Opeth @ Block 33



Σάββατο 3 Μαρτίου Θεσσαλονίκη

Ένα κρύο Σαββατιάτικο βράδυ, που θα είχε έξοδο για μπυροποσίες αν δεν ήταν το live των αγαπημένων Σουηδών. H αλήθεια είναι πως προσωπικά το περίμενα πολύ αυτό το live. Η άποψη μου για το τελευταίο τους "Heritage" άριστη και ως λογικό απότοκο ήταν ότι θα ακούσουμε αρκετά κομμάτια από αυτό. Για να μπορώ να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται θα πρέπει να μιλήσω για το προσωπικό παρελθόν με την μπάντα. Σχετικά μικρό θα έλεγα, αλλά έφτασε για να γίνουν οι Opeth μια από τις αγαπημένες μου μπάντες. Δυστυχώς, δεν είχα εμβαθύνει σε ολόκληρη την δισκογραφία της μπάντας, αν και μετά από λίγα δείγματα με στιγμάτισε. Άλλο live τους δεν είχα δει οπότε περίμενα πως και πως αυτό το βράδυ.

Στις 8.30 περίπου έφτασα στο Block 33. Η διέλευση στον χώρο για την ώρα ήταν μικρή. Ευτυχώς, με την ώρα, που περνούσε, γέμισε από κόσμο ώστε να μην έχουμε έναν άδειο χώρο. Για κάποιο λόγο, που δεν ξέρω, support μπάντα/ες δεν υπήρχαν και όπως αναγραφόταν στον εισιτήριο "Show Starts:21.30". Οι πρώτες διαφωνίες με την παρέα δεν άργησαν να έρθουν για το πότε θα βγει η μπάντα. Ευτυχώς, στο ραντεβού τους με το κοινό ήταν "Άγγλοι". Στις 9.30 τα φώτα σβήνουν και το κοινό αρχίζει να ζητοκραυγάζει και οι Σουηδοί με τον Mikael Akerfeldt για πρωτοστάτη βγαίνουν επί σκηνής. O Akerfeldt χωρίς μούσι και μόνο με μουστάκι θύμιζε πολύ έντονα τον μεγάλο Frank Zappa. Και χωρίς πολλά πολλά το intro riff του "The Devil's Orchard" άρχιζε να βγαίνει από ηχεία και ενισχυτές. Η συνέχεια δόθηκε με το "I feel the dark". Το κοινό έδειξε μια ιδιαίτερη αγάπη και για τα τραγούδια του νέου δίσκου παρότι έφυγαν από την μέχρι τώρα μουσική δομή και γραμμή της μπάντας και πήγαν στο Prog Rock ήχο που αγαπάει ιδιαίτερα ο Akerfeldt. Η σέτλιστ συνέχισε και πιο δυναμικά με κομμάτια από το Still Life, το Damnation, το Blackwater Park και το Deliverance θυμίζοντας στο κοινό και την πιο σκληρή εκδοχή της μπάντας, που όλοι αγαπάνε, αυτή με τα growl φωνητικά και τις μελωδικές συνθέσεις. Μεγάλο αποκορύφωμα το "Deliverance" στο τέλος με το οποίο και μας αποχαιρέτησαν.

Ο Akerfeldt έδειξε, πως είναι frontman από τους λίγους, αφού ήταν άψογος καθόλη την διάρκεια του live (όπως και η υπόλοιπη μπάντα άλλωστε) και ανάμεσα σε κάθε τραγούδι έλεγε "Thank You" και έδειχνε, πως το εννοεί και δεν το λέει "πλαστικά". Δήλωσε την αγάπη του για την χώρα μας και πως είναι η αγαπημένη του για να έρχεται διακοπές, όπως και ότι του άρεσε πολύ η Θεσσαλονίκη. Επίσης, με αστείρευτο χιούμορ μας έκανε να γελάσουμε και να διασκεδάσουμε με τις μικρές του ιστορίες. Πιο συγκεκριμένα, μας είπε για την αγάπη τους για τους Manowar και πως θεωρεί έναν μεγάλο rockstar τον Joey DeMaio όπως επίσης και για το κοινό τους live στην Φιλανδία, όπου ο DeMaio του δάνεισε την τουαλέτα του με αποτέλεσμα να βρίσκουν τον Akerfeldt μέσα. Μίλησε για την μεγάλη του αγάπη το Prog Rock και πως αυτό ήταν η κύρια επιρροή του για τον νέο δίσκο, την αγάπη αυτού και του Martin Mendez για τον Ronnie James Dio και πως έγραψαν για αυτόν το "Slither", την αγάπη για το Hard Rock των 70's και 80's. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε όταν μας είπε, πως ένα από τα αγαπημένα του συγκροτήματα είναι οι δικοί μας Socrates, όπως και επίσης και για το μεγάλο του είδωλο, Ντέμη Ρούσο και το άγχος, που θα έχει αν τον συναντήσει και για το πόσο μεγάλη μουσική ιδιοφυΐα είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου. Οι θανατηφόρες ατάκες δεν έλειπαν επίσης, όπως και ο λόγος χαράς του Martin Mendez, διότι επιτέλους βρήκε έναν τριχωτό μασέρ 350 κιλών για να του κάνει μασάζ.

Σετλιστ 1,5 ώρας και με ευχάριστα διαλειμματάκια με μπόλικο χιούμορ και γέλιο, ενώ τα 30 ευρώ, που σκάσαμε, δεν πήγαν χαμένα για κανένα λόγο. Μουσικά και εμφανισιακά άριστοι, δώσανε τον παλμό τους στους Θεσσαλονικείς, που ήταν εκστασιασμένοι με το αποτέλεσμα. Ο ήχος πολύ καλός και η φιλοξενία από το Block 33 άριστη. Υπήρξαν κάποια προβλήματα με το merchadnise από ότι έμαθα, που φυσικά θα μπορούσαν να λείπουν. Η μπύρα κόστιζε 5 ευρώ και το ποτό 7, ενώ η πρόσβαση στον χώρο εύκολη.

Μετά το live οι Opeth ανέβηκαν πολύ παραπάνω στα μάτια μου. Τίμιοι στα λεφτά, που έδωσε ο κόσμος και έδειχναν να λατρεύουν αυτό που κάνουν, έχοντας μεγάλο πάθος και δυναμισμό. Φοβερό live από κάθε άποψη. Προσωπικά, περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη τους επίσκεψη στην Θεσσαλονίκη. Όσοι δεν πήγαν έχασαν...

Words By Ross                                                                             Links: Block 33 / Opeth

Setlist:
1.  The Devil's Orchard
2.  I feel the dark
3.  Face of Melinda
4.  Slither
5.  Credence
6.  To Rid the Disease
7.  Folklore
8.  Heir Apparent
9.  The Great Conjuration
10. The Drapery Falls
Encore:
11. Deliverance

Drudkh - Eternal Turn Of The Wheel

Οι Ουκρανοί Drudkh, οι οποίοι αποτελούνται από τους Thurios σε φωνητικά και πλήκτρα, Vlad σε ντραμς και πλήκτρα, Krechet σε μπάσο και πλήκτρα και Roman Saenko σε κιθάρες και μπάσο, δημιουργήθηκαν το 2002, ενώ ξεχωρίζουν για την παραγωγικότητα τους, μιας και το Eternal Turn Of The Wheel, που κυκλοφόρησε μέσω της Season Of Mist πριν από λίγες ημέρες, αποτελεί την ένατη full length δουλειά τους.

Ο εν λόγω δίσκος, περιέχει μια μικρή εισαγωγή, αλλά και τέσσερα κομμάτια, η συνολική διάρκεια των οποίων μετά βίας ξεπερνά τα 37 λεπτά, κι αυτό είναι κάτι, που τον καθιστά τον τρίτο μικρότερο σε διάρκεια δίσκο της μπάντας, ενώ ξεχωρίζει για την πολύ καλή παραγωγή του, η οποία είναι ίσως η καλύτερη, που είχε ως τώρα η μπάντα, ο ήχος της οποίας μοιάζει βγαλμένος από τους πρώτους της δίσκους, καθώς τα post και folk ψήγματα, που στις πρόσφατες κυκλοφορίες της είχαν έντονη παρουσία, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί ή/και ελαττωθεί κατά πολύ, χωρίς όμως αυτό να αποτελεί τροχοπέδη για την αποπνικτική ατμόσφαιρα, που δημιουργούν οι σκυθρωπές μελωδίες της μπάντας.

Οι στίχοι για ακόμη μια φορά είναι εμπνευσμένοι από το έργο Ουκρανών ποιητών, όπως οι Oleksa Stefanovych και Svyatoslav Gordynskyj, ενώ το concept τους καταπιάνεται με τις τέσσερις εποχές του έτους. Τα φωνητικά ξεχειλίζουν από απόγνωση, ενώ τα πλήκτρα εντείνουν την αίσθηση μελαγχολίας, που οι κιθάρες δημιουργούν με τα επαναλαμβανόμενα σε αρκετές στιγμές σημεία τους. Το μπάσο συμβάλει τα μέγιστα στην οργανική υπόσταση του άλμπουμ, αν και έχω την αίσθηση, πως τα ντραμς είναι αυτά, που τελικά, κλέβουν την παράσταση.

Τέλος, η επιστροφή στις ρίζες, που επιχειρούν τούτοι οι Ουκρανοί με το τελευταίο τους πόνημα είναι ιδιαιτέρως κολακευτική για αυτούς, διότι έχω την εντύπωση, πως το κατατονικό black metal των πρώτων τους άλμπουμ τους ταιριάζει καλύτερα, ενώ το Eternal Turn Of The Wheel, που δανείζεται πολλά από την αισθητική εκείνων των άλμπουμ, νομίζω, πως δεν θα δυσκολευτεί να κερδίσει την εκτίμηση των οπαδών τους, μιας και δεν αποτελεί απλά μια κόπια του παρελθόντος, αλλά μια αυθεντικά σύγχρονη και ποιοτική επαναπροσέγγιση του.

Witchden - Consulting The Bones

Οι Αμερικάνοι Witchden δημιουργήθηκαν στην Μινεάπολις το καλοκαίρι του 2010, όταν ο τραγουδιστής Jason Micah, ήρθε σε επαφή με τον ντράμερ Jeff Moen, ενώ ο Adam Rivkin σε κιθάρες και φωνητικά και ο Andy Green σε μπάσο και ουρλιαχτά, προστέθηκαν λίγο αργότερα σε αυτή, συμπληρώνοντας έτσι το line up της. Πρόσφατα, τούτη η νεότευκτη, αλλά και πολλά υποσχόμενη μπάντα, ο ήχος της οποίας περιέχει στοιχεία από stoner, sludge και punk rock, κυκλοφόρησε την πρώτη της δουλειά, Consulting The Bones, η οποία διαρκεί περίπου 44 λεπτά, ενώ αποτελείται από εννέα κομμάτια.

Η παραγωγή του άλμπουμ είναι επιεικώς εντυπωσιακή, καθώς προσφέρει διαύγεια στον ήχο της μπάντας, χωρίς όμως να στερείται της απαραίτητης -για τις αγριεμένες της συνθέσεις- βρωμιάς, ενώ η απόδοση και των τεσσάρων μουσικών, που απαρτίζουν τούτη την άκρως ελπιδοφόρα μπάντα, είναι εξίσου καλή. Ο Micah ερμηνεύει τους στίχους με περίσσιο πάθος, ενώ και τα φωνητικά των Adam και Andy ξεχειλίζουν από ενέργεια, μιας και διακατέχονται από απύθμενη οργή και αχαλίνωτο θυμό. Οι δύο τελευταίοι, χειρίζονται με εξαιρετική μαεστρία τα έγχορδα τους, ενώ εκρηκτική είναι και η απόδοση του Jeff στα ντραμς.

Οι κιθάρες πότε παράγουν πιασάρικα stoner riffs και πότε βουτούν με μανία στους γεμάτους λάσπη sludge βάλτους, ενώ το μπάσο είτε συνοδεύει τις κιθάρες, είτε τα δυναμικά ντραμς, φροντίζει πάντα να κάνει αισθητή την ιδιαιτέρως groovy παρουσία του. Τα ντραμς γεμίζουν με την επιβλητική τους παρουσία τον ήχο της μπάντας, ενώ του προσδίδουν και μια άκρως κολακευτική για αυτόν, rock 'n' roll αύρα, η οποία ταιριάζει γάντι στην punk αισθητική των συνθέσεων. Εν ολίγοις, οι όροι doom blues και sludge & roll, τους οποίους χρησιμοποιεί η μπάντα για να περιγράψει την μουσική της, νομίζω, πως ανταποκρίνονται 100% στην πραγματικότητα.

Εν κατακλείδι, όσοι γουστάρουν την μουσική τους να ξεχειλίζει από πάθος και αλητεία, ενώ αρέσκονται και στα πλέον λασπώδη από τα ηχοτοπία του ακραίου heavy ήχου, καλό θα ήταν να τσεκάρουν το συντομότερο δυνατόν τους Witchden, διότι κάτι μου λέει, πως δεν θα αργήσουν να τους λατρέψουν, καθώς το μπάσιμο τους στα μουσικά δρώμενα υπήρξε τσαμπουκαλεμένο, ενώ το θηριώδες Consulting The Bones, το οποίο προς το παρόν διατίθεται μόνο σε digital μορφή μέσω του bandcamp της μπάντας, δεν θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο από ότι ήδη είναι.

Chiefs - Chiefs EP

Οι Stephen σε ντραμς και Paul σε κιθάρα και φωνητικά αποτελούνε τους νεοσύστατους Chiefs, οι οποίοι μας ταξιδεύουν σε desert/stoner ηχοτοπία με τις heavy μελωδίες τους. Η μπάντα, που δημιουργήθηκε μόλις στα τέλη του περασμένου έτους, έχει ως βάση της το Phoenix της Αριζόνα, ενώ πριν από δύο εβδομάδες κυκλοφόρησε την παρθενική κι ομώνυμη δουλειά της, η οποία έχει τη μορφή EP, καθώς αποτελείται από έξι κομμάτια συνολικής διάρκειας 24 λεπτών περίπου, το ένα εκ των οποίων, αποτελεί διασκευή στο κομμάτι Come Together των The Beatles.

Η παραγωγή του EP είναι πολύ καλή, καθώς προσφέρει τον απαιτούμενο όγκο στον ήχο της κιθάρας, καθιστώντας έτσι σχεδόν ανεπαίσθητη την απουσία του μπάσου από τον ήχο της μπάντας, ο οποίος ξεχωρίζει για τον groovy χαρακτήρα του, ενώ τα heavy και σκανταλιάρικα riffs της κιθάρας βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία με τα σπιρτόζικα ντραμς, τα οποία προσδίδουν μια hard rock αύρα στις συνθέσεις, τα φωνητικά των οποίων, σε υπνωτίζουν με την desert αύρα τους.

Το εύγλωττο εξώφυλλο, που συνοδεύει την πρώτη δουλειά των Chiefs, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο ταιριαστό με το όλο concept της μπάντας, ενώ το πρώτο της πόνημα, το οποίο προσφέρεται προς δωρεάν download από το bandcamp τους, καταδεικνύει, πως τούτοι οι Αμερικάνοι έχουν όλα τα φόντα να καθιερωθούν στον heavy χώρο, καθώς οι δυναμικές τους συνθέσεις, αν και δεν διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους, εντούτοις, βρίθουν φρεσκάδας. Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα εξαιρετικό ντεμπούτο EP από μια νέα κι άκρως ελπιδοφόρα μπάντα.

V.A. - Tunes In Fumes

Σαν σήμερα, πριν από έναν ακριβώς χρόνο, ξεκίνησε η διαδικτυακή περιπλάνηση της Phantasmagoria, η οποία, για να είμαι ειλικρινής, δεν πίστευα ότι θα υφίσταται μέχρι και σήμερα, ενώ δεν γνωρίζω για πόσο ακόμη θα συνεχιστεί, αν και δεν κρύβω, πως αυτό θα ήθελα να κρατήσει για αρκετό καιρό. Όπως και να' χει, οφείλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσους κατά καιρούς έχουν επισκεφθεί τούτη τη μικρή διαδικτυακή γωνιά, ενώ την αιώνια εκτίμηση μου έχουν κερδίσει οι φίλτατοι zedalone και Θάνος, χωρίς την πολύτιμη βοήθεια των οποίων, ίσως τώρα να μην διαβάζατε αυτές τις γραμμές.

Όμως, αρκετά σας κούρασα με τα γενέθλια του blog και τις διάφορες ευχαριστίες. Τούτο το κείμενο γράφεται με αφορμή το Tunes In Fumes, που αποτελεί μια συλλογή συνολικής διάρκειας περίπου 70 λεπτών, η οποία επρόκειτο να βγει τα περασμένα Χριστούγεννα, αλλά λόγω διάφορων καθυστερήσεων, αυτό δεν έγινε τότε, όμως όπως λέει ο σοφός λαός: κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Στην εν λόγω συλλογή συμμετέχουν νέες ή/και πρωτοεμφανιζόμενες δισκογραφικά μπάντες, ενώ αρκετές από αυτές έχουν τον diy χαρακτήρα, που πάντοτε γούσταρα και υποστήριζα. Όλα τα συγκροτήματα, που συμμετέχουν σε τούτη τη συλλογή, επιλέχθηκαν με μοναδικό κριτήριο την πολύ καλή συντροφιά, που μου κράτησαν με τις demo, ep, full length δουλειές, που κυκλοφόρησαν κατά το πρόσφατο παρελθόν, ενώ κάπου εδώ σταματώ την φλυαρία και σας προτρέπω να απολαύσετε το εν λόγω άκουσμα.

Let the tunes emit thick fumes!