Altar Of Plagues - Teethed Glory & Injury

Οι Ιρλανδοί Altar Of Plagues γεννήθηκαν στο Cork το 2006 κι έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να πειραματίζονται με τον ακραίο, μα γεμάτο μελωδικά σημεία ήχο τους, καθώς οι τρεις μουσικοί, που απαρτίζουν τούτη την ιδιαιτέρως ταλαντούχα μπάντα, οι Dave Condon σε φωνητικά και μπάσο, Johnny King σε ντραμς και James Kelly σε κιθάρες, φωνή και πλήκτρα, αναζητούν με κάθε νέο τους πόνημα τα καλλιτεχνικά και συναισθηματικά όρια της έμπνευσης τους.

 

Το ίδιο συμβαίνει και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό και στην τρίτη και καλύτερη ως τώρα, full length δουλειά τους, που κυκλοφορεί τούτες τις μέρες από την βρετανική Candlelight Records υπό τον τίτλο: Teethed Glory & Injury, καθώς σε τούτο το εξαιρετικό άκουσμα, που διακρίνεται εκτός των άλλων και για την αψεγάδιαστη πραγματικά παραγωγή του Jaime Gomez Arellano, η εξέλιξη και η πρόοδος είναι αναμφισβήτητα στοιχεία, όπως ακριβώς και οι καινοτομίες.

 

Η συνολική διάρκεια του δίσκου, που αγγίζει τα 49 λεπτά, είναι κατά τι μικρότερη από αυτή των πρότερων άλμπουμ της μπάντας, ενώ τα 9 κομμάτια του, είναι σχεδόν τα διπλάσια σε αριθμό σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους των Altar Of Plagues και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το εντυπωσιακό Teethed Glory & Injury να είναι πιο εύκολα προσβάσιμο, παρά την ιδιαιτέρως δυναμική και σε στιγμές σχεδόν παράφωνη υπόσταση του, καθώς κολακεύει τη ροή του.

 

Το black μοτίβο των Altar Of Plagues έχει γίνει τραχύ κι ακάνθινο και το ονειρικά αποπνικτικό post στοιχείο τους έχει περάσει στο περιθώριο, αν και δεν έχει εξαφανιστεί σε καμία περίπτωση, ενώ τα αχνά drone ψήγματα και τα ανάγλυφα industrial ηχοχρώματα, που χαρακτηρίζουν το τρομερό Teethed Glory & Injury, απογειώνονται από το βαθύ πλέγμα noise και ambient ηχοτοπίων, που ενώνονται με τα ιερά δεσμά του extreme metal ήχου, εις σάρκαν μιαν.

 

Τα διάφορα samples εντείνουν την ηλεκτρονική υφή του Teethed Glory & Injury, καθώς δημιουργούν ένα όξινο ηχητικό σύννεφο, κάτω από το οποίο οι κιθάρες, που άλλοτε έχουν την μορφή δρεπανιών κι άλλοτε τη μορφή ονειροπαγίδας, θερίζουν με περισσή συναισθηματική φόρτιση τους βίαιους καρπούς των ντραμς, τα κατακλυσμιαία χτυπήματα των οποίων, είτε κρατούν τον ρυθμό, είτε οδηγούν τις συνθέσεις, το κάνουν πάντα με ζηλευτή μαεστρία.

 

Το μπάσο συμβάλει σημαντικά με τον δυνατό παλμό του στο παράφωνο μεγαλείο, που ακούει στο όνομα Teethed Glory & Injury, καθώς του προσδίδει όγκο και βάθος, ενώ εντείνει το fuzz της κιθάρας κι ενισχύει το groove των ντραμς, την ίδια στιγμή, που τα φωνητικά είναι τα πλέον ειλικρινή και παθιασμένα στην ιστορία των Altar Of Plagues, καθώς ερμηνεύουν τους γεμάτους αλήθειες στίχους, με πειστικότητα, που θρυμματίζει κόκαλα και που τσακίζει συνειδήσεις.

 

Τα πελώρια ηχητικά κύματα του φοβερού Teethed Glory & Injury σκάνε με μανία στα βράχια του extreme ήχου και συνθλίβουν με σφοδρότητα τα σύνορα του, δημιουργώντας ένα στιβαρό κράμα έντονων ηχητικών συναισθημάτων απαράμιλλης ομορφιάς, που καθηλώνει με κάθε του νότα, καθιστώντας παράλληλα το έσχατο χρονικά πόνημα των Altar Of Plagues ως ένα από τα μουσικά μνημεία της χρονιάς. Λάτρεις της συναισθηματικής βαρβαρότητας, σπεύσατε.

Altar Of Plagues: Facebook

Candlelight Records: Official Website

Orchid - The Mouths Of Madness

Από το 2006 οπότε και γεννήθηκαν στο Σαν Φρανσίσκο οι απαρτιζόμενοι από τους Theo Mindell σε φωνητικά, Carter Kennedy σε ντραμς, Mark Thomas Baker σε κιθάρα και Keith Nickel σε μπάσο, Orchid, έχουν καταφέρει να τραβήξουν τα βλέμματα της heavy σκηνής κι όχι μόνο, πάνω τους, καθώς κάθε τους βήμα αποτελεί αιτία για σχολιασμό, αλλά και διαφωνίες.

 

Ένας από τους λόγους για αυτό είναι η εμφανής επιρροή τους από τους πατέρες του heavy ήχου, Black Sabbath, την οποία ποτέ δεν αρνήθηκαν και ποτέ δεν προσπάθησαν να κρύψουν και αυτό φυσικά και είναι προς τιμήν τους, καθώς καταδεικνύει εμπιστοσύνη στις επιλογές τους, αλλά και θάρρος, καθώς για να ξεχωρίσουν, πρέπει να ακολουθήσουν τον δύσκολο δρόμο.

 

Βέβαια, η πρόσφατη σύναψη συνεργασίας με την τεράστια Nuclear Blast έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά της προκατάληψης για τους Orchid, αλλά αυτό ευτυχώς μοιάζει να μην τους επηρεάζει, καθώς όπως αποδεικνύει ο δεύτερος full length δίσκος τους με τίτλο: The Mouths Of Madness, τούτη η ραγδαίως ανερχόμενη μπάντα, δεν πρόκειται να κάνει εκπτώσεις στην τέχνη της.

 

Τα 9 κομμάτια συνολικής διάρκειας 56 λεπτών, που αποτελούν το The Mouths Of Madness, μαρτυρούν συνθετική κι εκτελεστική πρόοδο, αλλά και διάθεση για βελτίωση σε όλους τους τομείς από τους Orchid, καθώς τόσο σε μουσικό, όσο και στιχουργικό κι οπτικό επίπεδο, η εξέλιξη είναι εύγλωττη, αλλά το σημαντικότερο, κολακευτική για την μπάντα και τον ήχο της.

 

Οι νέες συνθέσεις των Orchid είναι πιο άμεσες, καθώς οι κιθάρες ηχούν πλέον περισσότερο βαριές κι επιθετικές, ενώ σε συνεργασία με τα σκανταλιάρικα ντραμς, ο ήχος των οποίων ίσως είναι το μοναδικό ψεγάδι της κατά τα λοιπά πολύ καλής παραγωγής, ανεβάζουν το τέμπο των συνθέσεων, προσδίδοντας έτσι στο 70's αισθητικής doom rock τους, μια έξτρα σπιρτάδα.

 

Τα riffs μοιάζουν βγαλμένα από το τεράστιο βιβλίο του Iommi και τα αισθαντικά solos διανθίζουν το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα με μια γοητευτική δόση τρέλας, η οποία αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τα retro ψυχεδελικά ψήγματα, που εμφανίζονται κυρίως λόγω των πλήκτρων στο εξαιρετικό The Mouths Of Madness, καθιστώντας το έτσι, άκρως απολαυστικό.

 

Το αδάμαστο μπάσο υποστηρίζει με περισσή μαεστρία, τόσο τα δυναμικά ντραμς, ενισχύοντας παράλληλα το groove τους, όσο και την ατίθαση κιθάρα, που πιστά συντροφεύει, ενώ τα φωνητικά διακρίνονται για την ειλικρινή και παθιασμένη ερμηνεία των αρκετά προσωπικών, μα πάντα εμποτισμένων με μια μαγευτική occult αύρα, στίχων του The Mouths Of Madness.

 

Οι πινελιές της φυσαρμόνικα και του πιάνου προσφέρουν μια σχεδόν ανεπαίσθητη prog υφή στο The Mouths Of Madness, ενώ το ντέφι ενισχύει την ήδη έντονη vintage αίσθηση, που το συνοδεύει, απογειώνοντας παράλληλα τον heavy χαρακτήρα του hippie αισθητικής doom rock των Orchid, που αν δεν το καταλάβατε ως τώρα, μόλις κυκλοφόρησαν έναν δίσκο μάλαμα.

 

Εν ολίγοις, οι λάτρεις της heavy μουσικής, που ασχολούνται με την ουσία, δηλαδή την μουσική αυτή καθαυτή και ουχί με όλα τα υπόλοιπα, καλό θα ήταν να ακούσουν το συντομότερο δυνατόν το The Mouths Of Madness των εκκολαπτόμενων ηγετών της doom rock σκηνής, Orchid, διότι οι νέες τους μελωδίες, δεν υπάρχει περίπτωση να μην συναρπάσουν άπαντες εξ αυτών.

Orchid: Bandcamp / Facebook

Nuclear Blast: Official Website

Moss - Horrible Night

Από το Σάουθαμπτον της Αγγλίας προέρχονται οι γεννημένοι το 2000 κι απαρτιζόμενοι από τους Olly Pearson στα φωνητικά, Dom Finbow στις κιθάρες και Chris Chantler στα ντραμς, Moss, οι οποίοι κυκλοφόρησαν φέτος την Άνοιξη, μέσω της φημισμένης βρετανικής δισκογραφικής, Rise Above Records, την τρίτη full length δουλειά τους, υπό τον τίτλο: Horrible Night.

Τούτος ο δίσκος, που συνοδεύεται από το άκρως ταιριαστό με τους horror αισθητικής στίχους και το εξόχως μοχθηρό μουσικό του περιεχόμενο, artwork, που φιλοτέχνησε ο ταλαντούχος Reuben Sawyer, αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 54 λεπτών και παρουσιάζει αλλαγές, τόσο στον συνθετικό τομέα των Moss, όσο και σε μουσικό επίπεδο γενικότερα.

Ο αριθμός των τραγουδιών έχει αυξηθεί, ενώ μειώθηκε αισθητά η διάρκεια τους, αλλά η πιο σημαντική αλλαγή θαρρώ, πως είναι αυτή στον τομέα των φωνητικών, όπου πλέον τα μακρινά κι απόκοσμα sludge ουρλιαχτά έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, παραδίδοντας τα ηνία σε πιο καθαρές γραμμές, που έχω την αίσθηση, ότι ταιριάζουν γάντι στην μουντή ατμόσφαιρα των Moss.

Οι στίχοι αποδίδονται με περισσή θεατρικότητα, που προσφέρει στην έχουσα occult αύρα horror υπόσταση τους, μιας κολακευτική για αυτή αλλόκοτη ομορφιά, ενώ παρά την έλλειψη μπάσου από την σύνθεση των Moss, ο ήχος τους παραμένει βαρύς κι ασήκωτος, καθώς το feedback κι η αψεγάδιαστη παραγωγή, καθιστούν το ηχητικό μαμούθ με τίτλο, Horrible Night, πελώριο.

Οι σχεδόν βάρβαρες κιθάρες σέρνονται σε ατελείωτους κι ακανθώδεις sludge βάλτους ξερνόντας riffs πνιγμένα στην παραμόρφωση με παραδοσιακή doom τεχνοτροπία, ενώ τα χτυπήματα των ντραμς, άλλοτε ακολουθούν την κιθάρα στις καταχθόνιες διαδρομές της κι άλλοτε δίνουν τον ρυθμό στις βλοσυρές συνθέσεις του Horrible Night, οδηγώντας τες σε ανήλιαγα doom σοκάκια.

Ο υπέρ του δέοντος heavy χαρακτήρας των Moss παραμένει πιστός στο παραδοσιακό doom μοτίβο τους, ενώ το γεγονός, πως είναι δοσμένος μέσα από ένα τραχύ sludge πρίσμα, κολακεύει την πνιγμένη στο reverb υφή του και αναδεικνύει τα λιγοστά, μα ευεργετικά για την ομαλή ροή του Horrible Night, σημεία, όπου το drone κι ο θόρυβος κυριεύουν την υπόσταση του.

 

Εν κατακλείδι, τα νέα στοιχεία, που οι Moss έβαλαν στην ηχητική τους ζωή, αποδεικνύονται ευεργετικά για τα μουσικά τους δημιουργήματα και αυτό καθίσταται σαφές από το πολύ καλό Horrible Night, το οποίο ίσως μας παρουσιάζει και την αρχή μιας νέας ηχητικής διαδρομής για τούτη την εξαιρετική και πάντα πιστή στις heavy αρχές της μπάντα. Επενδύστε άφοβα.

Moss: Bandcamp / Facebook

Rise Above Records: Official Website

Deuil - Acceptance / Rebuild

Το 2012 γεννήθηκαν στο Βέλγιο οι Deuil, μια εξαιρετικά ελπιδοφόρα μπάντα, που απαρτίζεται από τους Nico στην κιθάρα, Lio στο μπάσο, Romain στα ντραμς και Renaud σε φωνητικά και samples, η οποία καταφέρνει να συνδυάσει άκρως επιτυχημένα, μερικά από τα πλέον σκοτεινά και μελαγχολικά στοιχεία του heavy πειραματικού ήχου με ψυχρά extreme ηχοχρώματα.

Όπως άλλωστε μαρτυρά και το όνομα τούτης της μπάντας, Deuil, το οποίο μεταφράζεται ως: πένθος, αλλά και το μουντό artwork της πρώτης της κυκλοφορίας, που αποτελείται από δυο κομμάτια συνολικής διάρκειας 30 λεπτών και φέρει τον τίτλο: Acceptance / Rebuild, εδώ δεν πρόκειται να ακούσετε χαρούμενες μελωδίες, αλλά νότες βαπτισμένες σε ανείπωτο πόνο.

Η θεματολογία του Acceptance / Rebuild βασίζεται στα δυο τελευταία ψυχικά στάδια, που αντιμετωπίζει κάποιος ύστερα από τον χαμό ενός αγαπημένου του προσώπου και ως εκ τούτου, το black υπόβαθρο των Deuil, που διανθίζεται με έντονες doom πινελιές και ισχυρά post rock ηχοτοπία, μοιάζει εξόχως λυτρωτικό κάτω από τον ξεφτισμένο ηχητικό μανδύα του.

Η lo-fi αισθητική της ηχογραφημένης live παρθενικής κυκλοφορίας των Deuil, προσδίδει στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα εκτός από τιμιότητα και γερές δόσεις απόκοσμης ατμόσφαιρας, μιας κι εντείνει την αίσθηση της απώλειας, που ήδη ξεχειλίζει στον δίσκο, ενώ φανερώνει συγχρόνως και την πραγματικά αψεγάδιαστη απόδοση όλων των μουσικών, που συμμετέχουν σε αυτόν.

Η κιθάρα πλέκει στυφές black μελωδίες με την βοήθεια των κατακλυσμιαίων χτυπημάτων των ντραμς και υφαίνει post νότες με έκδηλο το shoegaze μοτίβο τους, ενώ χτίζει πελώριους doom τοίχους, που το υφέρπων μπάσο γκρεμίζει σε χίλια κομμάτια με την ερεβώδη κι αχνή sludge υφή του, το οποίο μαζί με τα ανατριχιαστικά drones, απογειώνει το Acceptance / Rebuild.

Εάν λοιπόν ψάχνετε για ένα συναισθηματικά βίαιο μα και ποιοτικό συγχρόνως άκουσμα, δεν έχετε παρά να επενδύσετε άφοβα στο ντεμπούτο των ανερχόμενων Deuil, που προσφέρεται δια οποιουδήποτε αντιτίμου εσείς ορίσετε μέσα από την σελίδα τους στο bandcamp, καθώς είμαι βέβαιος, πως το ακραίο ατμοσφαιρικό διαμάντι: Acceptance / Rebuild, θα σας καθηλώσει.

Deuil: Bandcamp / Facebook

Acceptance / Rebuild: Download

High Priest Of Saturn

Οι πολλά υποσχόμενοι High Priest Of Saturn, που δημιουργήθηκαν το 2011 στο Trondheim της Νορβηγίας, κυκλοφόρησαν φέτος την Άνοιξη μέσω της Svart Records την παρθενική κι ομώνυμη full length δουλειά τους, που αποτελείται από 4 κομμάτια συνολικής διάρκειας 42 λεπτών, τα δυο εκ των οποίων βρισκόταν σε διαφορετική μορφή και στο προ διετίας demo τους.

Τούτη η άκρως ελπιδοφόρα μπάντα αποτελείται από τρεις εξόχως ταλαντούχους μουσικούς, τους: Martin Sivertsen σε κιθάρα, Andreas Hagen σε ντραμς και κιθάρα και Merethe Heggset σε μπάσο και φωνή, ενώ στην ντεμπούτο full length δουλειά τους, συμμετέχει στο όργανο και ο Ole Kristian Malmedal, ο οποίος συμβάλει τα μέγιστα στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.

Το λεπτομερές artwork του High Priest Of Saturn φιλοτέχνησε ο Espen Solheim, το έργο του οποίου σε βάζει για τα καλά στο σκοτεινό και παραισθησιογόνο κλίμα του, το οποίο ενισχύεται από την έχουσα έντονες lo-fi ανησυχίες παραγωγή του, που όμως καταφέρνει να απογειώσει τις σαγηνευτικές του συνθέσεις, μιας και τους προσφέρει όλα τα απαραίτητα ηχητικά εφόδια.

Το μπάσο και οι κιθάρες μοιράζονται την ίδια δυναμική στην μίξη του δίσκου και η αρμονική τους συνεργασία, έχει ως αποτέλεσμα οι συνθέσεις των High Priest Of Saturn να ξεχωρίζουν για τον όγκο τους και την τραχιά τους υφή, ενώ τα τύμπανα τους προσδίδουν βάθος και τα θηλυκά φωνητικά με το όργανο, που ακούγονται όπως κι όσο πρέπει, ενισχύουν το vintage άρωμα τους.

Οι κιθάρες πρωταγωνιστούν στο High Priest Of Saturn με τα δυναμικά τους riffs και μαγνητίζουν τις αισθήσεις βυθίζοντας τες σε μια αέναη ψυχεδελική δίνη, ενώ τα φέρουσα μια retro αύρα, blues αισθητικής solos τους, γοητεύουν το μυαλό και σκλαβώνουν την καρδιά με την βοήθεια του οργάνου, ταξιδεύοντας μας σε ηχοτοπία αλλοτινών μουσικών εποχών.

Τα δυναμικά ντραμς προσφέρουν απύθμενο groove με τα στιβαρά τους χτυπήματα στο τραχύ και ψυχεδελικό High Priest Of Saturn, στο οποίο το πνιγμένο στο fuzz μπάσο, οδηγεί με μαεστρία τα κομμάτια στα ανήλιαγα, μα και ευωδιαστά σοκάκια του doom ήχου, εκεί όπου τα αιθέρια φωνητικά σαν άλλες Σειρήνες, σαλεύουν το πνεύμα και καθηλώνουν την ψυχή.

 

Χαμένοι στα πολύχρωμα κι ολάνθιστα λιβάδια της δεκαετίας του 60 ή και του 70 κι υπό την ζάλη του ήλιου και των αρωμάτων των λουλουδιών, οι Sleep τζαμάρουν κομμάτια των Black Sabbath παρέα με τους Coven και τους Acid King και σχεδόν μισό αιώνα μετά κυκλοφορούν υπό το όνομα High Priest Of Saturn έναν από τους καλύτερους heavy δίσκους του έτους 2013.

 

Το εγκλωβισμένο στην αγκαλιά του heavy ψυχεδελικού rock, ακατέργαστο doom, ερωτοτροπεί παθιασμένα με τα πλέον σαγηνευτικά από τα ηχοχρώματα του stoner ήχου, γεννώντας μελωδίες απαράμιλλης ομορφιάς, όμοια της οποίας έχει υπάρξει μονάχα στα παραμύθια, εξού και το High Priest Of Saturn, μόνο ως ηχητική αμβροσία ή μουσικό νέκταρ μπορεί να παρομοιαστεί.

Κάντε λοιπόν την χάρη στον εαυτό σας κι απολαύστε τούτο το εκπληκτικό άκουσμα σύντομα και να είστε σίγουροι, πως δεν θα το μετανιώσετε ούτε για μια στιγμή, διότι αν δεν το έκανα σαφές ως τώρα, τότε θα πρέπει να γνωρίζετε, πως οι ανερχόμενοι High Priest Of Saturn, σε λίγα χρόνια θα θεωρούνται, δικαίως, ως μια από τις καλύτερες μπάντες του είδους. Respect.

High Priest Of Saturn: Bandcamp / Facebook

Svart Records: Official Website