Κυριακή 14 Απριλίου 2013

Olde Growth - Owl Ep


Από την Βοστόνη της Μασαχουσέτης προέρχονται οι γεννημένοι το 2005 Olde Growth, οι οποίοι αποτελούνται από μόλις δυο μουσικούς και πιο συγκεκριμένα, από τους εξόχως ταλαντούχους Ryan Berry στα ντραμς και Stephen LoVerme σε φωνή και μπάσο, που σαν άκρως μουσικά προικισμένο ντουέτο,  καταφέρνουν με μαεστρία να χτίσουν ανίερες sludge μελωδίες, που ξεχειλίζουν fuzz, groove και stoner μαγκιά, πάνω σε ένα τραχύ doom μοτίβο.

Για του λόγου το αληθές, δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε την σελίδα τους στο bandcamp, όπου και προσφέρουν δια οποιουδήποτε αντιτίμου εσείς ορίσετε τη νέα τους δουλειά, που κυκλοφορεί χωρίς την βοήθεια κάποιας δισκογραφικής, υπό τον τίτλο: Owl και η οποία έχει την μορφή ep, καθώς αποτελείται από τέσσερα κομμάτια συνολικής διάρκειας 19 λεπτών, που πλαισιώνονται υπέροχα από το σκοτεινό κι όμορφο artwork, που με μεράκι φιλοτέχνησε ο John Trimmer.

Το εξαιρετικό Owl καθίσταται εντυπωσιακό κι εξαιτίας της αψεγάδιαστης παραγωγής του, καθώς οι AJ Peters και James Plotkin, που ανέλαβαν την μίξη και το mastering του, έκαναν αμφότεροι πολύ καλή δουλειά στους τομείς τους και χάρισαν έτσι στην δεύτερη κυκλοφορία των Olde Growth την δυναμική, το βάθος και τον όγκο, που οι εκρηκτικές και διανθισμένες με επικά μυστηριώδεις στίχους, συνθέσεις της, απαιτούσαν για να απογειωθούν στο heavy σύμπαν.

Τα φωνητικά αποδίδουν με περισσή πυγμή και πειστικότητα τους βλοσυρούς στίχους, καθώς η εναλλαγή σε καθαρά και ουρλιαχτά sludge υφής αποδεικνύεται εξαιρετικά επιτυχημένη για τους Olde Growth, τα riffs των οποίων αποτελούν ωδή στα σύγχρονα κι όχι μόνο, doom ηχοτοπία, μιας και περιέχουν όλα εκείνα τα στοιχεία, που καθιστούν εθιστικό αυτόν τον ήχο, ενώ αλλάζουν όταν αυτό απαιτείται το τέμπο του Owl, συμβάλλοντας σημαντικά στην απολαυστική ροή του.

Τα δυναμικά ντραμς, άλλοτε οδηγούν τις συνθέσεις σε λασπωμένα κι απόμερα heavy σοκάκια κι άλλοτε ακολουθούν το αγριεμένο μπάσο στις αχανείς doom περιπλανήσεις του, ενισχύοντας όμως πάντα τον ήδη πυκνό και γεμάτο fuzz ήχο του Owl με το απύθμενο groove τους, το οποίο αναδεικνύει την καλά κρυμμένη σκανταλιάρικη αύρα, που διακρίνει το sludge ταμπεραμέντο, με το οποίο οι Olde Growth στόλισαν τα stoner ψήγματα, που έρπουν στο doom υπόβαθρο τους.

Με λίγα λόγια, η νέα δουλειά των ανερχόμενων Olde Growth, που οι ίδιοι μοίραζαν σε μορφή άτιτλης κι ακατέργαστης κασέτας στην περσινή μίνι περιοδεία τους, πριν την κυκλοφορήσουν κι επίσημα τον περασμένο Μάρτιο και η οποία ακούει στο όνομα Owl, αποτελεί ιδανικό άκουσμα για τους φίλους του σκληρού heavy ήχου, καθώς οι εμπνευσμένες συνθέσεις του, βρίθουν ηχητικής ποικιλίας και μαρτυρούν συνθετικό οίστρο, καθιστώντας το έτσι, εξαιρετικά εθιστικό.

Olde Growth: Bandcamp / Facebook

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

SixStringNoise - Likewise


Οι δημιουργημένοι το 2010 στην Αθήνα, SixStringNoise, κυκλοφόρησαν πριν από λίγες ημέρες και χωρίς την ανάμιξη κάποιας δισκογραφικής, την δεύτερη, είχε προηγηθεί ένα promo πριν από λίγα χρόνια, μα παρθενική full length δουλειά τους, με τίτλο: Likewise, που διαρκεί περίπου 47 λεπτά κι αποτελείται από 11 κομμάτια, ένα εκ των οποίων λειτουργεί ως bonus τραγούδι, μιας και αποτελεί διασκευή σε κομμάτι από την προηγούμενη μπάντα του ιδρυτή τους.
 
Αυτός είναι ο Μάρκος, που έχει αναλάβει τα φωνητικά και τις lead κιθάρες κι ο οποίος εδώ και κάμποσους μήνες κι έπειτα από πολλές αλλαγές στο line up των SixStringNoise, το είδε τελικά να συμπληρώνεται από τους Νίκο στη ρυθμική κιθάρα, Alex B σε μπάσο / φωνητικά και Alex D σε ντραμς, όλοι εκ των οποίων δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στο ντεμπούτο άλμπουμ τούτης της άκρως ελπιδοφόρας μπάντας, καθώς συνθετικά κι εκτελεστικά είναι αψεγάδιαστοι.
 
Πολύ καλή είναι και η παραγωγή του Likewise, το οποίο μπορείτε να ακούσετε στην ολότητα του στη σελίδα της μπάντας στο bandcamp, που προσδίδει μια έξτρα δυναμική στις hard rock αισθητικής συνθέσεις του, οι οποίες διακρίνονται για το heavy ταμπεραμέντο τους, αλλά και τα metal ψήγματα τους, που αναδεικνύουν εξαιρετικά την alternative αύρα τους, η οποία είναι και το κυρίαρχο στοιχείο στην μουσική των ανερχόμενων και πολλά υποσχόμενων SixStringNoise.
 
Στίχοι και artwork αποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο, πως τούτη η μπάντα δεν προτίθεται να αφήσει τίποτα στην τύχη, ενώ ειδικής μνείας αξίζει και η ροή του δίσκου, όπου το τέμπο και οι διαθέσεις αλλάζουν συχνά πυκνά κρατώντας έτσι το ενδιαφέρον για το Likewise αμείωτο ως το τελευταίο του λεπτό, ενώ άξιο αναφοράς είναι το γεγονός, πως οι πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους επιρροές των SixStringNoise λειτουργούν ευεργετικά η μια για την άλλη.
 
Τα riffs μαρτυρούν hard rock τεχνοτροπία, αλλά και heavy rock αλητεία σε κάθε τους νότα, ενώ τα solos της κιθάρας έχουν μια metal αύρα γοητευτική για το alternative υπόβαθρο των ντραμς και του μεστού μπάσου, που με μαεστρία κρατούν τα μπόσικα του Likewise, ενώ η φωνή είναι λίγο παραπάνω δυναμική από ότι προσωπικά θα ήθελα, μιας και μου θυμίζει power μελωδίες, αλλά αυτά είναι γούστα κι η αλήθεια είναι, πως δεν έχω τίποτα κακό να της προσάψω.
 
Εν κατακλείδι, εάν ψάχνετε για ένα διαφορετικό rock άκουσμα, που θα σας συντροφεύσει ιδανικά, τόσο στις καλές σας στιγμές, όσο και στις λιγότερο καλές, τότε το Likewise είναι ότι πρέπει για εσάς, μιας και διαθέτει όλα τα σωστά συστατικά για έναν εξαιρετικό rock δίσκο, ενώ εκτός από μπόλικο ταλέντο, ξεχειλίζει μεράκι και τιμιότητα κι αυτό στις μέρες μας νομίζω ότι σπανίζει. Με άλλα λόγια, οι SixStringNoise μοιάζουν αποφασισμένοι να καθιερωθούν.

SixStringNoise: Bandcamp / Facebook / Official Website

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013

Universe217 - Never


Οι Αθηναίοι Universe217 γεννήθηκαν το 2005 κι έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να δημιουργούν τέχνη, που συγκλονίζει ακόμη και το πιο απαθές ον, καθώς οι απόκοσμες μελωδίες τους, είτε στην studio, είτε στην live μορφή τους, καταφέρνουν πάντα να συνταράξουν τον συναισθηματικό κόσμο όσων τυχερών τις έχουν βιώσει, έστω και για μια και μοναδική φορά στην ζωή τους.
 
Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει κι αλλιώς, από την στιγμή, που η περιπετειώδης μουσική τους, ακροβατεί σε μια διάφανη heavy κλωστή, που η μια της άκρη προέρχεται από τα εντόσθια της αγνότερης μορφής του doom ήχου και η άλλη οδηγεί στα αχανή και δαιδαλώδη ηχοτοπία της rock μουσικής, εκεί όπου ξεθωριασμένα ηχοχρώματα τσακίζουν καρδιές με κάθε τους νότα.
 
Κι αν σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, δεν έχετε παρά να ακούσετε το συντομότερο δυνατόν το νέο τους album με τίτλο Never, που περιέχει 9 κομμάτια συνολικής διάρκειας 44 λεπτών κι αποτελεί την τρίτη full length κυκλοφορία τους, η οποία εκτός όλων των άλλων, διακρίνεται και για το λεπτομερές κι όμορφο artwork της, που μας παρουσιάζει και το νέο logo της μπάντας.
 
Το σημαντικό όμως είναι η μουσική του δίσκου κι αυτή αν μη τι άλλο, αποδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο κι εκκωφαντικό τρόπο, πως οι Universe217 είναι η σπουδαιότερη μπάντα της χώρας, μιας και οι καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, που τυγχάνει να είναι άκρως εμπνευσμένες και πάντα άρτια εκτελεσμένες, προσφέρουν και πάλι απλόχερα ανατριχίλες σε κάθε τους άκουσμα.
 
Ο ηχητικός μινιμαλισμός συναντά τον πλούσιο μουσικό πειραματισμό και ο συνθετικός οίστρος αγκαλιάζει την εκτελεστική δεινότητα, δημιουργώντας έτσι έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, οι μελωδίες του οποίου, καθηλώνουν με το επιβλητικό doom περίβλημα τους, ενώ μαγεύουν τις αισθήσεις με την στοιχειωμένη experimental αύρα της heavy rock υφής τους.
 
Ντραμς και μπάσο μας βυθίζουν σε μια αέναη ηχητική δίνη με τα δυναμικά τους μέρη, καθώς ο Μάνος χτυπά τα τύμπανα του με περισσή πυγμή κι εγκυρότητα μετρονόμου, άλλοτε γεμίζοντας τις συνθέσεις του Never κι άλλοτε οδηγώντας τες στα ανήλιαγα σοκάκια του σκληρού ήχου, εκεί όπου ο Νίκος με το μπάσο του, ενισχύει το groove κι εντείνει την πνιγερή ατμόσφαιρα του.
 
Το βάθος κι ο όγκος, που οι δυο τους μαεστρικά προσφέρουν στο Never, λειτουργεί ως ο καλύτερος ηχητικός καμβάς, πάνω στον οποίο ο Μάνος θα μπορούσε να ζωγραφίσει με την κιθάρα του κι αυτό καταδεικνύεται περίτρανα από τα πελώρια κι αργόσυρτα riffs του, που στάζουν παράνοια, αλλά και από τις πιο γαλήνιες στιγμές του, που ξεχειλίζουν συναίσθημα.
 
Το αργό τέμπο των Universe217 και η αιθέριας υφής νοσηρή του αισθητική, κολακεύονται από τα δυναμικά κι αισθαντικά φωνητικά, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, καθώς για ακόμη μια φορά στην ιστορία τους, η Τάνια ξεχωρίζει και σαν άλλη ιέρεια μιας αποπνικτικής doom ελεγείας, καταφέρνει να μας σαγηνεύσει με την σχεδόν αβάστακτου κάλλους ερμηνεία της.
 
Η απαράμιλλη χημεία της μπάντας έχει ως αποτέλεσμα την αψεγάδιαστη απόδοση της, ενώ η πλήρης γνώση του τι ακριβώς ζητά από τον εαυτό της έχει ως απόρροια την ζηλευτή παραγωγή του Never, η οποία υποστηρίζει με τον πλέον κατάλληλο τρόπο, τις παραισθιογόνες συνθέσεις του, μιας και τους προσδίδει το ηχητικό υπόβαθρο, για να ξεδιπλώσουν το μεγαλείο τους.
 
Τα εντονότερα των συναισθημάτων συγκρούονται βάναυσα και οδηγούν τον σακατεμένο ψυχισμό σε επικίνδυνο παραλήρημα βαθιά μες τα απειλητικά στενά ενός σμπαραλιασμένου εγκεφάλου, αναζητώντας απαντήσεις σε ερωτήματα, που ποτέ δεν έπρεπε να τεθούν, διότι από τον αχανή λαβύρινθο, που λέγεται Αλήθεια, κανείς ποτέ δεν βγήκε έχοντας σώας τας φρένας.
 
Η μουσική του Never δεν θα σας δείξει τον εύκολο δρόμο για την έξοδο, αλλά θα σας βυθίσει ακόμη περισσότερο σε τούτο το σαλεμένο ταξίδι στα ενδότερα του εαυτού σας και θα σας φέρει κατάματα με την πληγωμένη σας ψυχή, που μέχρι τώρα τόσο καλά κρύβατε στην άβυσσο της συναισθηματικής ψευδαίσθησης, που με τόσο κόπο είχατε πείσει τον εαυτό σας ότι υπάρχει.
 
Γι' αυτό λοιπόν, εάν δεν είστε σίγουροι, πως μπορείτε να αντεπεξέλθετε απέναντι στην ίδια σας την υπόσταση, να γνωρίζετε, πως το Never δεν αποτελεί γιατρικό για τα προσωπικά συντρίμμια σας, αλλά αντιθέτως λειτουργεί ως αλάτι στις ανοιχτές πληγές σας, μιας και οι Universe217, που μόλις έβγαλαν τον δίσκο της χρονιάς ως τώρα, δεν είναι θεραπευτές, αλλά μουσικοί.
 
Και μάλιστα, από τους καλύτερους, αν όχι κορυφαίους, στο είδος τους, καθώς το μεράκι και η πίστη σε αυτό, που τόσο καλά κάνουν εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν έχουν φθαρεί στο πέρασμα του χρόνου, αλλά αντιθέτως, έχουν γιγαντωθεί. Εάν λοιπόν έχετε το σθένος να δεχθείτε ότι κάτι ντόπιο μπορεί να είναι σχεδόν τέλειο, τότε σπεύσατε για το Never των Universe217.

Universe217: Facebook

Κυριακή 17 Μαρτίου 2013

Cultura Tres - Rezando Al Miedo


Οι δημιουργημένοι το 2006 στο Maracay της Βενεζουέλας, Cultura Tres, επιστρέφουν στην δισκογραφία στα μέσα του ερχόμενου Μάη, καθώς τότε πρόκειται να κυκλοφορήσει η τρίτη full length δουλειά τους με τίτλο: Rezando Al Miedo από την βρετανική Devouter Records στην Ευρώπη και από την Αργεντίνικη δισκογραφική Cumpa Records στην Νότια Αμερική.  
 
Η επιστροφή των Cultura Tres στα ακραία λημέρια του ατμοσφαιρικού heavy ήχου πρόκειται να προκαλέσει πάταγο, καθώς οι 8 συνθέσεις συνολικής διάρκειας 55 λεπτών, που αποτελούν το πάρα πολύ καλό Rezando Al Miedo, απαρτίζονται από σκοτεινές και παρανοϊκές μελωδίες, που απογειώνονται από την παραγωγή, το artwork και τους στίχους, που το συνοδεύουν.
 
Το artwork, που προέρχεται από ένα κομμάτι του πίνακα Day Of Judgement του ταλαντούχου καλλιτέχνη Damian Michaels, συμβάλει στην σαλεμένη ηχητική υπόσταση του δίσκου, ενώ η ομαδική παράνοια, που απεικονίζει, εντείνει το νόημα των στίχων του, που καταπιάνονται με την πολιτική καταπίεση, την θρησκευτική παραφροσύνη, αλλά και την κατανόηση του θανάτου.
 
Μοιρασμένοι στην μητρική γλώσσα της μπάντας και στα αγγλικά, οι άκρως δηκτικοί στίχοι του Rezando Al Miedo θαρρώ, πως δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο κυνικοί, καθώς θίγουν ζητήματα, που αν και πολλοί τα θεωρούν δεδομένα, εντούτοις, η πραγματικότητα δεν ξεχνά ποτέ να μας υπενθυμίσει, πως τίποτα τελικά δεν θα πρέπει να φέρει την στάμπα του ανέγγιχτου.
 
Η τρομερή παραγωγή του Rezando Al Miedo οφείλεται αποκλειστικά στον ηγέτη και βασικό τραγουδιστή και στιχουργό τούτης της καταπληκτικής μπάντας, που έχει και ρόλο κιθαρίστα σε αυτή, Alejandro Londoño, ο οποίος για ακόμη μια φορά στην ιστορία της μπάντας, καταφέρνει να ισορροπήσει τέλεια ανάμεσα σε βρωμιά, όγκο και διαύγεια. Πραγματικά αψεγάδιαστη.  
 
Η δουλειά του στα φωνητικά είναι καλύτερη από ποτέ, μιας κι ακροβατεί επιτυχώς ανάμεσα σε post hardcore αισθητικής ουρλιαχτά και μελαγχολικά grunge φωνητικά, ενώ άξια θαυμασμού είναι και η δουλειά του στην κιθάρα, με την οποία υφαίνει leads και μελωδίες dark ψυχεδέλειας, που προσδίδουν στο Rezando Al Miedo, μια έντονη κι ανάγλυφη αύρα γήινης τρέλας.
 
Ο Juan de Ferrari προσφέρει θεατρικότητα και βάθος με τα δεύτερα φωνητικά του, ενώ χτίζει riffs μεθυσμένα πάνω σε ένα αγνό κι ανόθευτο doom μοτίβο, το οποίο όμως φροντίζει να διανθίσει σε στιγμές με sludge αισθητικής ηχοχρώματα, αλλά και με κάμποσα ψήγματα κλασικής rock τεχνοτροπίας, που καθιστούν το ήδη απολαυστικό Rezando Al Miedo, ακαταμάχητο.
 
Εξαιρετική η συνεργασία των Alonso Milano στο μπάσο και David Abbink στα ντραμς, καθώς οι δυο τους συνθέτουν ένα στιβαρό rythm section, που προσδίδει απύθμενο βάθος, τεράστιο όγκο, αλλά και μπόλικο groove στα κομμάτια του Rezando Al Miedo, ενώ η αλληλεπίδραση τους με τα υπόλοιπα δύο μέλη της μπάντας, μαρτυρά την συνολικά υψηλή απόδοση της.
 
Όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε τούτο το δίσκο κι αυτό γίνεται εύκολα κατανοητό από τις πρώτες κιόλας νότες του, οι οποίες εύγλωττα αποδεικνύουν, πως το Rezando Al Miedo είναι η καλύτερη ως τώρα δουλειά των Cultura Tres, που δεν παύουν να δουλεύουν και να εξελίσσονται σε όλους τους τομείς, παρά τα αποθεωτικά σχόλια, που ήδη δικαίως έχουν λάβει.
 
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτό σημαίνει κάτι για εσάς, αλλά προσωπικά εκτιμώ το γεγονός, πως μια μπάντα δεν επαναπαύεται και συνεχίζει να εξερευνά τα σκοτεινά στενά της έμπνευσης της, αλλά και δεν διστάζει να επεκτείνει τους ορίζοντες της, βελτιώνοντας παράλληλα τον ίδιο της τον εαυτό, δίχως ίχνος δισταγμού και χωρίς να ψάχνει για εύκολες λύσεις ή/και δικαιολογίες.
 
Και οι Cultura Tres κάνουν ακριβώς αυτό. Συνεχίζουν την σκληρή δουλειά και δεν σταματούν στιγμή να ψάχνουν την εξιλέωση τους μέσω των σκοτεινών και πνιγερών συνθέσεων τους, ενώ το μεράκι, που διακρίνει την ως τώρα πορεία τους, ξεχειλίζει και στο απόκοσμο heavy θεριό, που ακούει στο ύποπτο όνομα Rezando Al Miedo, που μεταφράζεται ως Προσευχή και Φόβος.
 
Αν λοιπό γουστάρετε την heavy μουσική ακραία κι ατμοσφαιρική συγχρόνως κι αν εκτιμάτε τις μπάντες, που συνεχώς εξελίσσονται, τότε δεν έχετε παρά να κάνετε την χάρη στον εαυτό σας και να ακούσετε το νέο πόνημα των Cultura Tres με τίτλο Rezando Al Miedo, το οποίο πιστεύω, στο τέλος της χρονιάς θα φιγουράρει σε υψηλές θέσεις στις λίστες με τα καλύτερα της.

Cultura Tres: Official Website / Facebook
Devouter Records: Official Website
Cumpa Records: Facebook

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Los Dragula - Caminata Del Hombre Muerto


Από το Λανούς της Αργεντινής προέρχονται οι Los Dragula, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 2011 από τρεις ταλαντούχους, αλλά και θυμωμένους μουσικούς, όπως μαρτυρά η μουσική, αλλά και οι εξολοκλήρου στα ισπανικά στίχοι τους και πιο συγκεκριμένα από τους: Diego Frandolich σε κιθάρα και φωνή, Emiliano Lovotti σε φωνητικά και ντραμς και Nicolas Rivas σε μπάσο.

Τούτη η ανερχόμενη μπάντα από την Λατινική Αμερική κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες την παρθενική δουλειά της με τίτλο: Caminata Del Hombre Muerto, η οποία αποτελείται από 10 κομμάτια συνολικής διάρκειας 45 λεπτών, που διακρίνονται για την λασπωμένη doom αύρα τους και για την μελαγχολική stoner ατμόσφαιρα, που χαρακτηρίζει την ωμή sludge υφή τους.

Ο ήχος του Caminata Del Hombre Muerto ακροβατεί ανάμεσα στη heavy βρωμιά και την πάντα απαραίτητη διαύγεια, δίνοντας έτσι μια έξτρα ώθηση στις ήδη εκρηκτικές συνθέσεις του, ενώ με τις πρώτες κιόλας νότες του, μαρτυρά την ιδιαιτέρως καλή απόδοση της μπάντας, καθώς και την συνθετική ικανότητα της, με τις τραχιές μελωδίες του, που μαγνητίζουν τις αισθήσεις.

Φωνητικά καθαρά και brutal εναλλάσσονται με συχνότητα, προσδίδοντας θεατρικότητα στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, το οποίο ξεχωρίζει για το βυθισμένο στο fuzz μπάσο, που άψογα συνεργάζεται, τόσο με τα καταιγιστικά σε στιγμές ντραμς, όσο και με την χαμηλά κουρδισμένη κιθάρα, που άλλοτε σκαρώνει θεόρατα riffs κι άλλοτε υπνωτίζει με τα μεθυσμένα της ηχοτοπία.

Το ανίερο doom μοτίβο των Los Dragula διανθίζεται με γενναίες δόσεις σκοτεινού κι επιθετικού sludge και με ψήγματα black τεχνοτροπίας, ενώ οι στιβαρές τους συνθέσεις, στολίζονται με stoner ηχοχρώματα ψυχεδελικής αισθητικής, που προσφέρουν στο ντεμπούτο full length τους, μια άκρως κολακευτική για αυτό και την σχεδόν απειλητική του αύρα, παρανοϊκή υπόσταση.

Εν ολίγοις, τούτη η μπάντα μοιάζει να ξέρει, πως να διοχετεύσει στην σκληρή μουσική της, τα αρνητικά συναισθήματα των μελών της, καθώς το εξαιρετικό Cominata Del Hombre Muerto, βρίθει έντονων κι επιθετικών συναισθημάτων, ενώ αποδεικνύει με το επιβλητικό του ανάστημα, πως οι δημιουργοί του, οι ανερχόμενοι Los Dragula, δεν αστειεύονται. Επενδύστε άφοβα.

Los Dragula: Bandcamp / Facebook