Είκοσι τρία χρόνια ζωής συμπληρώνουν φέτος οι γερόλυκοι της ελληνικής heavy rock σκηνής, Nightstalker, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 1989 στην Αθήνα, από τον τότε ντράμερ και νυν τραγουδιστή τους, Argy. Τρία χρόνια αργότερα, το 1992, στην μπάντα εισήλθε κι ο γνωστός για την θητεία του στους φημισμένους κι επίσης Αθηναίους, Rotting Christ, μπασίστας, Ανδρέας Λάγιος, ενώ ύστερα από κάμποσες αλλαγές στο line up της κι έπειτα από διάφορες δυσκολίες, που προέκυψαν ως απόρροια των αλλαγών αυτών, η σύνθεση της μπάντας έκλεισε, έχοντας στον ρόλο του κιθαρίστα τον Τόλη Μότσιο και στον ρόλο του ντράμερ τον Ντίνο Ρούλο.
Με αυτή την μορφή, οι Nightstalker κυκλοφόρησαν το περασμένο καλοκαίρι μέσω της γνωστής για τις εξαιρετικές ηχογραφήσεις, που επιλέγει να κυκλοφορεί, Αμερικάνικης δισκογραφικής, Small Stone Recordings, την τέταρτη full length, μα έκτη συνολικά δουλειά τους, με τίτλο: Dead Rock Commandos. Ο εν λόγω δίσκος, ο οποίος αποτελείται από 10 κομμάτια συνολικής διάρκειας περίπου 40 λεπτών, πλαισιώνεται από το ταιριαστό με το ηχητικό του περιεχόμενο, artwork, που φιλοτέχνησε ο Alexander Von Wieding, ενώ διακρίνεται για τους σαρκαστικούς του στίχους, που με απλό κι εύστοχο τρόπο, περιγράφουν διάφορες αληθινές καταστάσεις.
Την παραγωγή του άλμπουμ επιμελήθηκε η ίδια η μπάντα, η οποία φρόντισε έτσι ώστε η διαύγεια στον ήχο του δίσκου, να μην αποτελέσει τροχοπέδη για τον groovy χαρακτήρα του, ενώ κατάφερε να προσδώσει στις συνθέσεις μια άκρως κολακευτική για αυτές, σπιρτάδα. Βέβαια, σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον τομέα έπαιξαν και οι Δημήτρης Δούβρας, Simon Bloom και Chris Goosman, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συνέβαλαν σημαντικά στο να αποκτήσει το ιδιαιτέρως δυναμικό, DeadRock Commandos, το οποίο απογειώνεται από την πραγματικά εκπληκτική απόδοση της μπάντας, τον σπιρτόζικο ήχο, που δικαιωματικά, του αξίζει.
Ο ηγέτης της μπάντας, Argy, δίνει τον καλύτερο εαυτό του ερμηνεύοντας με περίσσιο πάθος και πειστικότητα τους στίχους, που ο ίδιος έγραψε, ενώ ο πιστός συνοδοιπόρος του στα heavy σοκάκια, Ανδρέας, προσφέρει με το μεστό του μπάσο, γενναίες ποσότητες groove στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα. Ο Ντίνος, ο οποίος συνεργάζεται υπέροχα και με τα δυο έγχορδα, χειρίζεται με μαεστρία τα δυναμικά του τύμπανα, ενώ ο ικανός Τόλης θαρρώ, πως κλέβει την παράσταση με το γεμάτο ενέργεια παίξιμό του, καθώς τόσο τα αρκούντως heavy riffs του, όσο και τα βαπτισμένα σε blues νερό, σαλεμένα solos του, ξεχειλίζουν hard rock αδρεναλίνη.
Η εξόχως heavy υπόσταση του Dead Rock Commandos, η οποία απογειώνεται από τις funky πινελιές, με τις οποίες οι ευρισκόμενοι σε μεγάλα κέφια, Nightstalker, απολύτως επιτυχημένα την διανθίζουν, περιέχει έντονα stoner στοιχεία, ενώ τα blues ψήγματα της, απογειώνουν τον ευθύ κι ωμό rock χαρακτήρα του. Οι συνθέσεις του, παρόλο, που στερούνται νεωτερισμών, στάζουν τιμιότητα, ενώ αποδεικνύουν με τον ευθύ τους χαρακτήρα, τον λόγο για τον οποίο τούτη η εκρηκτική μπάντα, έχει καταφέρει να εδραιωθεί ως η κορυφαία στο είδος της εν Ελλάδι, αλλά κι ως μια από τις σημαντικότερες της Ευρωπαϊκής heavy σκηνής.
Οι γεννημένοι το 2005 στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, Galvano, οι οποίοι αποτελούνται από τους Mattias Noojd σε κιθάρες και φωνητικά και Fredrik Kall σε ντραμς, δημιουργήθηκαν με έναν και μόνο σκοπό: να γράψουν heavy μουσική. Κι αν κρίνω από την τρίτη συνολικά, μα παρθενική full length δουλειά τους, με τίτλο: Two Titans, που πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 5 του ερχόμενου Νοέμβρη από τη βρετανική, νεοσύστατη Devouter Records, τούτο το μουσικό ντουέτο, έχει όλα τα φόντα για να επιτύχει σε αυτό, που θέλει να κάνει, μιας και ο εν λόγω δίσκος, ο οποίος αποτελείται από 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 49 λεπτών, διακρίνεται για το τεράστιο ηχητικό του εκτόπισμα, καθώς και για τις πλούσιες μουσικές του ιδέες.
Οι συνθέσεις των Galvano, οι οποίες έχουν τις ρίζες τους, βαθιά στον doom ήχο, διακρίνονται από ένα ιδιαιτέρως έντονο sludge μοτίβο, το οποίο αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τα μπόλικα ψήγματα black τεχνοτροπίας, που κάνουν συχνά πυκνά την εμφάνιση τους, στο θηριώδες Two Titans, ενώ η hardcore αισθητική της μπάντας, συνυπάρχει αρμονικά με τις prog metal ανησυχίες της. Οι ambient και drone πινελιές εντείνουν την κλειστοφοβική, σχεδόν παρανοϊκή, ατμόσφαιρα, του ντεμπούτου δίσκου της, ενώ προσδίδουν μια αρρωστημένη αύρα, στο σαλεμένο του concept, το οποίο πλαισιώνεται υπέροχα, τόσο από τους έχοντες βιωματικό χαρακτήρα, στίχους, όσο κι από το αρκετά λεπτομερές, artwork, του άλμπουμ.
Τα προερχόμενα από τα βάθη των πλέον ζοφερών, ηχητικών βάλτων, riffs, άλλοτε μοιάζουν με ηχητικά ξυράφια κι άλλοτε με δηλητηριώδες και πληγωμένο ερπετό, ενώ τα καταιγιστικά ντραμς, προκαλούν ηχητικούς σεισμούς με τα μανιασμένα τους χτυπήματα. Τα ιδιαιτέρως παθιασμένα φωνητικά, προδίδουν με εύγλωττο τρόπο: μίσος, απόγνωση κι απελπισία, ενώ η έλλειψη μπάσου, δεν αποτελεί τροχοπέδη για τον εξαιρετικά ογκώδη και τρομακτικά ορμητικό, ήχο της μπάντας, καθώς οι εξόχως ταλαντούχοι, Fredrik και Mattias, καταφέρνουν επιτυχώς να προσδώσουν, με την χειμαρρώδη τους απόδοση και το εφάμιλλο με ναυτικό κόμπο, δέσιμο τους, την ζωτικής σημασίας για αυτές, δυναμική, στις τερατώδεις τους συνθέσεις.
Εν κατακλείδι, οι ανερχόμενοι Galvano, οι οποίοι πρόκειται σύντομα να πραγματοποιήσουν, ένα ιδιαιτέρως τσαμπουκαλεμένο μπάσιμο, στα λημέρια του ακραίου heavy ήχου, μοιάζουν ικανοί να πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια σε αυτόν, εάν φυσικά παραμείνουν το ίδιο παθιασμένοι σε αυτό, που κάνουν, καθώς το κολοσσιαίων διαστάσεων ντεμπούτο άλμπουμ τους, που φέρει τον πολύ ταιριαστό με το τεραστίου διαμετρήματος ηχητικό του περιεχόμενο, τίτλο: The Two Titans, θαρρώ, πως θα ικανοποιήσει στο μέγιστο βαθμό, την συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του συγκεκριμένου ήχου, μιας και οι λεπιδοφόρες μελωδίες του, σκορπούν ηχητικό τρόμο με κάθε τους νότα. Με λίγα λόγια, όσοι πιστοί του αγριεμένου heavy ήχου, επενδύστε άφοβα.
Συνεχίζουν την ποιοτική τους πορεία στα heavy σοκάκια οι ραγδαίως ανερχόμενοι και γεννημένοι το 2007 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, The Machine, οι οποίοι απαρτίζονται από τους David Eering σε κιθάρα και φωνητικά, Davy Boogaard σε ντραμς και Hans van Heemst σε μπάσο, καθώς στις αρχές της περασμένης Άνοιξης κυκλοφόρησαν μέσω της Elektrohasch Records την τέταρτη full length δουλειά τους, με τίτλο: Calmer Than You Are.
Το εν λόγω, εκρηκτικό άλμπουμ, αποτελείται από 7 κομμάτια συνολικής διάρκειας 46 λεπτών περίπου, ενώ συνοδεύεται από το artwork του Dalibor Barić, ο οποίος το φιλοτέχνησε υπό την καλλιτεχνική καθοδήγηση του Niko Potočnjak. Την αρκούντως δυναμική, ωμή και διακριθείσα για την διαύγεια της, παραγωγή του δίσκου, επιμελήθηκε η ίδια η μπάντα, ενώ άξια αναφοράς είναι και η guest συμμετοχή του μπασίστα των Sungrazer, Sander Haagmans.
Η μουσική του Calmer Than You Are, η διάρκεια του οποίου, είναι κατά πολύ μικρότερη από αυτή των προκατόχων του, αν και συνεχίζει να στηρίζεται κατά πολύ στο jam, στο οποίο τούτη η άκρως ελπιδοφόρα μπάντα αρέσκεται, διακρίνεται από την ευθύτητα της, καθώς οι The Machine κατάφεραν να χαλιναγωγήσουν την αχαλίνωτη δημιουργικότητα τους, φροντίζοντας όμως, αυτό να μην αποβεί καταστροφικό για τα νέα τους, περιπετειώδη, κομμάτια.
Το fuzz, το οποίο κυριαρχεί στην κιθάρα, συνυπάρχει υπέροχα με το απύθμενο groove, που πηγάζει από τις ίδιες χορδές με αυτό, ενώ leads και solos, δεν στερούνται κανενός εκ τω δύο. Το μπάσο, που συχνά πυκνά αναλαμβάνει τα ηχητικά ηνία του δίσκου, συνεργάζεται αρμονικά με τα καταιγιστικά σε στιγμές ντραμς, τα οποία δεν στερούνται τεχνικής και χρονικής εγκυρότητας, ενώ τα φωνητικά, ταιριάζουν γάντι στο πολυποίκιλο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.
Τα έχοντα μια desert αύρα, riffs του David, έχουν τις ρίζες τους στον stoner ήχο, ενώ τα σαλεμένα του leads και solos, ξεχωρίζουν για τα έντονα, ψυχεδελικά τους ηχοχρώματα. Το αγριεμένο μπάσο του Hans, συμβάλει στην space αισθητική του δίσκου, ενώ εντείνει την αμεσότητα των συνθέσεων του, με την τραχιά του υπόσταση. Τέλος, τα ντραμς του Davy προσφέρουν στο Calmer Than You Are, μια κολακευτική για αυτό, blues σπιρτάδα.
Τα χαμηλά στη μίξη, φωνητικά, συνεισφέρουν στην διαστημική heavy ατμόσφαιρα του δίσκου, ενώ το σιτάρ, που ακούγεται κυρίως στην αρχή του, προσφέρει μια ανεπαίσθητη, εξωτική αύρα, στην vintage αισθητική του, που τον καθιστά, σαγηνευτικό. Με λίγα λόγια, οι The Machine, άλλαξαν την μουσική τους προσέγγιση, αλλά ουχί την ηχητική τους νοοτροπία, κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, τη δημιουργία του καθηλωτικά επιβλητικού, Calmer Than You Are.
Από πολλές συμπληγάδες πέρασε η δέκατη studio δουλειά των Γερμανών ηγετών του heavy psych χώρου, Colour Haze, καθώς η προγραμματισμένη κυκλοφορία του She Said, καθυστέρησε περίπου δύο χρόνια. Οι μπόλικες αναποδιές, που η μπάντα αναγκάστηκε να ξεπεράσει, δεν κατάφεραν να αλλοιώσουν το πραγματικά μαγευτικό ηχητικό αποτέλεσμα, αλλά αντιθέτως, θαρρώ, πως ο δίσκος ωρίμασε όλα αυτά τα χρόνια, μιας και οι Colour Haze, δεν έχασαν την ευκαιρία να τον τελειοποιήσουν. Κυριολεκτικά, μιας και στον εν λόγω δίσκο, δεν υπάρχει ούτε ένα, τόσο δα έστω, ψεγάδι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τούτη η πρωτοπόρα μπάντα, που κατά γενική ομολογία, επηρέασε βαθύτατα την συντριπτική πλειοψηφία της Ευρωπαϊκής heavy σκηνής κι όχι μόνο, δημιουργήθηκε το 1994 στο Μόναχο κι έκτοτε, δεν έχει σταματήσει να μας συναρπάσει με κάθε της δίσκο. Ο ιδρυτής της μπάντας, StefanKoglek, ο οποίος εκτελεί χρέη κιθαρίστα και τραγουδιστή, βρήκε τους σταθερούς ηχητικούς του συνοδοιπόρους το 1999 στα πρόσωπα των Manfred Merwald σε ντραμς και Philipp Rasthofer σε μπάσο, ενώ εδώ και κάμποσο καιρό, διατηρεί την ιδιαιτέρως φημισμένη και γνωστή για τις πάντα ποιοτικές δουλειές, που κυκλοφορεί, Elektrohasch Records.
Όπως πολύ σωστά μαντεύετε, μέσω της παραπάνω αναφερθείσας δισκογραφικής εταιρείας κυκλοφόρησε, σε μορφή διπλού cd, αλλά και διπλού lp, το συγκλονιστικό She Said, το οποίο αποτελείται από 8 κομμάτια, τρία στο πρώτο μέρος του δίσκου και πέντε στο δεύτερο, συνολικής διάρκειας 82 περίπου λεπτών. Το artwork και οι στίχοι του άλμπουμ, για ακόμη μια φορά στην ηχητική πορεία τούτης της μπάντας, συνοδεύουν με υπέροχο τρόπο το περιπετειώδες ηχητικό της περιεχόμενο, ενώ όσον αφορά την παραγωγή, τα λόγια περιττεύουν, μιας και τα πάντα έχουν προσεχθεί τόσο πολύ, ώστε και η παραμικρή τους λεπτομέρεια, να αγγίζει το τέλειο.
Η οργανικότητα στον ήχο του She Said, σε κάνει να νομίζεις, πως η μπάντα παίζει ζωντανά μπροστά σου, ενώ η διαύγεια στον ήχο του, δεν επηρεάζει αρνητικά την γεμάτη ζεστασιά ατμόσφαιρα του. Αντιθέτως μάλιστα, θαρρώ, πως την αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο, καθώς της προσδίδει μια άκρως κολακευτική για αυτή, φρέσκια αύρα. Οι περίπλοκες, μα άκρως προσιτές στον ακροατή, συνθέσεις της μπάντας, καταδεικνύουν με κάθε τους νότα την αλματώδη εξέλιξη της σε όλους τομείς, καθώς μαρτυρούν την συνθετική δεινότητα των Colour Haze, ενώ προδίδουν το απύθμενο ταλέντο, την ακόρεστη φαντασία, αλλά και το περίσσιο μεράκι τους.
Η απόδοση των τριών υπερβολικά προικισμένων ηχητικά μουσικών, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη, ενώ η αρμονική τους αλληλεπίδραση, καλό θα ήταν να διδάσκεται στα πανταχού μουσικά σχολεία, μιας και δίχως ίχνος υπερβολής, η ηχητική συνεργασία τούτων των εξόχως ταλαντούχων Γερμανών, είναι ειλικρινά, απαράμιλλη. Μπάσο και ντραμς συνεργάζονται υπέροχα μεταξύ τους, ενώ μαγικός είναι ο τρόπος, με τον οποίο πλαισιώνουν την κιθάρα, καθώς και τα λοιπά μουσικά όργανα, όπως πιάνο, πλήκτρα, mellotron, βιολί και τσέλο, τα οποία ακούγονται στο εκπληκτικό She Said, που ξεχωρίζει και για τα εξόχως αισθαντικά φωνητικά του.
Η ψυχεδελική desert ζεστασιά, που αποπνέει η μελίσταχτη τονικότητα της κιθάρας, δεν την εμποδίζει να μας προσφέρει μπόλικες fuzz μελωδίες, αλλά κι art pop πινελιές, βασισμένες σε prog rock τεχνοτροπία αλλοτινών ηχητικών εποχών, ενώ τα υπέρ του δέοντος groovy riffs της, εναλλάσσονται με τρόπο φανταστικό, με τα σαγηνευτικά της leads, αλλά και τα γοητευτικά της solos, τα οποία εντείνουν την ήδη έντονη αίσθηση γλυκιάς μέθης, που ξεχειλίζει στην κυριολεξία, από την ακουστική της υπόσταση, που ομορφαίνει σε υπερβολικό βαθμό τον πρωταγωνιστικό ρόλο της κιθάρας του πολυτάλαντου και πολυπράγμονος ηγέτη της μπάντας, Stefan.
Η ερμηνεία του οποίου στα φωνητικά, συμβάλει τα μέγιστα στην εφάμιλλη με την κίνηση των ωκεανών, ροή του άλμπουμ, μιας και συνδέει με ζηλευτό τρόπο, τα διάφορα κι αρκετά σε αριθμό, μέρη των κομματιών. Το ίδιο κάνουν και τα guest, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο, μουσικά όργανα, τα οποία όμως, δεν περιορίζονται σε δευτερεύοντα ρόλο, μιας και δεν είναι λίγες οι φορές, που τα πλήκτρα μας στέλνουν με τις νότες τους σε αχανείς διαστημικές ερήμους, την στιγμή, που το mellotron μας μεταφέρει στα hippie 70's, ενώ τσέλο και βιολί, που απλόχερα σκορπούν ανατριχίλες, καθιστούν αιθέρια, την εύθραυστη υπόσταση του She Said.
Ο γλυκός ήχος του μπάσου συντροφεύει με εξαίσιο τρόπο την μελένια τονικότητα της κιθάρας, καθώς και τα jazz νοοτροπίας τύμπανα, ενώ δεν είναι λίγες οι στιγμές, που καθοδηγεί με τις μεστές μελωδίες του, όλα τα υπόλοιπα μουσικά όργανα, σε μεγαλειώδη ηχοτοπία ανείπωτης ομορφιάς. Εκεί όπου τα ντραμς μαζί με τα υπόλοιπα κρουστά, τα οποία κάνουν ιδιαιτέρως αισθητή την ισχνή σε χρόνο και μόνο, συμμετοχή τους στο καταπληκτικό She Said, μας ταξιδεύουν σε ποτισμένα με blues ηχοχρώματα μελωδικά μοτίβα, η vintage αισθητική των οποίων, καθηλώνει τις ακουστικές μας αισθήσεις με την απέριττη, rock αύρα της.
Ειδικής μνείας θαρρώ, πως αξίζουν τα πνευστά και πιο συγκεκριμένα οι τρομπέτες, η εμφατική παρουσία των οποίων, απογειώνει το ήδη έντονο στοιχείο της ψυχεδέλειας, ενώ συμβάλει τα μέγιστα στον πολυποίκιλο ηχητικά χαρακτήρα του She Said, που υποδηλώνει με τον καλύτερο τρόπο, το γεγονός, πως οι Colour Haze, τα τελευταία δύο χρόνια και παρά τις πολλές αντίξοες καταστάσεις, που ευτυχώς, με επιτυχία αντιμετώπισαν, βρισκόταν σε συνθετικό οργασμό και καλλιτεχνικό οίστρο. Δεν εξηγείται αλλιώς, το γεγονός, πως όλες οι συνθέσεις του She Said, συνδυάζουν επιτυχώς, αρκετά τον αριθμό και διαφορετικά μεταξύ τους, μουσικά στοιχεία.
Stoner στοιχεία στολίζουν τον ψυχεδελικό ηχητικό μοτίβο του She Said, ενώ οι retro αναφορές ζωγραφίζουν με vintage ηχοχρώματα τον αιωνίως αιωρούμενο σε μια space δίνη, desert καμβά, τον οποίο τα ασύστολα jams των Colour Haze, διανθίζουν υπέροχα με την φέρουσα θύμισες από αλλοτινές ηχητικές εποχές, prog rock τεχνοτροπία τους. Τα jazz ψήγματα πλαισιώνουν υπέροχα την heavy υπόσταση του δίσκου, ενώ οι έχουσες τις ρίζες τους στις μουσικές της δεκαετίας του '60, art pop πινελιές, συνυπάρχουν αρμονικά με την ισχνή funky αύρα του She Said, η οποία εντείνει τον groovy χαρακτήρα των υποφαινόμενων, heavy psych θρύλων.
Η πλούσια ηχητική κληρονομιά, που οι ευρισκόμενοι στο μουσικό τους απόγειο, Colour Haze, έχουν ήδη αφήσει κι όπως αποδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο, το δίχως να θέλω να υπερβάλω, ανεπανάληπτο, She Said, συνεχίζουν να αφήνουν, είναι εδώ και λίγες μέρες ακόμη πιο σημαντική, καθώς οι συνθέσεις του εν λόγω δίσκου, περιέχουν όλα εκείνα τα στοιχεία, που κατέστησαν πρωτοπόρα τούτη την μπάντα, ενώ παρουσιάζουν νεοτερισμούς, που μια ολάκερη σκηνή, αναζητούσε διακαώς εδώ και χρόνια. Με άλλα λόγια, ο heavy psych Αυτοκράτορας, επέστρεψε μεγαλοπρεπώς στον ψυχεδελικό, ηχητικό του θρόνο. Τα βαθύτατα σέβη μου.
Ιδιαίτερα ταλαντούχα μπάντα οι γεννημένοι το 2008 στην Αθήνα, Circassian, οι οποίοι αποτελούνται από τους Νίκο σε ντραμς, Δημήτρη σε κιθάρα και φωνητικά, Ξενοφών σε κιθάρα και Edd σε μπάσο. Η εν λόγω ανεξάρτητη δισκογραφικά μπάντα, που όμως έχει πολύ καλές σχέσεις με την κολεκτίβα Spinalonga Records, η οποία την βοήθησε και στη νέα της δουλειά, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες την δεύτερη δουλειά της, με τίτλο: Procrastinational.
Η εν λόγω κυκλοφορία, η οποία διατίθεται από τους Circassian, τόσο προς ακρόαση όσο και προς download έναντι οποιουδήποτε αντιτίμου εσείς επιλέξετε, μέσω της σελίδας τους στο bandcamp, αποτελείται από 3 κομμάτια συνολικής διάρκειας 16 λεπτών, ενώ συνοδεύεται από το άκρως ταιριαστό με το περιπετειώδες κι εξόχως ταξιδιάρικο, μουσικό της περιεχόμενο, artwork, το οποίο με μπόλικο μεράκι, φιλοτέχνησε ο ικανός, Mike "Veggie" Kirtatas.
Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο home studio του Νίκου Χρηστόπουλου, ενώ την μίξη ανέλαβε ο Γιάννης Βούλγαρης. Η παραγωγή του ep είναι αψεγάδιαστη, με όλη τη σημασία της λέξης, καθώς η διαύγεια στον ήχο του, δεν αποτελεί τροχοπέδη για το βάθος, που ήταν απαραίτητο για την σωστή ανάπτυξη των πολλαπλών ηχητικών μοτίβων, που διακρίνουν το Procrastinational, ενώ η πυκνή του ατμόσφαιρα, αποκτά εξαιτίας της, μια σαγηνευτική, μυστηριακή αύρα.
Οι έχουσες ethnic επιρροές κι ανατολίτικες ευαισθησίες, κιθάρες, πλέκουν ψυχεδελικά riffs κι υφαίνουν leads, που φέρνουν θύμισες από τις πλέον εμπνευσμένες krautrock μελωδίες, ενώ τα υπνωτικά φωνητικά, προσδίδουν μια κολακευτική για το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, νωχελική αισθητική. Μπάσο και ντραμς συνεργάζονται άψογα, ενώ αμφότερα προσδίδουν ένα groovy, παιχνιδιάρικο στοιχείο, στο νέο-ψυχεδελικό ηχητικό μοτίβο του Procrastinational.
Ο πειραματισμός εξακολουθεί να κυριαρχεί στις συνθέσεις της μπάντας, αν και θαρρώ, πως πλέον οι Circassian έχουν κατασταλάξει ηχητικά, καθώς το πολύ καλό Procrastinational, εδραιώνει την πεποίθηση, πως τούτοι οι ταλαντούχοι μουσικοί, έχουν ήδη αποκτήσει από το πρώτο κιόλας, προ τριετίας, αν δεν κάνω λάθος, ομώνυμο Ep τους, την δική τους, ξεχωριστή, ηχητική ταυτότητα, που τους προσέφερε το status, της ραγδαίως ανερχόμενης μπάντας.
Εν κατακλείδι, το πολύ κάλό Procrastinational, καταφέρνει να ανεβάσει σε δυσθεώρατα ύψη την αναμονή για μια full length δουλειά από τους άκρως ελπιδοφόρους Circassian, καθώς και τα τρία κομμάτια του, γοητεύουν τις ακουστικές αισθήσεις με κάθε τους νότα. Με άλλα λόγια, οι μουσικές παραδόσεις της Βόρειας Αφρικής και του Βορειοδυτικού Καυκάσου, δεν υπήρξαν ποτέ ξανά, τόσο αγαπημένες με την σύγχρονη, ψυχεδελική εκδοχή της ατονικότητας.
