Demonic Death Judge - Seaweed

 

Οχτώ χρόνια ζωής ως μπάντα συμπληρώνουν φέτος οι γεννημένοι το 2009 στην Φινλανδία και ανερχόμενοι σταθερά Demonic Death Judge, που απαρτίζονται από τους Jaako Heinonen στην φωνή, Toni Raukola στην κιθάρα, Eetu Lehtinen στο μπάσο και Lauri Pikka στα ντραμς, οι οποίοι τούτες τις μέρες κυκλοφορούν σε συνεργασία με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Suicide Records το δυνατό Seaweed, που αποτελεί τον τρίτο τους full length μορφής δίσκο.

 

Σαράντα πέντε λεπτά διαρκούν συνολικά τα οχτώ κομμάτια, που περιέχει το άκρως χορταστικό Seaweed, το οποίο διακρίνεται για την αψεγάδιαστη κι εξαιρετικά δυναμική παραγωγή του, που με την τέλεια ισορροπία της μεταξύ fuzz διαύγειας και heavy βρωμιάς ενισχύει την οργανική rock και τραχιά metal νοοτροπία των Demonic Death Judge και ξεχωρίζει για το σκοτεινό και γεμάτο χρώματα συνάμα artwork του, το οποίο ταιριάζει γάντι με την σκαιή κι ερεβώδη του μουσική.

 

Ακραία φωνητικά σχιστής brutal υφής πασπαλίζουν άλλοτε με black metal υφής σκιές το τελικό μουσικό σύνολο κι άλλοτε ενισχύουν τα ήδη σημαντικά sludge στοιχεία του εξαίρετου Seaweed με την ορμητική τους χροιά, ενώ η δηλητηριώδης κιθάρα των Demonic Death Judge πλέκει συνεχώς πελώρια riffs και υφαίνει μεθυστικά solos και leads, πότε σε κοφτερά stoner ηχοτοπία, που ζέχνουν heavy αλητεία και πότε σε σκληρό doom rock μοτίβο αλλοτινών ηχητικών εποχών.

 

Με περισσή μαεστρία κρατούν αριστοτεχνικά τα δυναμικά ντραμς των Demonic Death Judge τα μπόσικα του νέου τους άκρως διασκεδαστικού πονήματος, το οποίο διανθίζουν συγχρόνως με γενναίες ποσότητες groove αδρεναλίνης, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην ομαλή ροή του, ενώ το μεστό τους μπάσο με το ανίερο rock ταμπεραμέντο και το ακραίο του metal τσαγανό, χαρίζει βάθος κι όγκο στο νοσηρά όμορφο Seaweed και το καθιστά έτσι άκρως απολαυστικό.

 

Εναλλακτικής metal ομορφιάς μελωδίες κι αιχμηροί rock κι αρκούντως heavy ρυθμοί αρμονικά συνυπάρχουν στο περιπετειώδες Seaweed, το οποίο με οδηγό τον συνθετικό οίστρο και την εκτελεστική ικανότητα των άκρως ταλαντούχων Demonic Death Judge μας ταξιδεύει με τα βαλτώδη του doom ηχοχρώματα και τις χειμαρρώδεις του και θηριώδους εκτοπίσματος stoner αποχρώσεις σε ιδιαιτέρως μεθυστικά sludge σοκάκια extreme και υπέρβαρης fuzz λυρικότητας.

 

Φαρμακερό είναι το τρίτο άλμπουμ από τους εξαίρετους Demonic Death Judge, καθώς το αβυσσαλέα γοητευτικό και νοσηρά όμορφο Seaweed μας βυθίζει σε θάλασσες ελώδους doom ομορφιάς και μας παρασέρνει στο μανιασμένο του διάβα στα βάθη ανήλιαγων stoner ωκεανών, εκεί όπου τα extreme στοιχεία του heavy ήχου βασανίζουν στοργικά rock ρινίσματα και metal ψήγματα προσφέροντας μας με περίσσιο μεράκι το απαύγασμα της sludge μαγείας. Υπέροχο.

 

Demonic Death Judge: Blog / Facebook

Suicide Records: Official Website

 

Demonic Death Judge - Skygods

Οι γεννημένοι το 2009 στην Φινλανδία, Demonic Death Judge, αποδεικνύονται ιδιαιτέρως παραγωγικοί, καθώς παρά τα μόλις τρία χρόνια της ως τώρα ύπαρξης τους, έχουν προλάβει να ηχογραφήσουν πέντε δουλειές και πιο συγκεκριμένα: δύο Eps, ένα split άλμπουμ, αλλά και δύο full length δίσκους, ο έσχατος χρονικά εκ των οποίων, ο οποίος τιτλοφορείται: Skygods, κυκλοφόρησε μέσω της φινλανδικής Inverse Records, πριν από έναν περίπου μήνα.

Το εν λόγω άλμπουμ, το λεπτομερές artwork του οποίου, φιλοτέχνησε ο Markku Metso, περιέχει οχτώ κομμάτια συνολικής διάρκειας 48 περίπου λεπτών, ενώ διακρίνεται για την πραγματικά αψεγάδιαστη παραγωγή του, που είναι αποτέλεσμα της εξαιρετικής συνεργασίας της μπάντας σε αυτόν τον τομέα, με τους Sami Latva, που ηγήθηκε των ηχογραφήσεων, Sami Hauru, που ανέλαβε την μίξη του δίσκου και Jaakko Viitalähde, που επιμελήθηκε το mastering του.

Η κιθάρα του Saku Hakuli χτίζει λασπωμένα ηχοτοπία τεραστίων διαστάσεων, τα οποία δεν παραλείπει να διανθίζει με ψυχεδελικές πινελιές, ενώ συνεργάζεται άψογα με τα ιδιαιτέρως δυναμικά τύμπανα του Lauri Pikka, τα οποία συμβάλουν τα μέγιστα στην ομαλή ροή των κομματιών. Τα φωνητικά του Jaakko Heinonen ταιριάζουν υπέροχα στην σκοτεινή ατμόσφαιρα του δίσκου, ενώ το μπάσο του Pasi Hakuli κλέβει την παράσταση με την απόδοση του.

Πιο αναλυτικά, η κιθάρα πλέκει θηριώδους υπόστασης, δηλητηριώδη riffs, το sludge μοτίβο των οποίων, έχει τις ρίζες του βαθιά στον doom rock χώρο της δεκαετίας του '70, από τον οποίο πηγάζουν και τα οπιούχα, ψυχεδελικά της solos, τα οποία αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τα μαγευτικά περάσματα, μέσω των οποίων η ακουστική κιθάρα στολίζει τις συνθέσεις, ενώ ζαλίζουν τις αισθήσεις κι αιχμαλωτίζουν το μυαλό, με την έντονη, μεθυστική τους αύρα.

Τα ντραμς, άλλοτε ηχούν καταιγιστικά κι άλλοτε συμβάλουν στη φαινομενική ηχητική νηνεμία, που επικρατεί στο εκπληκτικό Skygods, ενώ σε όλη του τη διάρκεια, καταφέρνουν και κρατούν με μαεστρία τα μπόσικα του, μέσω των δυναμικών τους γυρισμάτων. Τα ουρλιαχτά, που φέρνουν μια κολακευτική για αυτό, ζοφερή black νότα, στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, αποδίδουν με πειθώ τους μυστηριακούς στίχους, ενώ εντείνουν την ζοφώδη ατμοσφαίρα του.

Τα ελάχιστα πλήκτρα, που ακούγονται στο καταπληκτικό Skygods, πλαισιώνουν υπέροχα τις μελωδικές του στιγμές, ενώ προσδίδουν μια αέρινη αίσθηση στις περιπετειώδεις και τερατώδους ομορφιάς, συνθέσεις του. Το μπάσο όμως είναι αυτό, το οποίο θαρρώ, πως απογειώνει τούτο το εξαίσιο άλμπουμ, καθώς οι πνιγμένες στο fuzz, τραχιές του νότες, προσφέρουν στα κομμάτια του, γενναίες ποσότητες groove, ενώ τα οδηγούν στα heavy πέρατα του αχανή doom ήχου.

Τα έντονα sludge ηχοχρώματα του Skygods συνυπάρχουν αρμονικά με τα ανάγλυφα black στοιχεία των Demonic Death Judge, ενώ αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τόσο την 70's αισθητική, που διακρίνει την νοοτροπία τους, όσο και το αγνό doom υπόβαθρο τους. Με άλλα λόγια, τούτοι οι τύποι, μόλις εκτόξευσαν τις προσδοκίες για το ηχητικό τους μέλλον σε ύψη δυσθεώρητα, καθώς κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους του ακραίου heavy ήχου για το 2012. 

Demonic Death Judge: Bandcamp / Blog / Facebook

Inverse Records: Official Website

A Brief Glimpse To The Tunes Of '11

Έχοντας πλέον διανύσει την πρώτη εβδομάδα του 2012, θαρρώ, πως είναι μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια προσπάθεια για να βάλουμε σε τάξη κάποιες από τις μουσικές μας σκέψεις για την προηγούμενη χρονιά, κατά την οποία κυκλοφόρησαν πολλές και καλές μουσικές δουλειές, μερικές εκ των οποίων, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν καταφέραμε να ακούσουμε όπως ή/και όσο θα θέλαμε. Όμως, όπως ο θυμόσοφος λαός υποστηρίζει: κάλλιο αργά, παρά ποτέ.

Όπως ίσως καταλάβατε, τούτο το κείμενο είναι αφιερωμένο σε κάποιες μπάντες, αλλά και κάποιους δίσκους, που εντοπίστηκαν από το φαντασμαγορικό μας ραντάρ, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν αναφέρθηκαν ποτέ σε τούτη την μικρή διαδικτυακή γωνιά. Βέβαια, κάπου εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω πως δεν πρόκειται για κάποιο είδος ανασκόπησης, αλλά για κάποια σχόλια εν είδη ευχαριστήριου προς τα περσινά ακούσματα που μου κράτησαν καλή συντροφιά.

Ένας δίσκος που ποτέ μου δεν κατάλαβα όχι μόνο γιατί δεν μπήκε στην λίστα με τα αγαπημένα μου της περασμένης χρονιάς, αλλά και γιατί ποτέ δεν του αφιέρωσα κάποιο κείμενο είναι το μαγευτικό Plains Of The Purple Buffalo των Καλιφορνέζων *Shels, ενώ το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το εξαιρετικό από κάθε άποψη ντεμπούτο full length δίσκο των Φιλανδών Syven, Aikaintaite, που περιέχει κάποιες από τις καλύτερες μελωδίες που άκουσα το 2011.

Εξαιρετικό ντεμπούτο αποτελεί και ο ομώνυμος δίσκος των Ουρουγουανών Ufesas, που βρίθει groovy στοιχείων, ενώ ξεχωρίζει για την desert αισθητική του, αλλά και την bluesy χαλαρή του ατμόσφαιρα. Σε αντίθεση με το Noisy Spirit, που αποτελεί το ντεμπούτο των ιταλών Otehi, και περιέχει κάποια γιγαντίαια stoner riffs, ενώ η ψυχεδελική προσέγγιση της μελωδίας από το μουσικό τρίο εκ Ρώμης, απογειώνει το ήδη πολύ καλό τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.

Σε περισσότερο πειραματικά και σκοτεινά metalικά ηχοτοπία, οι Ισλανδοί Solstafir με τον τέταρτο -και διπλό- δίσκο τους, Svartir Sandar, επέστρεψαν με άκρως δυναμικό και γοητευτικό τρόπο στο προσκήνιο, ενώ αρκετό θόρυβο γύρω από το όνομα τους έκαναν οι Γάλλοι Blut Aus Nord, οι οποίοι πέρσι κυκλοφόρησαν δύο full length δίσκους, τους: 777-Sect(s) και 777-The Desanctification, που αμφότερα έτυχαν θερμής υποδοχής από κοινό και μουσικό τύπο.

Σε παρόμοιο μουσικό μοτίβο και οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Νορβηγοί Virus, οι οποίοι αφού κυκλοφόρησαν την τρίτη τους δουλειά, The Agent That Shapes The Desert, μας επισκέφθηκαν για μια ζωντανή εμφάνιση στα πλαίσια του Rockwave Festival. Η ευχάριστη έκπληξη όμως στον σκληρό πειραματικό ήχο μας ήρθε από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, καθώς οι Bloodiest από το Σικάγο με το ντεμπούτο τους, Descent, άφησαν πάρα πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Πολύ καλές δουλειές είχαμε κι από τους Βρετανούς Caina, το τέταρτο full length των οποίων, Hands That Pluck, κατέδειξε πως το πειραματικό πρίσμα μέσα από το οποίο η μπάντα προσεγγίζει το black metal είναι το ενδεδειγμένο για τον ήχο της, αλλά κι από τους Φινλανδούς Demonic Death Judge, το ντεμπούτο των οποίων, The Descent, άφησε πολύ κόσμο άφωνο με την ποιότητα του, καθώς το blackened sludge που περιέχει είναι αρρωστημένα όμορφο.

Άκρως ενδιαφέρουσες δουλειές είχαμε και από τους Σουηδούς Koloss, το ντεμπούτο των οποίων, End Of The Chayot, δεν δυσκολεύτηκε να με συγκλονίσει κάθε μια από τις φορές που το άκουσα, ενώ άκρως ενδιαφέρουσες ήταν και οι νέες κυκλοφορίες από τους Ολλανδούς DeWolff -η περσινή και τρίτη τους συνολικά κυκλοφορία ονομάζεται Orchards/Lupine- αλλά και από τους Αμερικάνους Tombs, που ο νέος τους δίσκος, Path Of Totality, βρίθει συναισθηματικής έντασης.

Τέλος, αξίζουν αναφοράς και οι νέες κυκλοφορίες από σταθερά καλές μπάντες όπως οι Wooden Shjips και Grayceon, οι οποίες φέτος μας πρόσφεραν ωραίες στιγμές με τα πολύ καλά άλμπουμ τους, West και All We Destroy, αντίστοιχα, ενώ οι Αμερικάνοι Across Tundras συνέχισαν την μίνι παράδοση των τελευταίων χρόνων, καθώς κυκλοφόρησαν για ακόμη μια χρονιά δύο full length δίσκους και πιο συγκεκριμένα το αρκετά καλό Tumbleweeds και το μαγευτικό Sage.