Indian - From All Purity

Το 2003 στο Σικάγο σχηματίστηκαν οι Indian, που κυκλοφορούν τούτες τις μέρες μέσω της Relapse Records την πέμπτη full length δουλειά τους και δεύτερη για λογαριασμό της, την οποία τιτλοφόρησαν: From All Purity. Ο εν λόγω δίσκος αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 40 λεπτών και ξεχωρίζει για το βάρβαρο και μηδενιστικό ηχητικό του περιεχόμενο.

Η παραγωγή του δίσκου είναι τρομερή, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας ότι η παραμόρφωση περισσεύει σε τούτο το άκουσμα, καθώς παρά τις γενναίες ποσότητες feedback και reverb του From All Purity, όλα τα μουσικά όργανα ακούγονται καθαρά, μιας και κανένα δεν υπερκαλύπτει το άλλο, ενώ είναι άξιο αναφοράς, πως σε τούτο το δίσκο, τα πάντα είναι πιο ακραία από ποτέ.

Οι κιθάρες των Indian δημιουργούν ένα απόκοσμο και βδελυρό ηχητικό πλαίσιο, που ξεχωρίζει για το μονότονο μέχρι αηδίας ύφος του, καθώς και για την αιχμηρότητα με την οποία έρπει προς τα βάθη της μουσικής κολάσεως, εκεί όπου συναντά το νοσηρό μπάσο, που μοιάζει με λεπρό μέθυσο, οι ξεσκισμένες σάρκες του οποίου σέρνονται σε οπιούχες λασπουριές γεμάτες αλάτι.

Τα στιβαρά χτυπήματα των ντραμς σείουν το έδαφος και μας δίνουν μια γεύση από το πως ακούγονται τα όνειρα όταν μετατρέπονται σε εφιάλτες κι αυτοκτονούν πηδώντας στο κενό από εκεί ψηλά όπου κατοικούσαν, ενώ τα τραχιά και σχιστά φωνητικά των Indian, που ξεχειλίζουν από μίσος για κάθε τι τριγύρω, τυλίγουν την απελπισία σε ένα δίχτυ από λύσσα κι απόγνωση.

Το αβυσσαλέο blackened doom των αγριεμένων Indian διανθίζεται από γενναίες ποσότητες noise σαπίλας στο From All Purity, μέσα στο οποίο υπάρχουν ακόμη κι extreme ηλεκτρονικά ψήγματα, ενώ η sludge οπτική της μπάντας στον black metal ήχο, προσδίδει στο καταχθόνιο κι αρρωστημένο doom υπόβαθρο της, μια αποκρουστική κι αιμοδιψή γοητεία, που καθηλώνει.

Εν ολίγοις, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ δύσκολο άκουσμα, που όσοι κι όσες δεν δηλώνουν λάτρεις της extreme heavy μουσικής και των πολύ ακραίων ήχων γενικά, δεν ξέρω κατά πόσο θα το γουστάρουν, καθώς τον μουσικό βιασμό: From All Purity, που θεωρώ ως την καλύτερη δουλειά των Indian ως τώρα, χρειάζεται κότσια για να τον ακούσεις. Αντάρα κακιά.

Indian: Official Website / Facebook

Relapse Records: Official Website

 

Indian - Guiltless

Στα μέσα του Απρίλη, κυκλοφόρησαν το τέταρτο τους άλμπουμ, με τίτλο: Guiltless, Οι Αμερικάνοι, δημιουργημένοι το 2003 και με έδρα το Σικάγο, Indian. Ο Sludge/Doom metal ήχος στον οποίο κινούνται, φαίνεται ξεκάθαρα, με αυτή τους την κυκλοφορία, πως δεν ήταν αρκετός για να τους χωρέσει, καθώς, τα black/noise στοιχεία της μουσικής τους, είναι περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Το μονοπάτι προς τα ακραία ηχοτοπία είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται κι απ' τις προηγούμενες δουλειές τους, μιας και κάθε τους δίσκος, ήταν βαρύτερος και πιο extreme απ΄τον προηγούμενο. Εδώ όμως, ίσως, έπαιξε ρόλο η προσθήκη, σε φωνητικά και κιθάρες, του Will Lindsay, που έχει θητεύσει σε μπάντες όπως οι Nachtmystium, Wolves In The Throne Room, Middian και A Storm Of Light.

Το διαρκείας 41 λεπτών και αποτελούμενο από 7 κομμάτια, Guiltless, είναι εξωπραγματικά όμορφο. Η παραγωγή του στοχεύει, στο να αναδείξει τον παραμορφωμένο, σκοτεινό εαυτό της μουσικής της μπάντας, χωρίς όμως, να θάψει τον riffy χαρακτήρα που την διακρίνει. Ο στόχος, του Sanford Parker, που ήταν ο υπεύθυνος κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, επετεύχθη στο ακέραιο, καθώς, ο δίσκος είναι τρομακτικός αλλά και γεμάτος συναισθήματα, τόσο έντονα, που αναρωτιέσαι αν όντως είσαι τόσο καλά ψυχικά, όσο θέλεις να πιστεύεις. Η οργή, η κατήφεια κι ο πόνος των φωνητικών, που άλλοτε είναι ουρλιαχτά κι άλλοτε στριγγλιές, είναι τόσο αληθινά, όσο και οι στίχοι που βγαίνουν με μανία απ' τα σωθικά των ανθρώπων πίσω απ' το μικρόφωνο. Οι κιθάρες, σαν χαμαιλεόντες, σε οδηγούν πότε με γρήγορο -για τα δεδομένα της μπάντας και πότε με αργό βηματισμό σε μέρη απόκοσμα. Εκεί, που το μπάσο αναζητεί την διέξοδο του ψυχεδελικού Noise λαβύρινθου, τον οποίο, με την θέλησή του, αποπειράθηκε να διασχίσει. Τα ντραμς, δεν θα μπορούσαν να παραμείνουν αμέτοχα κι έτσι συμμετέχουν κι αυτά σε τούτο το αρρωστημένο ταξίδι, που έχει προορισμό, την μίζερη, διαστροφική και καταθλιπτική πλευρά του ανθρώπινου ψυχισμού.

Η μπάντα βρισκόταν σε κέφια όταν δημιουργούσε τον εν λόγο δίσκο, αλλά αυτό επ'ουδενί δεν σημαίνει, ότι το άλμπουμ αυτό, είναι το κατάλληλο soundtrack για χαρούμενες περιστάσεις. Αντίθετα, ο συγκεκριμένος δίσκος γίνεται λυτρωτικά απολαυστικός, μόνο όταν η ψυχική σας κατάσταση πλησιάζει κι αγγίζει το ναδίρ. Η σαπίλα που σου βγάζει το άλμπουμ όταν το ακούς, είναι αυτή που αντι να το κάνει στρυφνό, το κάνει θελκτικό. Όσο πιο πολύ το ακούω, τόσο πιο πολύ με απωθεί κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα το χέρι να πάει στο repeat. Σχήμα οξύμωρο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το Guiltless, είναι απωθητικά όμορφο και νομίζω πως η μπάντα ξεπέρασε τον εαυτό της με αυτό. Θαρρώ, πως αυτή είναι η κορυφαία τους δουλειά ως τώρα και αυτό, αυτόματα, ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών σε υψηλότατα επίπεδα. Δεν θα μου προκαλέσει καμία έκπληξη, αν, στο τέλος της χρονιάς, οπότε και συνηθίζεται να δημοσιεύονται στο σύνολο του τύπου, λίστες με τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς, καταλάβει μια από τις υψηλότερες θέσεις στην πλειοψηφία αυτών.