Apostle Of Solitude - Rituals Of The Oak - The Flight Of Sleipnir

Οι δημιουργημένοι το 2004 και προερχόμενοι από την Ινδιάνα των Η.Π.Α. Apostle of Solitude, μαζί με τους δημιουργημένους το 2008 και προερχόμενους απ' το Κολοράντο συμπατριώτες τους, The Flight of Sleipnir, αλλά και τους γεννημένους στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας το 2008, Rituals of the Oak, κυκλοφόρησαν ένα τριπλό split δίσκο την περασμένη άνοιξη, υπό τη σκέπη της κοινής δισκογραφικής τους εταιρίας, της Γερμανικής Eyes Like Snow, που ειδικεύεται σε doom/heavy ζητήματα και αποτελεί θυγατρική της Northern Silence Productions, η οποία, προσανατολίζεται σε πιο ακραίες εκφάνσεις της σκληρής μουσικής.

Τα split, που έχουν γίνει -σχεδόν, της μόδας τον τελευταίο καιρό, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για κάποιον, να γνωρίσει διαφορετικές μπάντες μέσα από μόνο μια κυκλοφορία ενώ, αποτελεί και μια πρώτης τάξεως αφορμή, για να παραμείνει το όνομα κάποιου συγκροτήματος στον αφρό -σε περίπτωση που αυτό, για τον οποιοδήποτε λόγο, δεν έχει κάτι άλλο στα σκαριά για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Βέβαια, οι συγκρίσεις μεταξύ των συγκροτημάτων που περιλαμβάνονται στο εκάστοτε split δεν λείπουν, κάτι που είναι απολύτως φυσιολογικό και που ισχύει και σε αυτή τη περίπτωση, οπού οι δυο Αμερικάνικες μπάντες συμμετέχουν με δυο κομμάτια έκαστη ενώ, οι Αυστραλοί με ένα, η διάρκεια του οποίου όμως, ισοφαρίζει ή/και ξεπερνάει σε συνολική διάρκεια τα κομμάτια των συναδέλφων τους. Όσο για τη συνολική διάρκεια του δίσκου, αυτή αγγίζει τα 50 λεπτά. Πριν περάσουμε να δούμε τα τραγούδια ξεχωριστά, πρέπει να ξεκαθαρίσω, πως οι όποιες συγκρίσεις για μένα σταμάτησαν, με το που τέλειωσε ο δίσκος και πατήθηκε το repeat, διότι, πολύ απλά, όλοι όσοι συνέβαλαν για να δημιουργηθεί αυτό το split, έκαναν φανταστική δουλειά.

Τα δύο κομμάτια των Apostle Of Solitude είναι στο κλασικό παραδοσιακό κι επικό doom ύφος τους ενώ, έχω την εντύπωση ότι το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου, This Mania, είναι λίγο πιο αδύναμο -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κακό σαν τραγούδι, από το μεγαλύτερης διάρκειας και όχι μόνο, Transgressions, που αν και δεν είναι ένα κλασικό doom κομμάτι, θεωρώ εντούτοις, πως είναι εξαιρετικό. Οι Rituals of the Oak συμμετέχουν με το κομμάτι, Hallward, το οποίο είναι στο γνωστό -από το προ διετίας ντεμπούτο τους, ύφος: μεγαλειώδες epic doom με αρκετές υφέρπουσες funeral αναφορές και επιβλητικά γυναικεία φωνητικά, που δίνουν παραπάνω πόντους τόσο στο συγκεκριμένο τραγούδι, όσο και στην μπάντα γενικότερα. Τώρα αν πω ότι ανυπομονώ για τον δεύτερο δίσκο τους -που αναμένεται να κυκλοφορήσει κάπου στα τέλη του τρέχοντος έτους, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πω ψέματα. Το A Legacy Of Iron, που είναι ένα από τα δύο κομμάτια των The Flight Of Sleipnir στον δίσκο, κυμαίνεται στα γνωστά viking/doom ηχοτοπία της μπάντας ενώ, το έτερο κομμάτι, Draugr, νομίζω, πως είναι από τις καλύτερες συνθέσεις ever, αυτού του πολύ καλού κι αγαπημένου μου, συγκροτήματος. *Με ένα κλικ στους τίτλους των κομματιών, θα μπορέσετε να τα ακούσετε, κι έτσι, θα βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα.

Το εξώφυλλο, αλλά και το όλο artwork αυτής της κυκλοφορίας, είναι εξαιρετικά ενώ, η παραγωγή του δίσκου είναι πολύ καλή για όλες της μπάντες καθώς, ο ήχος είναι ακριβώς ο ίδιος για όλους: βρώμικος όσο πρέπει για αυτού του είδους τη μουσική και αρκούντως δυνατός. Όλες οι συνθέσεις είναι καινούριες, κάτι που σημαίνει ότι δεν συμπεριλαμβάνονται σε καμία άλλη δουλειά των συγκροτημάτων καθώς, γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν αποκλειστικά για αυτή την κυκλοφορία. Η οποία, είναι μια πολύ καλή και σχολαστικά προσεγμένη δουλειά, από μια εταιρία κι από τρεις μπάντες, που σέβονται τον εαυτό τους, αλλά και τους πελάτες-οπαδούς τους ταυτόχρονα. Γι' αυτό, αυτή η κυκλοφορία, προτείνεται ανεπιφύλακτα σε όσους κι όσες, γουστάρουν την μελαγχολικά επική, heavy/doom μουσική. Όσοι πάλι δεν τρελαίνονται με το είδος, νομίζω, πως αυτή η κυκλοφορία είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να γνωρίσουν όχι μόνο τρία διαφορετικά παρακλάδια του doom, αλλά και τρεις από τις καλύτερες και πολλά υποσχόμενες μπάντες, της νέας γενιάς αυτής της μουσικής. Συμπέρασμα: Επενδύστε άφοβα και χωρίς αναστολές.

Ballet Deviare - Disconsolate

Το ότι θα έγραφα κάτι σχετικό με το μπαλέτο, ομολογώ, πως δεν το περίμενα. Όχι επειδή φοβήθηκα ότι θα μου μειώσει τον ανδρισμό, αλλά επειδή είμαι εντελώς άσχετος με το θέμα και διότι ποτέ -μέχρι πριν από λίγο τουλάχιστον, δεν φαντάστηκα ότι αυτή η μορφή τέχνης, θα μπορούσε να συνδυαστεί με την metal μουσική. Κι όμως, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός -που ιδρύθηκε το 2003 στην Νέα Υόρκη των Η.Π.Α., ονόματι Ballet Deviare, κάνει αυτό ακριβώς: συνδυάζει το μπαλέτο με τη σκληρή μουσική.

Οι δύο ιδρυτές αυτής της -όχι και τόσο συνηθισμένης, σχολής χορού, Laura Kowalewski και Andrew Carpenter, έχουν ως στόχο να διευρύνουν το πεδίο δράσης του χορού, μέσω της παρουσίασης πρωτότυπων και ορισμένες φορές, προκλητικών, έργων. Με πιο απλά λόγια, δημιουργούν χορογραφίες, που απεικονίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, όταν αυτή βρίσκεται σε κατάσταση δύσκολη, τραγική, όταν δηλαδή τα συναισθήματα του ατόμου είναι ακραία και έντονα. Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά όμως, είναι η μουσική υπόκρουση που επιλέγουν για τις χορογραφίες τους καθώς, αυτές δεν προέρχονται από τον εκπληκτικό κόσμο της Κλασσικής μουσικής -όπως συνηθίζεται σε ανάλογες παραστάσεις, αλλά από το χώρο της σκληρής μουσικής. Πιο συγκεκριμένα, στο παρόν κείμενο, θα διαβάσετε για την πιο πρόσφατη προσπάθεια τους, που συνοδεύεται μουσικά, από το αγαπημένο μου παρακλάδι της metal, το Doom και δη, με το όχι ιδιαίτερα δημοφιλές, Funeral Doom ενώ, αξίζει να αναφερθεί πως η συγκεκριμένη χορευτική ομάδα, έχει δουλέψει με βάση τραγούδια συγκροτημάτων όπως οι Swallow The Sun και My Dying Bride, μεταξύ άλλων.

Το Disconsolate (μτφ. Απαρηγόρητος), είναι ένα 9λεπτο, πειραματικό μα συνάμα μαγευτικό film, που παρουσιάζει τον πόνο και την απόγνωση του ανθρώπου. Σκηνοθετημένο από ένα νεαρό και φιλόδοξο άτομο, ντυμένο μουσικά με το τραγούδι Waldlander im Herbst (μτφ. Στο δάσος το φθινόπωρο), που βρίσκεται στον προ πενταετίας ντεμπούτο δίσκο (Desolate North) των Celestiial, ενός Αμερικάνικου συγκροτήματος -που αποτελείται μόνο από ένα άτομο, τον Tanner Anderson, και που περιπλανιέται από δημιουργίας του (2004) στα ζοφερά μονοπάτια του Funeral Doom, ίσως, το πιο αργό -αλλά και βασανιστικό, είδος μουσικής που υπάρχει. Η παρακολούθηση του εν λόγω film, προκαλεί ποικίλα και πολύ έντονα συναισθήματα, που παρουσιάζονται με αφοπλιστικά εκφραστικό τρόπο από τις χορεύτριες που συμμετέχουν στο συγκεκριμένο τόλμημα. Οι οποίες χορεύτριες, νομίζω πως κάνουν φανταστική δουλειά ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, μιας και όπως προανέφερα, είμαι εντελώς άσχετος με το θέμα, οπότε είναι λογικό να μην μπορώ να το κρίνω.

Μπορώ όμως να δηλώσω πως το συγκεκριμένο project είναι εκπληκτικό. Δεν γνωρίζω και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω αν οι χορεύτριες είναι σωστές τεχνικά ή οτιδήποτε τέτοιο. Αυτό που με ενδιαφέρει στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αν ο συνδυασμός μουσικής και χορού, είναι οπτικά -κι όχι μόνο, ευχάριστος. Και το συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξα μετά από πολλές θεάσεις του εν λόγω έργου είναι: πως ναι, το συγκεκριμένο δημιούργημα είναι όχι μόνο ευχάριστο, αλλά όμορφο, εξαιρετικά όμορφο. Μπορεί σε κάποιους να φανεί περίεργος αυτός ο συνδυασμός, αλλά είμαι σίγουρος, πως μόλις φύγουν οι όποιες παρωπίδες, οι αντιδράσεις -από την εμπειρία που ονομάζεται Disconsolate, θα είναι άκρως θετικές. Άλλωστε, αν δεν ίσχυε αυτό, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Opeth, δεν θα έκαναν ποτέ πρόταση live συνεργασίας στο Ballet Deviare. Όχι ότι αυτό αποτελεί κριτήριο, αλλά είναι η απόδειξη, πως εδώ δεν πρόκειται για κάποιου είδους παρωδία, αλλά αντιθέτως, πρόκειται για ένα πρωτότυπο και καλοδουλεμένο project, που βρίθει από έμπνευση και μεράκι.

Τέλος Ανασκόπησης

Εξαιρετικά κινητική υπήρξε η ελληνική σκηνή το 2010, πράγμα που μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Κι αυτό γιατί όχι μόνο είχαμε πληθώρα κυκλοφοριών αλλά διότι η ποιότητα τους κυμάνθηκε σε αντικειμενικά, υψηλότατα επίπεδα. Αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι πολλές εξ αυτών αποτέλεσαν και το ντεμπουτάρισμα της εκάστοτης μπάντας, τότε μιλάμε για μεγάλη επιτυχία. Ευχόμαστε στα ίδια ποσοτικά μα κυρίως ποιοτικά επίπεδα να κυμανθεί και το τρέχον έτος.

Εντυπωσιακότατο μπάσιμο στην ελληνική σκηνή και όχι μόνο, πραγματοποίησαν οι Keep Shelly In Athens. Όπως μαρτυρά και το λογοπαίγνιο στο όνομά τους προέρχονται από την Αθήνα. Κινούμενοι στον ευρύτερο ηλεκτρονικό ήχο δημιουργούν ονειρικές μελωδίες που είναι ικανές να σε ταξιδέψουν σε οποιαδήποτε μαγευτική παραλία του κόσμου, αρκεί φυσικά η ώρα να είναι.. σούρουπο. Πραγματικά, δυσκολευόμαστε να σας περιγράψουμε αυτό που ακούμε οπότε καλό θα ήταν να τους δώσετε μερικές ακροάσεις. Τότε και μόνο, θα καταλάβετε το γιατί έκαναν τέτοιο πανικό στα περισσότερα αμερικάνικα blogs και σε μερικά από τα δημοφιλέστερα μουσικά sites. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να συνεχίσουν έτσι όπως ξεκίνησαν. Αυτά ισχύουν και για τους Sequence Theory Project που με το Toyland τους μας παρέσυραν σε μια βουβή, υπνωτισμένη μα συνάμα ηλιόλουστη παιδική χαρά. Από, και για τις παιδικές μνήμες ξεκίνησε αυτό το project. Θα προτιμήσουμε να μην αναφέρουμε τίποτα παραπάνω σχετικά γιατί θεωρούμε πως αξίζει να τους γνωρίσετε επισκεπτόμενοι τα λινκς που σας δώσαμε μερικές γραμμές πιο πάνω. Κάντε το και θα καταλάβετε τι εννοούμε.

Οι Sleepin Pillow κυκλοφόρησαν την δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους ονόματι Superman's Blues και κάπως έτσι εδραιώθηκαν για τα καλά στην ελληνική και διεθνή μουσική σκηνή. Οι Θεσσαλονικείς συνδυάζουν με ξεχωριστή μαεστρία electronic, folk και progressive rock στοιχεία στη μουσική τους. Μελωδικές πινελιές ψυχεδελικού rock, ελληνικής παράδοσης καθώς και ανατολίτικης αύρας κάνουν τον γνωστό υπερήρωα να θέλει να μεταλλαχθεί σε ένα γήινο 100% άτομο. Δεν τον κατηγορούμε. Στη θέση του, μετά από αυτό το άκουσμα, το ίδιο θα σκεφτόμασταν να κάνουμε κι εμείς. Όλες οι παραπάνω συνευρέσεις διαφορετικών μουσικών ειδών, με εξαίρεση το ηλεκτρονικό στοιχείο, συναντούνται και στο A Child In The Mirror των πρωτοεμφανιζόμενων Ciccada. Εξαιρετική δουλειά και αυτή που συνδυάζει το καλώς εννοούμε folk με ελληνικούς στίχους, υπέροχα. Ήδη, έχουν προκαλέσει θόρυβο στο εξωτερικό και νομίζουμε ότι η ώρα της αναγνώρισης τους και στην Ελλάδα δεν θα αργήσει. Ή τουλάχιστον το ευχόμαστε, γιατί ως γνωστόν η πατρίς τρώει τα παιδιά της, ειδικά αν αυτά τυγχάνει να μην πολυσκοτίζονται για τις δημόσιες σχέσεις και το όποιο hype μπορεί να σου προσφέρει η εφήμερη δημοσιότητα.

Στο χώρο του stoner/doom υπήρξαν αρκετές ελληνικές κυκλοφορίες που τράβηξαν την προσοχή μας. Οι Dala Sun με έδρα την Πάτρα κυκλοφόρησαν την πρώτη, σχεδόν ομώνυμη, αυτοχρηματοδοτούμενη δουλειά τους με τίτλο Sala Dun. Χασιάρικο ηλιοκαμένο ψυχεδελίζον stoner και τα μυαλά στα μπλέντερ! Πραγματικό μουσικό όργιο που πολλές από τις καταξιωμένες μπάντες του χώρου θα ζήλευαν. Μια ζήλια που θα πρέπει να έχουν και όλες οι γνωστές post/doom μπάντες του πλανήτη γιατί οι επίσης πατρινοί Fields Of Locust με το ντεμπούτο τους Subtopia μας πήραν τα μυαλά. Όχι δεν τα βάλανε στο μπλέντερ κι αυτοί. Απλά μας βούτηξαν στην ψυχθοφόρα διαδικασία της αυτοψυχανάλυσης με τις στοιχειωμένες τους μελωδίες, τους στίχους και τα σπαρακτικά σκισμένα φωνητικά τους. Τα φωνητικά ίσως ήταν το μόνο -μικρό- ψεγάδι του Fields Of Doom, ντεμπούτο και κύκνειο άσμα των Speedblow. Σκάσανε από το πουθενά, κυκλοφορήσαν δίσκο που μας ταρακούνησε για τα καλά και το.. διαλύσανε. Κρίμα πραγματικά, γιατί θα μπορούσαν να κάνουν πράγματα και θάματα, κρίνοντας από τα ελάχιστα μουσικά πεπραγμένα τους. Καθόλου ελάχιστες δεν ήταν οι κυκλοφορίες των Lucky Funeral όμως που εκτός από το full length δυναμίτη που ακούει στο όνομα The Dirty History Of Mankind, μας δώσανε και δύο split. Το ένα εκ των οποίων με τους πολύ καλούς πειραματικούς doomsters Universe217. Δύο τραγούδια όλα κι όλα, ένα από κάθε μπάντα ακούμε στο σ' αυτό το δισκάκι. Τρία κομμάτια περιέχουν όλα κι όλα και οι δουλειές των Bad Trip και A Group Of Crows.  What Does Not Evolve Must Burn Και Murder, αντίστοιχα. Πολλά είδη συνευρίσκονται σε αυτές τις δουλειές που θα ήταν ατυχές το να της αναλύσουμε, αντ'αυτού σας προτείνουμε να τις ακούσετε.

Περιπλανώμενοι σε σκοτεινά μονοπάτια πέσαμε πάνω στους No Hand Path που με την πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά, An Existence Regained, αφήσανε κόσμο και κοσμάκη άφωνο. Black metal που σε στιγμές έχει μια πιο heavy ή/και progressive λογική. Πολύ σωστά δομημένη δουλειά που δικαίως κέρδισε πολύ καλές κριτικές. Αποθεωτικές κριτικές εισέπραξε και το Duality των Agnes Vein, κάτι που δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση. Ίσα ίσα, που επαυξάνουμε. Επικό feeling σε ένα doomίζον black δίσκο. Black metal αλλά αναμεμιγμένο με διάφορα άλλα καλούδια παίζουν και οι Transcending Bizarre? που το 2010 κυκλοφόρισαν το The Misanthrope's Fable. Θεατρικό, avant-garde και μαύρο όσο πρέπει για να θεωρηθούν ισάξιοι, τουλάχιστον, των γνωστών νορβηγικών αρκούδων. Οι γνωστοί έλληνες Nightfall όμως, μέσα από αρκετές δυσκολίες, κυκλοφόρησαν το Astron Black And The Thirty Tyrants. Ένας δίσκος που δυστυχώς δεν μας προξένισε καλή εντύπωση ούτε και μας έδωσε κάτι το ξεχωριστό με αυτό το deathίζον gothic του. Ίσως τους λείπει η όρεξη που έχουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι Daylight Misery. Ο πρώτος τους δίσκος, Depressive Icons, εντυπωσίασε ουκ ολίγους. Πράγμα δύσκολο, αν αναλογιστούμε ότι στο μουσικό είδος που διάλεξαν να υπηρετήσουν επικρατεί συνωστισμός τόσο από νέες όσο και από παλαιότερες και επιτυχημένες μπάντες. Πολλά μπράβο λοιπόν, γιατί το αξίζουν. Έτσι απλά.

Last but not least, που λέμε και στο χωριό μου, οι κύπριοι Arryan Path. Το Terra Incognita είναι ένας πολύ ποιότικος επικός power metal δίσκος. Από αυτούς, που με κάνει να ξεχνάω το πόσο αδιάφορο μου είναι το συγκεκριμένο είδος. Ένα must have για όλους τους φανς του είδους και όχι μόνο. Κολληματικά τραγούδια, διάσπαρτες ανατολίτικες χροιές και ένας τραγουδιστής που άνετα θα μπορούσε να σταθεί σε οποιαδήποτε ήδη γνωστή μπάντα του ιδιώματος. Kudos, λοιπόν.

Ανασκόπησης Συνέχεια

Πολλά τα προβλήματα των Monster Magnet τα τελευταία χρόνια τόσο σε προσωπικό όσο και σε μουσικό επίπεδο. Μετά από δυο μέτριους εώς απλά καλούς δίσκους ήρθε η ώρα να μας παρουσιάσουν το Mastermind. Ένας δίσκος από τον οποίο περιμέναμε πολλά αλλά δυστυχώς μας προσέφερε ελάχιστα. Λίγο καλύτερα από το προαναφερθέν δίσκο τα πήγε το Hammer Of The North των Grand Magus που αν και δεν μας απογοήτευσε δεν μας ενθουσίασε κιόλας. Το ενθαρρυντικό είναι ότι διακρίναμε προοπτική σε αυτό και αναμένουμε αυτό να αποτυπωθεί σε επόμενη δουλειά τους. Ευτυχώς, δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε την επόμενη και τελευταία, δουλειά των Cathedral για να αναθαρρύσουμε. Κι αυτό γιατί το διπλό The Guessing Game τους επιβεβαίωσε ότι κάποια αξίες παραμένουν σταθερές. Μέσα σε σχεδόν μιάμιση ώρα και εγκλωβισμένα για πάντα σε δυο δισκάκια βρίσκονται τα άπαντα της καριέρας τους. Όλες τους οι επιρροές μαζεμένες και συνδυασμένες τόσο αρμονικά που πραγματικά είναι να απορεί κανείς. Των αποριών μας όμως είπαν να επιληφθούν οι Electric Wizard, οι οποίοι κυκλοφόρησαν το εξωπραγματικά μεθυστικό Black Masses και έσβησαν μονομιάς τις όποιες απορίες μας σχετικά με τις στενές σχέσεις doom και underground 70's πειραματισμών. Τόσες παραισθήσεις που λογικό ήταν να νομίσουμε ότι ξυπνήσαμε σε κάποιον Asteroid. II λεπτά αργότερα καταλάβαμε ότι δεν κουτουλήσαμε στο κρεβάτι αλλά ότι μας ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι και άντε να συνέλθουμε τώρα. Ένας χυμός Lime ίσως βοηθήσει αλλά για στάσου.. τι είναι αυτό? Sun, broken. Δεν πάμε καλά. Το μυαλό μας δέχεται ύπουλη αστρική επίθεση και αυτό οφείλεται και στους Mugstar που αντι να διευκολύνουν την κατάσταση, διπλασιάζουν τη δυναμική της δίνης μας. Στο ατελείωτο αστρικό μας ταξίδι και ζαλισμένοι απ΄τις αναθυμιάσεις συναντήσαμε τον Zoroaster ντυμένο Matador. Ρε μήπως και είμαστε απλά και μόνο χτυπημένοι απ' την επήρεια της καρναβαλικής μαυροδάφνης? Και τότε γιατί βλέπω τον ήλιο να περιστρέφεται (Circle Of The Sun) γύρω μου ενώ κρατάω ένα τόξο(Arc Of Ascent)!? Και γιατί σημαδεύω προς τον ουρανό? Θα είδες τον Αή Βασίλη μου ψιθυρίζει μια φωνή. U.S.Christmas και η προσγείωση θα είναι ομαλή. Run Thick In The Night. Τρέξε να ξεφύγεις όσο είναι νωρίς γιατί These Monsters θα σε διαλύσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι θέλουν να Call Me A Dragon. Σε μαγεύουν με τα post περάσματα τους και το μαγευτικό τους σαξόφωνο πριν σε καταβροχθίσουν με το τρελαμένο progressive τους. Κι ας είναι ακόμη σε νηπιακό στάδιο δισκογραφικά.

Οι Gorillaz όμως αν και καρτούν κυκλοφόρησαν την τρίτη τους δουλειά, Plastic Beach. Έχει υποχωρήσει το rock στοιχείο καθώς επιχείρησαν μια μικρή βουτιά στις πλαστικές παραλίες τριών δεκαετιών πίσω. Αυτή η χαλαρότητα υπάρχει και στο The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer των Red Sparowes. Με αυτό τα σπουργιτάκια άνοιξαν τα φτερά τους για μέρη ονειρικά γεμάτα Post τοπία. Από εκεί μόλις έφυγε η Rosetta. Γεμάτη αυτοπεποίθηση αν και λίγο θυμωμένη μας προσφέρει το εξαιρετικό A Determinism Of Morality. Ένας πολύ δυνατός δίσκος. Όπως και το Kollaps Tradixionales των Thee Silver Mt. Zion. Ξέφυγαν απ' τα στενά πλαίσια του καναδέζικου post rock Και μας προσφέρουν στιγμές χαρμολύπης, αλλοφροσύνης, μαγείας, στιγμές πολλές και διαφορετικές αποδεικνύοντας πως εκτός από τις πολλές παραλλαγές ονομάτων μπορούν να κάνουν το ίδιο και με τη μουσική τους και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε και το I, Vigilante των πολυαγαπημένων του ελληνικού κοινού Crippled Black Phoenix. Τέσσερα νέα κομμάτια και δύο διασκευές απείρου κάλλους που δραπετεύουν από τα ασφυκτικά πλαίσια του post. Κάτι που δεν επιδίωξαν να πετύχουν οι The Black Keys μιας και δεν το χρειάζονται. Διότι ουδεμία σχέση έχουν με το Post. Και καλά κάνουν διότι το μείγμα σύγχρονου και παλιού ροκ που μας προσέφεραν με το Brothers είναι άκρως εμπνευσμένο. Έμπνευση δυστυχώς δεν διακρίναμε στο Heligoland των αγαπητών μας Massive Attack. Ευτυχώς όμως υπήρξαν και δίσκοι σαν το Eleven.Return And Revert των πρωτοεμφανιζόμενων Midas Fall. Μια πραγματική αποκάλυψη αυτός ο δίσκος! Εάν συνεχίσουν έτσι πολλά μεγαθήρια του ευρύτερου εναλλακτικού ήχου θα χάσουν τον ύπνο τους. Το ίδιο ισχύει και για τους In The Wake Of Giants που με το ντεμπούτο The Joy,The Sorrow μας ταξιδεύουν σε ambient και post μονοπάτια εις αναζήτησης δισκογραφικού συμβολαίου. Ένα συμβόλαιο που είναι θέμα χρόνου κατά τη γνώμη μας. Οι God Is An Astronaut με το Age Of The Fifth Sun φαίνεται να χαλαρώνουν μουσικά σε σχέση με το προηγούμενο δίσκο τους. Οι ταξιδιάρικες μελωδίες έχουν αυξηθεί αρκετά.Κάτι που δεν είναι καθόλου μα καθόλου άσχημο.

Ο Brant Bjork παρέα με Gods & Goddesses μας εξηγεί το γιατί και το πως κάτι τόσο απλό μπορεί να είναι συνάμα τόσο ταξιδιάρικο. Τι θα πει ποιό? Το Long Distance Trip ενός πειράματος με όνομα, Samsara Blues Experiment. Κάποιος παίζει με το μυαλό μου. Και όχι μόνο. Τα συναισθήματα εναλλάσσοντε με σχιζοφρενικό ρυθμό και αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτή. Στην Eve. Το αποκυίμα του συνθετικού οργασμού των Ufomammut. Πραγματικά μεγαλειώδες. Τόσο απόκοσμα σπαρακτικό που τρομάζει ακόμη και τα Snakes For The Divine των High On Fire. το τσίμπημα των οποίων, αν το χαρακτηρίσεις μόνο δηλητηριώδες θα έχεις καταφέρει να Return To Zero. Και αυτό σίγουρα δεν είναι καλό για αυτούς που κουβαλούν το όνομα Spiritual Beggars. Μεταβατική περίοδος? Υπερβολική αυστηρότητα? Ίσως. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι σκανδιναβικές παραδόσεις δεν έμειναν χωρίς προστασία. Οι, Πολύ καλοί, The Flight Of Sleipnir ήρθαν να εδραιωθούν με το Lore. Ένα δίσκο που όσο άγνωστος είναι στο ευρύ κοινό, τόση ποιότητα ξεχειλίζει. Σίγουρα μας άφησε πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Ένα μέλλον που θα μοιραστούν με τους πορτογάλους Black Bombaim. Το Saturdays and Space Travels είναι χωρισμένο σε δύο μέρη και έχει ηχογραφηθεί live στο στούντιο. Μιλάμε για οργανοπαιχτηκά όργια. Όργια γίνοντε και στο ομώνυμο ντεμπούτο των Stonehelm. το stoner/doom στα καλυτέρα του. Και μιλάμε για ντεμπούτο, που μαζί με το ομώνυμο των Wheel μας πήραν το σκάλπ αποδηκνύοντας πως το doom είναι εδώ κι ας έφυγαν ή φεύγουν τα μεγαθήρια. Δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα. Γιατί τα ουρλιαχτά (Howl) μας στο άκουσμα του Full Of Hell ήταν φυσιολογικά. Κι ας δείξανε λίγη κατανόηση οι Unearthly Trance με το V. Πως να αποκυρήξεις τα συναισθήματα σου έτσι απλά? Μήπως αν πνίξουμε το φόβο μας στις Whores Of Tijuana συνέλθουμε? Τότε ίσως και να επανακτήσουμε την ψυχική μας μακροζωία(Psycholongevity). Κάτι πολύ σημαντικό στις μέρες μας.

Ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες μέσα στην περασμένη χρονιά είχαμε και από τους Ιρλανδούς Mael Mordha που κυκλοφόρησαν το πολύ καλό Manannan. Οι Sungrazer κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους και έδειξαν πως το μέλλον τους ανήκει. Κάτι το οποίο απέδειξαν οι Ιταλοί Stake-off The Witch με την δεύτερη κυκλοφορία τους, Medusa. Παραμένοντας στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων θα βρούμε τους Κροάτες Stonebride και την δεύτερη δουλειά τους, Summon The Waves. Τέλος, οι Γάλλοι Hangman's Chair κυκλοφόρησαν κι αυτοί με τη σειρά τους το δεύτερο full length τους με τίτλο, Leaving Paris. Που θα βρείτε καλύτερα μωρέ?

Anyway, αυτά ακούσαμε κυρίως μέσα στην περασμένη χρονιά. Σίγουρα υπήρξαν κι άλλες ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες όμως είτε λόγο έλλειψης χρόνου είτε κολλήματος με τα παραπάνω είτε είτε είτε..δεν θα ήταν δίκαιο να αναφερθούμε σε αυτές. Ούτε καν ονομαστικά γιατί όλο και κάποιον θα ξεχάσουμε και αυτό δεν το θέλουμε. Στο επόμενο και τελευταίο μέρος της μίνι αυτής ανασκόπησης, θα ρίξουμε μια ματιά στις ελληνικές μπάντες που με τις δουλειές τους μας κέντρισαν το ενδιαφέρον.