Opeth @ Block 33



Σάββατο 3 Μαρτίου Θεσσαλονίκη

Ένα κρύο Σαββατιάτικο βράδυ, που θα είχε έξοδο για μπυροποσίες αν δεν ήταν το live των αγαπημένων Σουηδών. H αλήθεια είναι πως προσωπικά το περίμενα πολύ αυτό το live. Η άποψη μου για το τελευταίο τους "Heritage" άριστη και ως λογικό απότοκο ήταν ότι θα ακούσουμε αρκετά κομμάτια από αυτό. Για να μπορώ να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται θα πρέπει να μιλήσω για το προσωπικό παρελθόν με την μπάντα. Σχετικά μικρό θα έλεγα, αλλά έφτασε για να γίνουν οι Opeth μια από τις αγαπημένες μου μπάντες. Δυστυχώς, δεν είχα εμβαθύνει σε ολόκληρη την δισκογραφία της μπάντας, αν και μετά από λίγα δείγματα με στιγμάτισε. Άλλο live τους δεν είχα δει οπότε περίμενα πως και πως αυτό το βράδυ.

Στις 8.30 περίπου έφτασα στο Block 33. Η διέλευση στον χώρο για την ώρα ήταν μικρή. Ευτυχώς, με την ώρα, που περνούσε, γέμισε από κόσμο ώστε να μην έχουμε έναν άδειο χώρο. Για κάποιο λόγο, που δεν ξέρω, support μπάντα/ες δεν υπήρχαν και όπως αναγραφόταν στον εισιτήριο "Show Starts:21.30". Οι πρώτες διαφωνίες με την παρέα δεν άργησαν να έρθουν για το πότε θα βγει η μπάντα. Ευτυχώς, στο ραντεβού τους με το κοινό ήταν "Άγγλοι". Στις 9.30 τα φώτα σβήνουν και το κοινό αρχίζει να ζητοκραυγάζει και οι Σουηδοί με τον Mikael Akerfeldt για πρωτοστάτη βγαίνουν επί σκηνής. O Akerfeldt χωρίς μούσι και μόνο με μουστάκι θύμιζε πολύ έντονα τον μεγάλο Frank Zappa. Και χωρίς πολλά πολλά το intro riff του "The Devil's Orchard" άρχιζε να βγαίνει από ηχεία και ενισχυτές. Η συνέχεια δόθηκε με το "I feel the dark". Το κοινό έδειξε μια ιδιαίτερη αγάπη και για τα τραγούδια του νέου δίσκου παρότι έφυγαν από την μέχρι τώρα μουσική δομή και γραμμή της μπάντας και πήγαν στο Prog Rock ήχο που αγαπάει ιδιαίτερα ο Akerfeldt. Η σέτλιστ συνέχισε και πιο δυναμικά με κομμάτια από το Still Life, το Damnation, το Blackwater Park και το Deliverance θυμίζοντας στο κοινό και την πιο σκληρή εκδοχή της μπάντας, που όλοι αγαπάνε, αυτή με τα growl φωνητικά και τις μελωδικές συνθέσεις. Μεγάλο αποκορύφωμα το "Deliverance" στο τέλος με το οποίο και μας αποχαιρέτησαν.

Ο Akerfeldt έδειξε, πως είναι frontman από τους λίγους, αφού ήταν άψογος καθόλη την διάρκεια του live (όπως και η υπόλοιπη μπάντα άλλωστε) και ανάμεσα σε κάθε τραγούδι έλεγε "Thank You" και έδειχνε, πως το εννοεί και δεν το λέει "πλαστικά". Δήλωσε την αγάπη του για την χώρα μας και πως είναι η αγαπημένη του για να έρχεται διακοπές, όπως και ότι του άρεσε πολύ η Θεσσαλονίκη. Επίσης, με αστείρευτο χιούμορ μας έκανε να γελάσουμε και να διασκεδάσουμε με τις μικρές του ιστορίες. Πιο συγκεκριμένα, μας είπε για την αγάπη τους για τους Manowar και πως θεωρεί έναν μεγάλο rockstar τον Joey DeMaio όπως επίσης και για το κοινό τους live στην Φιλανδία, όπου ο DeMaio του δάνεισε την τουαλέτα του με αποτέλεσμα να βρίσκουν τον Akerfeldt μέσα. Μίλησε για την μεγάλη του αγάπη το Prog Rock και πως αυτό ήταν η κύρια επιρροή του για τον νέο δίσκο, την αγάπη αυτού και του Martin Mendez για τον Ronnie James Dio και πως έγραψαν για αυτόν το "Slither", την αγάπη για το Hard Rock των 70's και 80's. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε όταν μας είπε, πως ένα από τα αγαπημένα του συγκροτήματα είναι οι δικοί μας Socrates, όπως και επίσης και για το μεγάλο του είδωλο, Ντέμη Ρούσο και το άγχος, που θα έχει αν τον συναντήσει και για το πόσο μεγάλη μουσική ιδιοφυΐα είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου. Οι θανατηφόρες ατάκες δεν έλειπαν επίσης, όπως και ο λόγος χαράς του Martin Mendez, διότι επιτέλους βρήκε έναν τριχωτό μασέρ 350 κιλών για να του κάνει μασάζ.

Σετλιστ 1,5 ώρας και με ευχάριστα διαλειμματάκια με μπόλικο χιούμορ και γέλιο, ενώ τα 30 ευρώ, που σκάσαμε, δεν πήγαν χαμένα για κανένα λόγο. Μουσικά και εμφανισιακά άριστοι, δώσανε τον παλμό τους στους Θεσσαλονικείς, που ήταν εκστασιασμένοι με το αποτέλεσμα. Ο ήχος πολύ καλός και η φιλοξενία από το Block 33 άριστη. Υπήρξαν κάποια προβλήματα με το merchadnise από ότι έμαθα, που φυσικά θα μπορούσαν να λείπουν. Η μπύρα κόστιζε 5 ευρώ και το ποτό 7, ενώ η πρόσβαση στον χώρο εύκολη.

Μετά το live οι Opeth ανέβηκαν πολύ παραπάνω στα μάτια μου. Τίμιοι στα λεφτά, που έδωσε ο κόσμος και έδειχναν να λατρεύουν αυτό που κάνουν, έχοντας μεγάλο πάθος και δυναμισμό. Φοβερό live από κάθε άποψη. Προσωπικά, περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη τους επίσκεψη στην Θεσσαλονίκη. Όσοι δεν πήγαν έχασαν...

Words By Ross                                                                             Links: Block 33 / Opeth

Setlist:
1.  The Devil's Orchard
2.  I feel the dark
3.  Face of Melinda
4.  Slither
5.  Credence
6.  To Rid the Disease
7.  Folklore
8.  Heir Apparent
9.  The Great Conjuration
10. The Drapery Falls
Encore:
11. Deliverance

Opeth - Heritage

Το 1990 στην Στοκχόλμη της Σουηδίας δημιουργήθηκε μια μπάντα, που έμελλε να αποτελέσει μεγάλο κεφάλαιο για την ιστορία της σκληρής μουσικής. Το όνομα αυτής, Opeth. Η μουσική τους διαδρομή ξεκίνησε από τα doom/death μονοπάτια της σουηδικής σκηνής και με την πάροδο του χρόνου, δείχνει να καταλήγει σε αμιγώς 70's progressive τοπία. Κάτι που πολλούς μπορεί να τους ξένισε, αλλά η αλήθεια βρίσκεται στη δισκογραφία του συγκροτήματος, από την οποία ποτέ δεν έλειψαν ούτε τα Prog στοιχεία, αλλά ούτε και οι επιρροές από μουσικές αλλοτινών εποχών -ασχέτως εάν αυτά ήταν περιορισμένης έκτασης ως τώρα.

Στον δέκατο full length δίσκο της καριέρας τους -και τρίτο υπό τη σκέπη της πολύ γνωστής στο χώρο εταιρείας, Roadrunner Records, ο οποίος ονομάζεται Heritage και κυκλοφόρησε πριν από μια εβδομάδα επίσημα, η μπάντα αποφάσισε να αποκόψει όλους τους δεσμούς της με το metalικό παρελθόν της. Κάτι που γίνεται σαφές και στα δέκα κομμάτια του δίσκου (ή 12 στην speicial edition), μιας και στην περίπου 60 λεπτών διάρκεια του, οι heavy στιγμές είναι ελάχιστες, τα brutal φωνητικά δεν υπάρχουν πλέον ενώ, τα ακραία metalικά περάσματα έχουν εκλείψει κι αναπληρωθεί από ήχους των φλάουτο, hammond, mellotron, πιάνο.

Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον mastermind της μπάντας Mikael Akerfeldt και το alter ego του τα τελευταία χρόνια, Steven Wilson, οπότε το ότι τα πάντα είναι στην εντέλεια, μάλλον γίνεται εύκολα αντιληπτό. Το εξώφυλλο το έχει επιμεληθεί ο επί χρόνια συνεργάτης τους και πολύ γνωστός στον χώρο, Travis Smith, ενώ, σύμφωνα με πρόσφατη συνέντευξη του αρχηγού της μπάντας, αυτό βρίθει συμβολισμών, οι οποίοι φυσικά, σχετίζονται άμεσα με τη μπάντα -με τη μορφή που αυτή έχει τώρα, αλλά και με τη μορφή που είχε στο παρελθόν. Έχω την εντύπωση όμως, πως το τελικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι καλύτερο.

Όσον αφορά την απόδοση της μπάντας, αυτή είναι απλά εκπληκτική. Ο Mikael, που έχει γράψει περί του 99% των συνθέσεων, κάνει πολύ καλή δουλειά, τόσο στις κιθάρες, όσο και στο πιάνο με το hammond ενώ, τα φωνητικά του αν και ξεχειλίζουν από συναίσθημα, θαρρώ πως θα μπορούσαν να είναι λίγο περισσότερο εκφραστικά. Η δουλειά του στον συνθετικό τομέα, είναι πάρα πολύ καλή καθώς, αν και το Heritage δεν πρόκειται να αποτελέσει τον κορυφαίο τους ever δίσκο, περιέχει κάποιες πολύ καλές ιδέες, οι οποίες δηλώνουν την ξεκάθαρη αλλαγή μουσικής πλεύσης της μπάντας, διατηρώντας όμως την ταυτότητα του ήχου της.

Οι Martin Axenrot και Fredrik Akesson, σε ντραμς και κιθάρα αντίστοιχα, έχουν επιτελέσει το έργο που τους ανατέθηκε με απόλυτη επιτυχία. Ο Per Wiberg, που πλέον έχει αποχωρήσει από την μπάντα, συμμετείχε στον δίσκο παίζοντας πιάνο, πλήκτρα και hammond ενώ, θαρρώ πως την παράσταση κλέβει με το μπάσο του ο Martin Mendez, οι μπασογραμμές του οποίου, ξεχωρίζουν από την πρώτη κιόλας ακρόαση του δίσκου. Φυσικά, πολύτιμη ήταν και η βοήθεια που προσέφεραν οι guest μουσικοί που συμμετείχαν στον δίσκο: ο Joakim Svalberg στο πιάνο, ο Alex Acuna στα κρουστά και ο Bjorn Johansson Lindh στο φλάουτο.

Το Heritage μπορεί να φέρει νέους οπαδούς στη μπάντα, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο πως θα σπείρει την διχόνοια στο στρατόπεδο των παλαιότερων οπαδών τους, αν και θαρρώ πως είναι ξεκάθαρο ότι η αλλαγή του ήχου τους οφείλεται στην αλλαγή του τρόπου έκφρασης των μελών των Opeth και επ' ουδενί στην εμπορικότητα, μιας και το ρίσκο που παίρνουν, είναι μεγάλο. Σημασία έχει όμως ότι ο δίσκος αν και διαφέρει πολύ από τους προκατόχους του, εν τούτοις, διατηρεί τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας και -το σημαντικότερο, βρίθει ποιότητας. Γι' αυτό -αν και χρειάζεται κάμποσες ακροάσεις, σας τον προτείνω ανεπιφύλακτα.

Θερινές Σταγόνες Δροσιάς

Ο Αύγουστος -σχεδόν εξ' ολοκλήρου, αλλά και οι τελευταίες μέρες του Ιούλη, αποτελούν παραδοσιακά για τους κατοίκους της χώρας μας, την περίοδο των διακοπών καθώς, οι θερμοκρασίες στην Ελλάδα, αλλά και η διάθεση για δουλειά, αυξάνονται και μετριάζονται, αντίστοιχα, αυτή την περίοδο. Όμως, τα μουσικά νέα -όπως και τα υπόλοιπα άλλωστε, που ως επί το πλείστον είναι άσχημα αυτήν την περίοδο για όλους μας, συνεχίζουν να τρέχουν.

Στο διάστημα των διακοπών μου, είχα την ευκαιρία να ακούσω αρκετούς νέους δίσκους, αλλά προς το παρόν λέω να μην γράψω κάτι σχετικό, μιας και κάτι τέτοιο χρειάζεται απόλυτη συγκέντρωση -πράγμα που όπως μαντεύετε δεν διαθέτω αυτή τη στιγμή, διότι το μυαλό περιφέρεται ακόμη σε κάποια ακρογιαλιά. Όμως, λέω να κάνω μια μικρή αναφορά σε μερικά νέα, που ίσως έχουν διαφύγει την προσοχής σας, μιας και είναι τέτοιες οι μέρες, που λογικά, οι περισσότεροι θα σκέφτεστε την επόμενη βουτιά, το επόμενο κοκτέιλ, ή κάτι αντίστοιχο.

Στις 28 του τρέχοντος μήνα, θα πραγματοποιηθεί στην πανέμορφη πόλη των Χανίων, το Chania Rock Festival, που πρωτοεμφανίστηκε το 2002 αν δεν απατώμαι και φέτος θα πραγματοποιηθεί για 4η φορά, αν φυσικά δεν κάνω κάποιο λάθος. Headliners θα είναι οι Rotting Christ ενώ, μπάντες όπως οι Anorimoi και οι Nightstalker θα πατήσουν το σανίδι του festival, με τα ντόπια κι ανερχόμενα συγκροτήματα, να υπόσχονται πως θα τα δώσουν όλα για να κλέψουν λίγη απ' την δόξα των προαναφερθέντων και ήδη γνωστών και καταξιωμένων, σχημάτων. Περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά, εδώ. 

Στις 5 του Σεπτέμβρη θα κυκλοφορήσει η νέα δουλειά των Βρετανών και πολυαγαπημένων του ελληνικού κοινού Anathema, η οποία, θα τιτλοφορείται Falling Deeper και θα περιέχει ακουστικές και ορχηστρικές επανεκτελέσεις παλαιότερων και κλασικότατων κομματιών τους ενώ, μια πρώτη γεύση από αυτόν το δίσκο θα πάρετε, αν κάνετε ένα κλικ εδώ.  Δύο εβδομάδες αργότερα και συγκεκριμένα στις 20 του Σεπτέμβρη, θα κυκλοφορήσει το Heritage, που θα αποτελέσει την δέκατη full length κυκλοφορία των Σκανδιναβών Opeth. Ως τότε, μπορούμε να βολευτούμε με το τραγούδι, The Devil's Orchard, που βρίσκεται εδώ.

Οι Pain Of Salvation, κυκλοφορούν στις 26 Σεπτέμβρη το Road Salt Two -το οποίο οφείλω να ομολογήσω πως περιμένω με ιδιαίτερη ανυπομονησία, ενώ, λίγες μέρες αργότερα, στις 14 του Οκτώβρη (Θεσσαλονίκη-Principal Club Theater) και μια ημέρα μετά, στις 15 του μήνα, (Αθήνα-Fuzz), θα μας επισκεφθούν για δύο μοναδικές -θέλω να πιστεύω συναυλίες. Το ίδιο θα κάνουν και οι Sodom τον Νοέμβρη, οι οποίοι όμως δεν θα αρκεστούν σε Αθήνα (An Club 26/11) και Θεσσαλονίκη (Eightball Club 24/11) καθώς, στις 25 του μήνα, θα εμφανιστούν στα Ιωάννινα (Boxx Club) ενώ, στις 27/11 θα επισκεφθούν -για πρώτη φορά, την Κύπρο, για μια μοναδική συναυλία στο Avlea Live Stage της Λευκωσίας. Τους Γερμανούς θα συνοδεύουν οι Κύπριοι thrashers Blynt ενώ, δεν αποκλείεται να εμφανισθούν κι άλλες -τοπικές κυρίως, μπάντες, σε κάποια από τα lives. Τέλος, καλό θα ήταν να μην περάσει απαρατήρητη η ανακοίνωση που θα βρείτε αν κάνετε ένα κλικ εδώ. Φαίνεται πως το ερχόμενο φθινόπωρο θα είναι ιδιαιτέρως καυτό για τους Έλληνες -όχι μόνο όσον αφορά τα κοινωνικά, πολιτικά ή οικονομικά ζητήματα, αλλά και όσον αφορά τα δρώμενα στο χώρο της σκληρής μουσικής.