου, αλλά αντιθέτως, έχουν γιγαντωθεί. Εάν λοιπόν έχετε το σθένος να δεχθείτε ότι κάτι ντόπιο μπορεί να είναι σχεδόν τέλειο, τότε σπεύσατε για το Never των Universe217.

Universe217: Facebook

Universe217 - Familiar Places

Οι Αθηναίοι Universe217 δημιουργήθηκαν κάπου μέσα στο 2007 και απ' τις πρώτες κιόλας στιγμές της ύπαρξης τους, ξεχώρισαν απ΄το σωρό των συγκροτημάτων της σκληρής μουσικής -και αυτό είναι κάτι που δεν έγινε καθόλου τυχαία. Η μουσική τους, το attitude, αλλά και οι γενικότερες καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, δεν θα μπορούσαν παρά να τους προσδώσουν τον χαρακτηρισμό: πρωτοπόροι -και μάλιστα, όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα. Μια full length κυκλοφορία, ένα EP, αλλά κι ένα split με τους Lucky Funeral. Αυτή ήταν η πλήρης δισκογραφία τους, έως τον περασμένο Απρίλη, οπότε και κυκλοφόρησε η δεύτερη full length δουλειά τους με τίτλο: Familiar Places. Ένας δίσκος με 7 κομμάτια (2 εκ των οποίων είχαν συμπεριληφθεί και στο περσινό EP τους, που είχε διανεμηθεί δωρεάν, με διαφορετική ενορχήστρωση όμως) και διάρκεια κάτι παραπάνω από 30 λεπτά.

Το εξώφυλλο, όπως και το όλο artwork αυτού του άλμπουμ, σε βάζουν με επιτυχία στο -ζοφερό μα και συνάμα όμορφο, κλίμα του δίσκου. Η παραγωγή, που την έχει επιμεληθεί η ίδια η μπάντα, δεν θα μπορούσε παρά να είναι εξαιρετική. Δυνατή και καθαρή, αναδεικνύει με το καλύτερο τρόπο τα κομμάτια και καθιστά εύκολη την ακρόαση όλων των οργάνων, αφού δεν θάβει κανένα τους. Φωνή, κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο, ντραμς αλλά και τρομπέτα, λύρα, τσέλο, παρέα με τα διάφορα εφέ, συμβάλουν αποφασιστικά στη δημιουργία ενός δίσκου-διαμάντι, που δυστυχώς ή ευτυχώς, ίσως να μη βρει ποτέ την ανταπόκριση ή αναγνώριση που του αξίζει -αλλά στη χώρα μας, έτσι είναι αυτά συνήθως.

Οι κιθάρες, τα πλήκτρα και τα διάφορα εφέ, δημιουργούν μια ατμοσφαίρα ευχάριστα αποπνικτική, παρόμοια με αυτή, που κάποιος αισθάνεται όταν προσπαθεί να κρατήσει για όσο το δυνατό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα την ανάσα του κάτω από το νερό. Μπάσο και ντραμς, επιχειρούν κι αυτά με τη σειρά τους βουτιά στα σκοτεινά και παγωμένα νερά της θάλασσας, ενώ στο ίδιο υπόγειο ταξίδι συμμετέχουν το τσέλο -που παίζει το ρόλο ενός ξεθωριασμένου υποθαλάσσιου φάρου, η λύρα που προσδίδει ένα διαφορετικό χρώμα στο βυθό, αλλά και η τρομπέτα που σχίζει στα δύο την επιφάνεια της γης, δίνοντας σου τη δυνατότητα να αντικρίσεις ιδίοις όμμασι, την κόλαση που κρύβεται στον πυρήνα της. Τα φωνητικά, ακροβατούν ανάμεσα στον πόνο και τη λύτρωση, κάτι που οφείλεται στην ερμηνεία της κοπέλας, που με τη χροιά και το εύρος της φωνής της, καταφέρνει να σε στοιχειώσει. Ο τρόπος που τραγουδά νομίζω πως φανερώνει επιρροές από τον γνωστό σε όλους μας Chris Cornell, ενώ η προφορά και η άρθρωση της μας δίνουν την ευκαιρία να ακούσουμε και να καταλάβουμε τους στίχους -που για ακόμη μια φορά δεν συμπεριλαμβάνονται στο booklet.

Το Familiar Places, είναι ένας συγκλονιστικός δίσκος, που όμως έχει ένα και μόνο μειονέκτημα: μικρή διάρκεια. Όμως, η απόφαση της μπάντας να μην ξεχειλώσει τις συνθέσεις της, βοήθησε στην καλύτερη ροή του άλμπουμ, κι αυτό διότι μειώθηκαν στο ελάχιστο τα επαναλαμβανόμενα σημεία καθώς, το μινιμαλιστικό puzzle της μουσικής των U217 μπορεί να είναι τρομακτικά όμορφο, χωρίς να επηρεάζεται αρνητικά από την γοητευτική του απλότητα. Άλλωστε, αυτά που παίζεις, αλλά και αυτά που δεν παίζεις -αφήνοντάς τη φαντασία του ακροατή να οργιάσει, έχουν την ίδια σημασία. Κι αν το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει, τότε σίγουρα εδώ πρόκειται περί θριάμβου καθώς, τα συναισθήματα έχουν επικρατήσει ολοκληρωτικά της όποιας λογικής και..''Let me drown inside your nothing''..