Green & Wood - Devil's Plan

Από το Los Angeles των Η.Π.Α. προέρχονται οι Green & Wood, οι οποίοι δημιουργήθηκαν πριν από περίπου 5 χρόνια, αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος γι' αυτό, μιας και οι σχετικές πληροφορίες είναι λιγοστές. Το σίγουρο είναι πως αποτελούνται από 4 άτομα ενώ, παρά την έως τώρα σύντομη πορεία τους στα μουσικά δρώμενα, οι δυσκολίες από την καθημερινότητα της μπάντας δεν έλειψαν, μιας και χρειάστηκε να προβούν σε δύο αλλαγές μελών. Όμως, όπως λέει κι ο θυμόσοφος λαός, ουδέν κακόν, αμιγές καλού.

Η μπάντα παρά τις αλλαγές στην σύνθεση της και παρά τις δυσκολίες κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων -η σχετική διαδικασία διήρκεσε σχεδόν έξι μήνες εξαιτίας κάποιων τεχνικών προβλημάτων που προέκυψαν, κατάφερε, πριν από περίπου ένα μήνα, να κυκλοφορήσει την δεύτερη δουλειά της -το ομώνυμο ντεμπούτο κυκλοφόρησε το 2009, η οποία τιτλοφορείται: Devil's Plan και αποτελείται από 10 κομμάτια -occult αισθητικής, συνολικής διάρκειας 40 λεπτών.

Όπως προδίδει το εξώφυλλο του δίσκου -που κυκλοφορεί μέσω της Cyclopean Records, η μπάντα παίζει heavy μουσική ενώ, το occult στοιχείο είναι έντονο, τόσο στους στίχους -η θεματολογία των οποίων σχετίζεται με τα ανήσυχα πνεύματα της φύσης και τις αμαρτωλές τους δραστηριότητες, όσο και στη μουσική -η οποία είναι εμφανώς πιο doomy και σκοτεινή συγκριτικά με το ντεμπούτο της μπάντας. Οι επιρροές από μπάντες όπως Blue Cheer, Black Sabbath -τα μάθατε φαντάζομαι, Sleep, κ.α., είναι σωστά φιλτραρισμένες από την μπάντα, ο ήχος της οποίας έχει την δική του ανάγλυφη ταυτότητα, μιας και εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αναμασήματα παλαιότερων μουσικών ιδεών, αλλά με φρέσκες ηχητικές ιδέες, η vintage αύρα των οποίων, λειτουργεί ευεργετικά για τις συνθέσεις, οι οποίες εκτός των άλλων, διακρίνονται και για τον οργανικό τους ήχο.

Το Devil's Plan είναι ένας doom δίσκος με τα όλα του: ψήγματα ψυχεδέλειας, folk πινελιές, occult αισθητική, heavy riffs, πιασάρικες φωνητικές γραμμές, σφιχτό rythm section, οργανικός ήχος, καλή παραγωγή, όμορφο artwork, vintage ατμόσφαιρα. Οι Green & Wood -όπως μάλλον ήδη υποψιάζεστε, μοιάζουν φτιαγμένοι για μεγάλα πράγματα, αρκεί βεβαίως, να τους δώσουμε την απαραίτητη προσοχή. Κάτι μου λέει, πως αυτό δεν θα αργήσει να συμβεί, μιας και είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι όσοι από εσάς ασχοληθείτε με τα παλικάρια -και την κορασίδα, από την Καλιφόρνια, θα νιώσετε την ανάγκη να το μοιραστείτε με όσους από τους φίλους ή/και γνωστούς σας, μοιράζεστε τα ίδια ακούσματα.

My Dying Bride - The Barghest O’ Whitby

Το περασμένο καλοκαίρι οι Βρετανοί My Dying Bride συμπλήρωσαν 20 χρόνια ζωής και το γιόρτασαν με την κυκλοφορία του Evinta, ενός επετειακού τριπλού δίσκου, που περιείχε ορχηστρικές επανεκτελέσεις κλασσικών τραγουδιών τους. Λίγο μετά από την κυκλοφορία αυτής της συλλογής, η μπάντα ένιωσε την ανάγκη να γράψει καινούρια κομμάτια στο παραδοσιακό μουσικό της στυλ, όπως κι έγινε τελικά, μιας και πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε από την Peaceville Records το νέο τους πόνημα, υπό τον τίτλο: The Barghest O’ Whitby. Πρόκειται για ένα EP συνολικής διάρκειας 27 λεπτών, που αποτελείται μόνο από ένα κομμάτι -το ομώνυμο, αν και το αρχικό πλάνο της μπάντας, ήταν αυτό το EP -που έχει concept στιχουργική θεματολογία, να χωριστεί σε τρία μουσικά μέρη.

Οι στίχοι του EP, εξιστορούν την πονεμένη ιστορία του Barghest -μιας μυθικής οντότητας, που σύμφωνα με τον μύθο, ζει στον Βορρά της Αγγλίας και πιο συγκεκριμένα, στην ιστορική πόλη Yorkshire -η οποία είναι και η γενέτειρα της μπάντας. Σύμφωνα με τους στίχους λοιπόν, ο τεραστίων διαστάσεων σκύλος, το δέρμα του οποίου είναι πιο σκοτεινό ακόμη κι απ' τις χωρίς φεγγάρι νύχτες -όπως άλλωστε,  μαρτυρά και το εξώφυλλο, αφού ακόνισε τα κοφτερά του δόντια και τα σκληρά του νύχια, επέστρεψε μαινόμενος στην γκρίζα πραγματικότητα της μουντής πόλης του εγγλέζικου βορρά -από την οποία κατάγεται, με σκοπό να εκδικηθεί τους -αρκετούς είναι η αλήθεια, εχθρούς του.

Το soundtrack τούτης της ιστορίας εκδίκησης, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο, μιας και η ζοφερή και θυμωμένη μουσική της μπάντας, σε βάζει για τα καλά στο κλίμα της ιστορίας. Riffs που ξεχειλίζουν από οργή και κιθαριστικές μελωδίες που ραγίζουν καρδιές, συνοδεύουν τα brutal φωνητικά που προδίδουν αισθήματα μανίας, με τον πλέον κατάλληλο τρόπο ενώ, τα σπαρακτικά καθαρά φωνητικά του Aaron Stainthorpe -ο οποίος φιλοτέχνησε το εξώφυλλο και το artwork τούτης της κυκλοφορίας, συνοδεύονται από ένα στιβαρό rythm section. Όμως, νομίζω, πως τελικά την παράσταση κλέβει το βιολί και ειδικότερα, ο άνθρωπος που το χειρίζεται, ο Shaun Macgowan, ο οποίος κάνει την παρθενική του εμφάνιση σε κυκλοφορία της μπάντας, μιας και το παίξιμο του, διέπεται από μια απαράμιλλου κάλλους, σαγηνευτική μελαγχολία.

Οι My Dying Bride επέστρεψαν στους ξεχειλίζοντες από οδύνη, σκοτεινούς δρόμους του doom ήχου, με ένα EP που περιέχει μουσική όμοια με εκείνη των πρώτων τους κυκλοφοριών: σκοτεινό, τραχύ και ζοφερό doom/death. Το The Barghest O’ Whitby περιέχει όλα εκείνα τα μουσικά στοιχεία που κατέστησαν κυρίαρχη δύναμη του ιδιώματος τούτη την βρετανική μπάντα ενώ, την επαναφέρει με τον πλέον πειστικό τρόπο στα γνωστά και συννεφιασμένα μουσικά της λημέρια, από τα οποία, οι Βρετανοί doomsters, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να απομακρυνθούν ξανά, μιας και σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις τους, ο επόμενος full length δίσκος τους -η κυκλοφορία του οποίου, δεν αναμένεται να αργήσει πολύ, θα κινείται στα ίδια ηχοτοπία με τούτο το πολύ καλό κι άκρως ενδιαφέρον EP, το οποίο, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε.

Oranssi Pazuzu - Kosmonument

Το έτος 2007, στην πόλη Τάμπερε της Φινλανδίας, γεννήθηκαν οι Oranssi Pazuzu, οι οποίοι από την πρώτη μέρα της ύπαρξης τους, βρέθηκαν να περιπλανιούνται στα πιο αλλόκοτα λημέρια του ακραίου ήχου, κι αυτό, διότι η μουσική τους περιέχει στοιχεία από black metal, jazz, space rock, ambient ενώ, από τον ήχο τους, δεν απουσιάζουν τα ψυχεδελικά περάσματα. Μέχρι στιγμής, έχουν στο ενεργητικό τους μια split κυκλοφορία, καθώς και δύο full length δίσκους, με τον τελευταίο χρονικά εξ αυτών, να κυκλοφορεί επίσημα, πριν από περίπου δυο εβδομάδες -και συγκεκριμένα, στις 26 του περασμένου Οκτώβρη, μέσω της Spinefarm Records, υπό τον τίτλο: Kosmonument.

Ο δίσκος αυτός, αποτελείται από δέκα κομμάτια συνολικής διάρκειας 66 λεπτών ενώ, το πολύ όμορφο εξώφυλλο του, μας προϊδεάζει για το σαλεμένο του, μουσικό περιεχόμενο. Οι συνθέσεις σε αυτό τον δίσκο, είναι λιγότερο ασαφείς κι αόριστες από ότι ήταν στο ντεμπούτο της μπάντας, παραμένουν όμως προσανατολισμένες στον πειραματισμό. Τα αιθέρια πλήκτρα δεν έχουν απολύτως κανένα πρόβλημα συνύπαρξης με τα διάσπαρτα blast-beats του δίσκου ενώ, τα απόκοσμα φωνητικά φαίνεται πως βρήκαν το ταίρι τους στους ambient ήχους, που τα διάφορα ηλεκτρονικά εφέ που χρησιμοποιούνται, δημιουργούν. Οι κιθάρες, που υφαίνουν riffs και μελωδίες, που άλλοτε βασίζονται σε black τεχνοτροπία, κι άλλοτε φέρνουν στο νου, ιδιώματα heavy αισθητικής, δημιουργούν μια φιλική στο άκουσμα, αίσθηση παράνοιας. Όσον αφορά το rythm section, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από αυτό, μιας και τα ντραμς, που δεν φοβούνται να πάρουν πρωτοβουλίες, είναι αυτά που καθορίζουν εν πολλοίς την εξέλιξη των κομματιών ενώ, το μπάσο, που βρίσκεται σε πρώτο πλάνο καθόλη τη διάρκεια του δίσκου, είτε στολίζεται με παραμόρφωση, είτε όχι, προσφέρει με εκλεπτυσμένο τρόπο, τις απαραίτητες groovy πινελιές στο ιδιαίτερο αυτό άκουσμα.

Το black metal υπόβαθρο, τα ambient ηχοχρώματα, η ψυχεδελική αισθητική -όπως την πρωτοσυναντήσαμε σε μουσικές περασμένων δεκαετιών, αλλά και η jazz αύρα που διαπερνά το Kosmonument, το καθιστούν ως ένα πολύ καλό άλμπουμ πειραματικής σκληρής μουσικής, που οι περισσότεροι φίλοι του ακραίου ήχου θα λατρέψουν. Η μουσική των Oranssi Pazuzu είναι δύσκολη ως προς την κατηγοριοποίηση της, αλλά καθόλου δύσκολη ως προς την ακρόαση της. Ο όρος psychedelic black metal, που χρησιμοποιείται κατά κόρον για να περιγράψει την μουσική τούτης της μπάντας, νομίζω πως εντέλει την αδικεί, διότι όπως η ίδια η μπάντα υποστηρίζει, η μουσική της προέρχεται από τις σκοτεινές χαραμάδες του ανθρώπινου μυαλού. Κι όπως ίσως γνωρίζετε, όσοι αποπειράθηκαν να κρυφοκοιτάξουν εκεί μέσα, κατέληξαν να έχουν μια γκαρνταρόμπα γεμάτη από μακρυμάνικα συνολάκια λευκού χρώματος. Γι΄αυτό λοιπόν, καλό θα ήταν να απολαύσετε αυτόν τον δίσκο, δίχως να μπείτε σε διαδικασία κατηγοριοποίησης του, διότι όπως σωστά υποψιάζεστε, άκρη με τις ταμπέλες -τουλάχιστον όσον αφορά αυτόν τον δίσκο, αλλά κι αυτή τη μπάντα γενικότερα, δεν πρόκειται να βγάλετε.

Wolves In The Throne Room - Celestial Lineage

Οι Αμερικάνοι Wolves In The Throne Room, που δημιουργήθηκαν το 2003, έχουν την έδρα τους σε μια φάρμα της πόλης Ολύμπια, η οποία, είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας της Ουάσινγκτον. Η μπάντα αποτελείται από δύο άτομα, τα αδέρφια Weaver, αν και συχνά πυκνά, συμμετέχουν κι άλλοι μουσικοί στο σχήμα, είτε ως guest σε κάποια κυκλοφορία, είτε ως session μουσικοί για κάποια live περιοδεία. Μουσικά, το συγκρότημα κινείται στα ανήλιαγα σοκάκια της black metal μουσικής, αν και ποτέ δεν έλειψαν οι ambient πινελιές από τον ήχο τους. Στιχουργικά, η έμπνευση τους αντλείται κυρίως από την φύση και πιο συγκεκριμένα, οι στίχοι τους, που συνήθως είναι δοσμένοι μέσα από ένα τελετουργικό πρίσμα, καταπιάνονται με τις υπερφυσικές δυνάμεις που μας περιτριγυρίζουν ενώ, μια υφέρπουσα μελαγχολία τους διαπερνά, όπως ακριβώς και την μουσική που τους συνοδεύει.

Έως τώρα έχουν κυκλοφορήσει 4 full length δίσκους, με τον τελευταίο χρονικά, να κυκλοφορεί πριν από δύο περίπου μήνες, μέσω της Southern Lord Recordings, υπό τον τίτλο: Celestial Lineage. Την παραγωγή του νέου δίσκου των Wittr -ο οποίος περιέχει 7 κομμάτια κι έχει διάρκεια 49 λεπτών, έχει αναλάβει ο Randall Dunn, ο οποίος έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με μπάντες όπως οι Boris, Earth, Sunn 0))), κ.α. ενώ, στην όλη διαδικασία συμμετείχε με κάποιο τρόπο και ο Alan Turner των Isis, αν και δεν έχει αποσαφηνιστεί ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος του. Τα εύσημα για την τρομακτικά όμορφη φωτογραφία, που αποτελεί το εξώφυλλο του δίσκου, πρέπει να αποδοθούν στην Alison Scarpulla, η δουλειά της οποίας, είναι εκπληκτική.

Οι συνθέσεις του Celestial Lineage κινούνται ως επί το πλείστον σε mid-tempo ταχύτητες ενώ, το ambient πέπλο που τις καλύπτει καθόλη την διάρκεια του δίσκου, τις καθιστά μαγευτικές. Η σαγηνευτική ατμόσφαιρα που τα πλήκτρα δημιουργούν, συνοδεύεται με απαράμιλλο τρόπο, από τα γεμάτα ζεστασιά, φωνητικά, της Jessika Kenney, η φωνή της οποίας, βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τα απόκοσμα ουρλιαχτά του τραγουδιστή της μπάντας. Το rythm section δεν ξεφεύγει στιγμή από το black υπόβαθρο του ενώ, οι νότες της κιθάρας, δοσμένες είτε σαν solos, είτε σαν riffs, μοιάζουν με αστρική βροχή, οι λαμπερές ψιχάλες της οποίας, μαστιγώνουν -το φωτισμένο από το Σελάς, έδαφος, με τις οδυνηρά ζοφερές και μαυρισμένες τους μελωδίες.

Εν κατακλείδι, οι Wolves Of The Throne Room -που ζουν μέσα σε μια love or hate σφαίρα, δημιούργησαν έναν δίσκο, που θαρρώ, πως θα χαρακτηριστεί από τους καλύτερους του είδους του για το τρέχον έτος. Και δίκαια θα συμβεί αυτό κατά τη γνώμη μου, μιας και το Celestial Lineage, αν και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτοποριακό -όπως μερικοί από τους προκατόχους του, καταφέρνει να εισάγει κάποιες καινοτομίες στον ήχο της μπάντας -κι όχι μόνο. Αν ανήκετε σε αυτούς που τους λατρεύουν, τότε είμαι σίγουρος, πως το νέο τους πόνημα θα σας αρέσει υπερβολικά πολύ, εάν όμως ανήκετε σε αυτούς που για διάφορους λόγους δεν ασχολούνται με την μπάντα, καλό θα ήταν να το ξανασκεφτείτε ενώ, εάν το black metal δεν υπήρξε ποτέ το ιδεατό άκουσμα για εσάς, τότε αυτός ο δίσκος, είναι πολύ πιθανό, να σας βάλει σε σκέψεις. Όπως και να' χει, αυτός ο δίσκος, κάτι μου λέει πως τελικά, θα κερδίσει την προσοχή -κι όχι μόνο, που του αξίζει.

Kalkh-In(Joy) Erode

The Way Of Another Way & The Xmas Chaos

Kalkh-In(Joy) Erode, αυτό το δύσκολο, ως προς την προφορά του ονόματος του, αλλά και ως προς το άκουσμα του, συγκρότημα, αποτελείται μόνο από ένα μέλος κι έχει ως βάση του, την χώρα της Γαλλίας. Η μουσική του κινείται στα απόκοσμα μονοπάτια της space dark ambient και της ψυχεδελικής drone ενώ, το experimental στοιχείο, είναι διαυγές. Οι σκοτεινές μελωδίες της μπάντας, είναι εμπνευσμένες από την σκληρή μας καθημερινότητα, κι αυτό νομίζω πως αρκεί για να χαρακτηριστεί η μουσική της, ως το ιδανικό soundtrack ενός βάναυσου κόσμου, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου, είναι η έλλειψη συναισθημάτων.

Τούτο το γαλλικό one-man-band σχήμα, έχει κυκλοφορήσει δύο δουλειές ως τώρα, μια το 2010 με τίτλο The Xmas Chaos και μια το 2011 με τίτλο The Way Of Another Way. Και οι δυο κυκλοφορίες αποτελούνται από δέκα κομμάτια ενώ, οι συνολικές τους διάρκειες είναι λίγο πάνω ή λίγο κάτω από τα 45 λεπτά. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί, πως και οι δυο κυκλοφορίες έχουν ηχογραφηθεί εξ ολοκλήρου, στον προσωπικό χώρο του μουσικού αλχημιστή, που κρύβεται πίσω από τούτη την μπάντα.

Το The Xmas Chaos, που είναι η πρώτη χρονικά, κυκλοφορία των Kije, κοσμείται, από ένα πανέμορφα παραμορφωμένο εξώφυλλο, που ταιριάζει γάντι, με τους αλλόκοτους ήχους που περιέχει. Οι συνθέσεις του, που ακροβατούν ανάμεσα στην drone και την ambient αισθητική, είναι ικανές να σε οδηγήσουν βαθιά μέσα στον λαβύρινθο του μυαλού σου, αλλά καθόλου πρόθυμες να σε βοηθήσουν να ξαναβρείς τον δρόμο του γυρισμού από εκεί, μιας και σκοπός τους δεν είναι να σε διασκεδάσουν, αλλά να σε κάνουν να καταλάβεις, πως για το σημερινό χάλι στο οποίο βρίσκεσαι, δεν φταίνε μόνο οι άλλοι που σε περιβάλλουν, αλλά πρωτίστως, φταις εσύ ο ίδιος. Καλή σου τύχη.

Το The Way Of Another Way, που κυκλοφόρησε στις 13 του περασμένου Σεπτέμβρη, κινείται στα ίδια ηχοτοπία με τον προκάτοχο του, αν και το μουσικό του περιεχόμενο, είναι λιγάκι πιο κοντά στον μινιμαλισμό, μιας και οι συνθέσεις του, είναι ωμές. Η περιγραφή που τους δίνει ο ίδιος ο δημιουργός τους, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο: σκληρές, ακαθόριστες μελωδίες, η ακρόαση των οποίων σε εξαντλεί, ακριβώς όπως και η γκρίζα καθημερινή ρουτίνα, την οποία επέλεξες για τον εαυτό σου. Η προτροπή του καλλιτέχνη για ακρόαση του δίσκου με ακουστικά και σε περιβάλλον που το σκοτάδι κυριαρχεί, δεν θα μπορούσε να είναι πιο έγκυρη, μιας και αυτές οι συνθήκες, είναι οι ιδανικές για το συγκεκριμένο άκουσμα.



ΥΓ. Πρέπει να αναφέρω πως και οι δύο κυκλοφορίες είναι διαθέσιμες για δωρεάν κατέβασμα από την σελίδα της μπάντας στο Bandcamp ενώ, σύντομα θα είναι διαθέσιμες -αν και σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό, σε μορφή ψηφιακού δίσκου. Τέλος, οφείλω να ευχαριστήσω τον Thibaut, ο οποίος είναι ο άνθρωπος που τόλμησε να μετατρέψει σε νότες το υποσυνείδητο του, που δεν αρνήθηκε να απαντήσει σε κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις που του έθεσα, σχετικά με το μουσικό του έργο.