Subrosa - For This We Fought The Battle Of Ages

 

Από το Salt Lake City της Γιούτα προέρχονται οι φοβεροί Subrosa, όπου το καλοκαίρι του 2005 σχηματίστηκαν από τις Rebecca Vernon σε κιθάρα και φωνή και Sarah Pendleton σε ηλεκτρικό βιολί και φωνή αντίστοιχα, οι οποίες λίγο αργότερα πλαισιώθηκαν από την Kim Pack στο βιολί κι έπειτα από κάποιες προσθαφαιρέσεις ακόμη στο σχήμα πλαισιώνονται πλέον και από τον Levi Hana σε μπάσο και φωνητικά, καθώς κι από τον Andy Patterson στα ντραμς.

 

Σε αυτόν οφείλουν οι τρομεροί Subrosa την αψεγάδιαστη πραγματικά παραγωγή της νέας τους full length δουλειάς, που είναι η αφορμή για τούτες τις γραμμές, την οποία σε συνδυασμό με το mastering από τον έμπειρο Brad Boatright, απογειώνουν, μιας και προσφέρουν στο περί ου ο λόγος, For This We Fought The Battle Of Ages, ένα εξαιρετικά ογκώδες και στιβαρό heavy εκτόπισμα, που κολακεύει την αβυσσαλέα sludge αύρα της αέρινης του doom ευωδίας.

 

Όμως, εκτός από την απαράμιλλης δυναμικής παραγωγή του, το φανταστικό For This We Fought The Battle Of Ages, χρωστά λίγη από την αιθέρια ομορφιά του, τόσο στο γεμάτο δυνατά συναισθήματα στιχουργικό του περιεχόμενο, όσο και στο λιτό του artwork, που σε συνδυασμό με την επιεικώς εξαιρετική απόδοση των Subrosa, καθιστούν αδιαμφισβήτητο το γεγονός, πως το αποτελεί το πλέον μεστό και ποιοτικό άλμπουμ της ως τώρα πορείας τους.

 

Μελαγχολικά sludge ηχοχρώματα ποτισμένα με σχεδόν αναιμικής goth υφής δηλητήριο συνθέτουν αρμονικά τον σχεδόν αβάσταχτα heavy καμβά του For This We Fought The Battle Of Ages, τα έξι κομμάτια συνολικής διάρκειας 64 λεπτών του οποίου, οφείλουν στον έμφυτο folk χαρακτήρα και στις εύθραυστες ambient ατασθαλίες των Subrosa, την death αρώματος ομορφιά, που διακρίνει την σκεπασμένη με black σκόνη κι έμφυτη τους doom ιδιοσυγκρασία.

 

Ιδιαιτέρως αισθαντικά είναι τα στην συντριπτική τους πλειοψηφία καθαρά φωνητικά του For This We Fought The Battle Of Ages, τα οποία ερμηνεύουν με περισσή θεατρικότητα κι απαράμιλλο πάθος τους νοσταλγικά θλιμμένους του στίχους, ενώ η ομαλή του ροή και η πλούσια του ποικιλία οφείλονται στην αστείρευτη έμπνευση και την αχαλίνωτη φαντασία των Subrosa, μα και στη σωστή χρήση των guest μουσικών σε φλάουτο, έγχορδα και σαξόφωνο.

 

Βέβαια τον πλέον σημαντικό ρόλο στην συμπαγή και ρωμαλέα υπόσταση του For This We Fought The Battle Of Ages παίζει το μεστό rythm section, που χάρη στα στιβαρά του ντραμς το πασπαλίζει με κατατονικής σπιρτάδας groove και με το συμπαγές και fuzz ευωδίας του μπάσο του χαρίζει άπλετο ηχητικό βάθος, ενώ η κιθάρα δεν σταματά να υφαίνει πελώρια riffs, καθώς κι αμαρτωλής γοητείας leads, στολίζοντας έτσι με doom λουλούδια το νέο πόνημα των Subrosa.

 

Ηλεκτρισμένες folk πινελιές και ανατριχιαστικής ομορφιάς ambient υφής ψήγματα ξεπηδούν από τις τραχιές χορδές των δυο βιολιών, βυθίζοντας μας έτσι σε μια παλιακής doom/death σαγήνης δίνη, χάρη στα ερεβώδη τους goth αρώματα, τα οποία με περισσή μαεστρία καλύπτουν αρμονικά τα ελεγχόμενα sludge ξεσπάσματα των Subrosa και διανθίζουν με παγερές black σκιές τα βάναυσης γοητείας doom θέλγητρα του For This We Fought The Battle Of Ages.

 

Νομίζω, πως τα λόγια δεν είναι αρκετά για να περιγράψουν όπως θα έπρεπε το φαντασμαγορικά πεσιμιστικό For This We Fought The Battle Of Ages των Subrosa, το οποίο μαρτυρά τον συνθετικό κι εκτελεστικό τους οίστρο και την εκπληκτική τους πρόοδο σε όλους τους τομείς, καθώς οι γαλήνια ορμητικές και πνιγηρά δροσιστικές του sludge μελωδίες, βρίθουν doom έμπνευσης και ξεχειλίζουν αγνό heavy μεράκι, καθιστώντας το έτσι σχεδόν ακαταμάχητο.

 

Subrosa: Official Website

Profound Lore Records: Official Website

 

Subrosa - More Constant Than The Gods

Από το 2005, οπότε και οι Subrosa δημιουργήθηκαν στο Salt Lake City της Αμερικής, έχουν πετύχει να κυκλοφορήσουν μόνο εξαιρετικά ποιοτικές κι ενδιαφέρουσες δουλειές και αυτό το σερί, ευτυχώς για εμάς, δεν χαλάει ούτε με τον φετινό, τρίτο συνολικά στην καριέρα τους, full length δίσκο, που κυκλοφορεί εδώ και λίγες εβδομάδες από την φημισμένη κι επίσης έχουσας θαυμάσιο σερί, Profound Lore Records, υπό τον τίτλο: Μοre Constant Than The Gods.

Ο εν λόγω δίσκος, που διακρίνεται εκτός όλων των άλλων και για το πανέμορφο κι άκρως ταιριαστό με το μουσικό του περιεχόμενο, artwork, το οποίο με μεράκι φιλοτέχνησε ο Glyn Smith, αποτελείται από 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 68 λεπτών περίπου, ενώ ξεχωρίζει και για τους εμπνευσμένους από διάφορες μυθοπλασίες, μα έχοντες μια ισχυρή δόση σαρκασμού, κυνικούς στίχους του, που ολοκληρώνουν τέλεια την πνιχτή ατμόσφαιρα των έξι συνθέσεων του.

Το μουσικό περιεχόμενο του εξαίσιου, More Constant Than The Gods, χαρακτηρίζεται από μια γοητευτική για το ίδιο, experimental αύρα, που εκτός από την ηχητική ποικιλία, που του προσφέρει, συμβάλει σημαντικά και στην αψεγάδιαστη ροή του, την οποία βοηθά και η εξόχως δυναμική παραγωγή του άλμπουμ, καθώς ο νέος ντράμερ της μπάντας, Andy Patterson, συνεργάστηκε άψογα με τον Devo Andersson, που ανέλαβε μίξη και mastering, αντίστοιχα.

Η δουλειά του στα τύμπανα εξίσου εντυπωσιακή, μιας και κρατά τα ηχητικά μπόσικα του νέου πονήματος της μπάντας, προσφέροντας του παράλληλα και γενναίες ποσότητες groove, τις οποίες ο Christian Creek ενισχύει με το μεστό του μπάσο, προσφέροντας έτσι στην σκοτεινή και συχνά πυκνά πνιγηρή ατμόσφαιρα του More Constant Than The Gods, μια υφέρπουσα αίσθηση απειλής, που κρατά το ενδιαφέρον του ακροατή αμείωτο σε όλη την διάρκεια του.

Σε αυτό συμβάλει και η άκρως λειτουργική και ψαρωτική σε σημεία συνεργασία των δύο ηλεκτρικών βιολιών, που μαεστρικά χειρίζονται οι Sarah Pendleton και Kim Pack, οι οποίες σκορπούν ανατριχίλες με τις ηλεκτρισμένες τους μελωδίες, που κυριαρχούν σε τούτο τον δίσκο, ενώ άξια ειδικής μνείας είναι και η αλληλεπίδραση τους στα φωνητικά, τα οποία και μοιράζονται με τον πλέον σωστό τρόπο, προσδίδοντας την απαραίτητη θεατρικότητα στους στίχους.

Πολύ σημαντική και η προσφορά της κιθάρας στο More Constant Than The Gods, καθώς τα riffs και τα solos, που η ταλαντούχα, αλλά κι επίσης έχουσα σημαντική συμβολή στα φωνητικά του, Rebecca Vernon, σκαρώνει, πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο τα υπόλοιπα μουσικά όργανα, ενώ συγχρόνως δημιουργούν έναν τερατώδους μεγέθους heavy τοίχο, τον οποίο και στολίζουν με ηχοχρώματα και πινελιές διάφορων παρακλαδιών της rock κι όχι μόνο μουσικής.

Χαμηλά κουρδισμένες doom rock μελωδίες έρπονται πάνω σε σακατεμένο stoner υπόβαθρο έχοντας στραμμένο το βλέμμα τους στα ψυχεδελικά ξεσπάσματα του sludge ταμπεραμέντου των Subrosa, το οποίο έχει παραδοθεί στην γαλήνια, μα πένθιμη συνάμα, goth αισθητική τους, η οποία συμπλέκεται με τις νέο-κλασικές νότες της chamber μουσικής, που έχει κυρίαρχο ρόλο στο More Constant Than The Gods, αναδεικνύοντας έτσι την pop πλευρά του drone ήχου.

Με λίγα λόγια, η folkore αύρα της Americana διαχέεται ύπουλα μέσα στο μονολιθικό heavy ήχο των Subrosa, προσφέροντας στο νέο και πλουσιότερο από όλες τις πλευρές, δίσκο τους, μια γλυκιά αίσθηση κυνικής μελαγχολίας, που σε συνδυασμό με τον έμφυτο doom χαρακτήρα τους και τις εύθραυστες rock ανησυχίες τους, καθιστούν την καλύτερη ως τώρα δουλειά τους, το ήδη μεγαλοπρεπές κι εντυπωσιακό, More Constant Than The Gods, μεγαλειώδες. Εύγε.

Subrosa: Official Website / Facebook / Bandcamp

Profound Lore Records: Official Website

SubRosa - No Help For The Mighty Ones

Το 2005 στο Salt Lake City της Utah των Ηνωμένων Πολιτειών, 5 γυναίκες μουσικοί με αξιοσημείωτο μουσικό παρελθόν στα τοπικά μουσικά δρώμενα της περιφέρειας τους -συμμετοχές σε διάφορες μπάντες καθώς και σε συμφωνικές ορχήστρες, αποφάσισαν να ενώσουν τις εμπνεύσεις και τις γνώσεις τους περί μουσικής και να δημιουργήσουν μια μπάντα. Το όνομα που διάλεξαν είναι: SubRosa, ελληνιστί και σε ελεύθερη μετάφραση, Υπό το Ρόδο. Ο μουσικός τους προσανατολισμός βρίσκεται κάπου μεταξύ sludge και stoner ή πιο απλά, doom metal. Στην ως τώρα πορεία τους έχουν κυκλοφορήσει ένα demo με τίτλο The Worm Has Turned, ένα EP με τίτλο Swans Trapped In Ice και δύο full length κυκλοφορίες, μια το 2008 με τίτλο Strega -που ήταν και η πρώτη μου γνωριμία μαζί τους, μια γνωριμία που εξελίχθηκε σε καυτό ειδύλλιο- και μια φέτος, τον Φλεβάρη του 2011, με τίτλο No Help For The Mighty One -που αναζωπύρωσε για τα καλά τον ερωτά μου γι' αυτές.

Μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους και πριν τις ηχογραφήσεις του νέου τους δίσκου, υπήρξαν κάποιες αλλαγές στη σύνθεση τους. Αποχώρησαν, για λόγους προσωπικούς, η ντράμερ -εξαιτίας μετακόμισης και η μπασίστρια που έφερε στον κόσμο δίδυμα κοριτσάκια -να σας ζήσουν! Τη θέση τους πήραν δύο άντρες και αν και δεν είναι πια μια all female μπάντα διατηρούν την υπεροχή οι γυναίκες. Υπεροχή όχι μόνο αριθμητική αλλά και ουσιαστική καθώς οι γυναίκες της μπάντας παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο με τα βιολιά τους, την κιθάρα τους και τα φωνητικά τους. Αν και συμμετέχουν όλοι στη σύνθεση των κομματιών, αυτές είναι που κάνουν τη διαφορά. Οι άντρες στο rhythm section αποτελούν την σπονδυλική στήλη της μουσικής τους και οι γυναίκες αποτελούν το μυαλό και τα άκρα αυτού του μουσικού σώματος. Πιο απλά, αυτές είναι που κινούν τα νήματα.

Ο νέος τους δίσκος, λοιπόν, έχει διάρκεια περίπου μια ώρα και αποτελείται από 8 κομμάτια -δύο εκ των οποίων υπάρχουν και στο EP που κυκλοφόρησαν το 2009 αλλά εδώ τα βρίσκουμε ελαφρώς αλλαγμένα και σαφώς βελτιωμένα, ενώ υπάρχει κι ένα κομμάτι που αποτελεί διασκευή ενός πολυτραγουδημένου και πολυδιασκευασμένου Εγγλέζικου παραδοσιακού τραγουδιού, μια ενδιαφέρουσα αν μη τι άλλο, επανεκτέλεση. Τα υπόλοιπα 5 κομμάτια είναι νέες συνθέσεις που μαζί με τις 3 προαναφερθείσες συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Οι επιρροές από YOB, The Coven, Isis και Neurosis είναι εμφανέστατες στα riffs της κιθάρας αλλά και τον τρόπο που χρησιμοποιείται το μπάσο -ενισχύοντας και όχι απλά συμπληρώντας τα riffs. Όλα αυτά συνοδεύονται από το αργό αλλά βασανιστικά επιτυχημένο drumming, δεν είναι απαραίτητο να παίζει κανείς γρήγορα για να θεωρηθεί επιτυχείς η προσπάθειά του, άλλωστε. Τα φωνητικά έχουν έντονες PJ Harvey επιρροές -αν και μειωμένες σε σχέση με τα πρώτα χρόνια και τις πρώτες κυκλοφορίες τους καθώς και μια occult αισθητική περασμένων δεκαετιών αν και δεν λείπει ένα brutal ξέσπασμα. Η όλη ουσία του δίσκου όμως θαρρώ πως βρίσκεται στην εξαίσια, στην πραγματικά, εκπληκτική δουλειά που γίνεται από τα δύο ηλεκτρικά βιολιά που άλλοτε μαγεύουν δημιουργώντας μια αιθέρια ατμόσφαιρα και άλλοτε είναι τόσο αλλόκοτα που σε στέλνουν συστημένο σε κάποιο από τα πολλά και ακμάζοντα στις μέρες μας, κέντρα ψυχικής αποκατάστασης.

Το μουσικό περιεχόμενο υποστηρίζεται εύστοχα από το τρομερό εξώφυλλο αλλά και το γενικότερο artwork του δίσκου. Ενός δίσκου που έχει πιάσει θέση στα υψηλότερα πατώματα των μουσικών μου προτιμήσεων για το έτος 2011 και δεν ξέρω αν και πως θα κατέβει χαμηλότερα. Νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Αν νομίζετε ότι υπερβάλω, τότε θα σας δώσω δύο λόγους που το διαψεύδουν αυτό: Ο ένας είναι ότι δεν έχω να κερδίσω τίποτα αποθεώνοντας τον εν λόγο δίσκο και ο άλλος είναι το τραγούδι που ακολουθεί. Ένα τραγούδι που αυτή τη φορά δεν αποτελεί μόνο μια μικρή πρόγευση του άλμπουμ αλλά αποτελεί και την επιβεβαίωση των λεγομένων μου, ότι πρόκειται για ενάν επιεικώς κορυφαίο δίσκο, δηλαδή. Βάλτε τα ακουστικά σας, δυναμώστε την ένταση και πατήστε το Play στο youtube gadgetάκι πιο κάτω, τότε θα καταλάβετε για τι μιλάω.