My Dying Bride - Feel The Misery

 

Εν έτη 1990 στο βροχερό Χάλιφαξ της Αγγλίας γεννήθηκαν οι πρωτοπόροι My Dying Bride, οι οποίοι πλέον απαρτίζονται από τους εκ των ιδρυτών τους, Andrew Craighan στην κιθάρα και Aaron Stainthorpe στην φωνή, καθώς κι από την Lena Abe στο μπάσο και τον Shawn Mcgowan σε πλήκτρα και βιολί, αλλά κι από τον εσχάτως επιστρέψαντα στην μπάντα Calvin Robertshaw στην κιθάρα, ενώ στο έσχατο χρονικά πόνημα τους, που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό μέσω της Peaceville Records συμμετέχει κι ο Dan "Storm" Mullins στα ντραμς.

 

Ο εν λόγω δίσκος φέρει τον άκρως ταιριαστό με το μουσικό και στιχουργικό του περιεχόμενο, τίτλο: Feel The Misery και περιέχει 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 63 λεπτών, ενώ διακρίνεται εκτός όλων των άλλων για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, που είναι απόρροια της αρμονικής και χρόνιας συνεργασίας των My Dying Bride με τον Mags και ξεχωρίζει για το πολύχρωμο μεν, εξόχως ζοφερό και σκοτεινό δε artwork του, που πλαισιώνει τις νοσηρά όμορφες συνθέσεις του κι αναδεικνύει παράλληλα το έντονο noir ρομάντζο στοιχείο των συννεφιασμένων του στίχων.

 

Τα δυναμικά ντραμς ορίζουν σε αρμονική συνεργασία με τα έγχορδα των My Dying Bride το τέμπο των νέων τους συνθέσεων και συγκροτούν ένα μεστό και σπινθηροβόλο rythm section με το μπάσο, το οποίο γεμίζει υπέροχα τις συνθέσεις του Feel The Misery και μάλιστα δεν διστάζει να αναλάβει ηγετικό ρόλο στα κομμάτια του όποτε αυτό απαιτείται, ενώ τα φωνητικά για ακόμη μια φορά βρίσκονται σε εξαιρετική φόρμα και καθιστούν άλλοτε μαγευτικό με τον λυρισμό της καθαρής τους χροιάς κι άλλοτε σκαιό με τα βίαια brutal ξεσπάσματα τους, το τελικό σύνολο.

 

Οι δυο κιθάρες υφαίνουν άλλοτε σκοτεινές κι ερεβώδεις μελωδίες απαράμιλλης ομορφιάς, χάρη στα παραμυθένια τους leads και τα εθιστικά τους solos κι άλλοτε σκαρώνουν στον γνωστό και μεθυστικό τους τόνο, ορμητικά κι αιχμηρά riffs σε epic doom μοτίβο, διανθίζοντάς το βάναυσο doom/death υπόβαθρο του Feel The Misery, ενώ τα πλήκτρα και το σαγηνευτικό τους βιολί εμπλουτίζουν επιτυχώς με gothic πινελιές τα νέα κομμάτια των My Dying Bride και χαρίζουν έτσι μια κολακευτική εύθραυστη αύρα στα σχεδόν ανεπαίσθητα μα τραχιά τους black ηχοτοπία.

 

Το πορφυρό metal πέπλο, που καλύπτει τις αισθαντικές και μακάβρια θελκτικές μελωδίες των My Dying Bride, ταιριάζει αρμονικά στα βαριά κι αργόσυρτα doom ηχοχρώματα τους, που πότε ευωδιάζουν αχνή funeral μαγεία και πότε στάζουν death μιζέρια, ενώ τα ισχνά gothic στοιχεία του χορταστικού κι εξόχως απολαυστικού Feel The Misery, βοηθούν σημαντικά στην ομαλή του ροή κι αναδεικνύουν εύστοχα τον epic doom θρήνο, αλλά και την απόκοσμη και παγερά όμορφη doom/death ατμόσφαιρα του, καθιστώντας έτσι αβάσταχτα σαγηνευτικό το heavy άρωμα του.

 

Η σχεδόν ακαταμάχητη και βασανιστική αίσθηση doom απελπισίας, που διαπερνά τις πάντοτε γοητευτικές και μακροσκελής συνθέσεις των My Dying Bride, αγκαλιάζει σφιχτά την ψυχρή κι ακανθώδη gothic πλευρά τους και μας χαρίζει έτσι ένα μαγευτικό doom/death μείγμα στολισμένο με παραδοσιακά doom ψήγματα και με αναιμικές black λεπτομέρειες, που μαρτυρούν τα ισχνά και ξεθωριασμένα folk ρινίσματα του Feel The Misery και συγχρόνως απογειώνουν τον ώριμο και γλυκό σαν παλιό καλό κρασί epic doom χαρακτήρα του και την υποχθόνια του funeral αύρα.

 

Εν ολίγοις, έχω την εντύπωση, πως το εξαιρετικό Feel The Misery, που με περισσή μαεστρία και δεξιοτεχνία μας παρουσιάζει την απύθμενη death μελαγχολία και την αχαλίνωτη doom απελπισία των My Dying Bride, αποτελεί έναν από τους πιο μεστούς δίσκους τους, καθώς η gothic σκόνη, που καλύπτει την epic doom απόγνωση τους, απογειώνει το doom/death μεγαλείο τους και μαρτυρά τον συνθετικό κι εκτελεστικό τους οίστρο, που σε συνδυασμό με την αχανή φαντασία και την τεράστια εμπειρία τους, μας προσφέρουν έναν δίσκο, σχεδόν ακαταμάχητο.

 

My Dying Bride: Official Website

Peaceville Records: Official Website

 

My Dying Bride - A Map Of All Our Failures

Υπό τον σαρκαστικό τίτλο: A Map Of All Our Failures, κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό η νέα, δωδέκατη full length δουλειά των γεννημένων το 1990, Βρετανών ηγετών του epic doom/death ήχου, My Dying Bride, η οποία κυκλοφόρησε από την φημισμένη, Peaceville Records. Στο νέο της πόνημα, το οποίο αποτελείται από 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 63 περίπου λεπτών, η ηχητική παρέα, που έχει σαν ηγέτες της, τους δύο εναπομείναντες σε αυτήν, ιδρυτές της, Aaron Stainthorpe σε φωνητικά και Andrew Craighan σε κιθάρες, συνεργάστηκε για ακόμη μια φορά με τον πιστό της συνοδοιπόρο Mags, ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή του άλμπουμ, ενώ το πολυσέλιδο artwork του δίσκου, επιμελήθηκε ο Rhett Podersoo του Machine Room.

Στην σκοτεινή και γεμάτη ρομάντζο ατμόσφαιρα του A Map Of All Our Failures, η οποία είναι αποτέλεσμα τόσο της πένθιμης και διακριθείσας για την υφέρπουσα τραγωδία, που την διακρίνει, μουσικής του, όσο και του γεμάτου πόνο, στιχουργικού του περιεχομένου, συμμετείχε κι ο Grant Berry, που με τα Pro tools του, συνέβαλε σημαντικά στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, ενώ στην ηχητική συντροφιά από το West Yorkshire, την οποία εκτός των δύο προαναφερθέντων μουσικών, απαρτίζουν εδώ και λίγα χρόνια και οι εξόχως ταλαντούχοι: Shaun Macgowan σε βιολί και πλήκτρα, Lena Abe σε μπάσο και Hamish Hamilton Glencross σε κιθάρες, ύστερα από απουσία λίγων ετών, επανήλθε στις τάξεις της, ο καλός ντράμερ, Shaun Taylor-Steels.

Η απόδοση της μπάντας είναι εξαιρετική, καθώς όλοι τους δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, ενώ σε αυτό συμβάλει και η πολύ καλή χημεία, που όλα αυτά τα χρόνια, έχουν αναπτύξει μεταξύ τους. Οι κιθάρες παίζουν συνεχώς με το tempo του άλμπουμ, άλλοτε ρίχνοντας το με τα doom κι υπέρβαρα riffs τους κι άλλοτε ανεβάζοντας το με τα death τους ξεσπάσματα, ενώ από το ρεπερτόριο τους δεν λείπουν τα black ψήγματα. Τα leads και τα solos τους έχουν μια εξόχως σαγηνευτική μελαγχολία, που αιχμαλωτίζει τις αισθήσεις, ενώ πλαισιώνονται υπέροχα, τόσο από τα αιθέρια πλήκτρα, όσο κι από το σπαραχτικό βιολί, η εύθραυστη υπόσταση του οποίου, είναι τόσο όμορφη, που κάθε της νότα, μοιάζει βγαλμένη μέσα από μελίσταχτο, ηχητικό παραμύθι.

Το στιβαρό rythm section, που το μεστό μπάσο και τα δυναμικά ντραμς συνθέτουν, μοιάζει σαν να έχουν συνυπάρξει για πολλά χρόνια, καθώς το ένα συμπληρώνει το άλλο με υπέροχο τρόπο, ενώ και τα δύο μαζί συμβάλουν τα μέγιστα στην ομαλή ροή των συνθέσεων, μιας και η συμμετοχή τους σε αυτές, είναι καθοριστική για την θηριώδη δομή τους. Η ερμηνεία των φωνητικών, που διακρίνεται για την ποικιλία της, η οποία περιλαμβάνει εκτός από τα κυρίαρχα καθαρά, λιγοστά brutal ουρλιαχτά και κάμποσες στιγμές απαγγελίας, προσδίδοντας τους έτσι, θεατρικότητα, αποδίδει με πειστικότητα τους εκλιπαρόντες για αγάπη, αλλά και θρηνούντες για την αβάσταχτη μοναξιά και τις αμέτρητες πληγές των πρωταγωνιστών τους, folklore αισθητικής, στίχους.

Το doom/death μοτίβο, των πρωτοπόρων σε τούτη την έκφανση του ακραίου metal ήχου, My Dying Bride, διανθίζεται επιτυχώς από τα λιγοστά majestic black ψήγματα, που με μαεστρία η μπάντα, του έχει προσθέσει, ενώ το βαφτισμένο σε νουάρ ηχοτοπία, gothic στοιχείο της μπάντας, συνυπάρχει αρμονικά με την metal πλευρά της. Οι νεωτερισμοί απουσιάζουν από το A Map Of All Our Failures, αλλά αυτό δεν λειτουργεί ενάντια του, μιας και η κλασσική συνταγή της μπάντας, είναι εκτελεσμένη με περισσή μαεστρία, ενώ αρκετές από τις μουσικές ιδέες του δίσκου, αν και άνετα θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περαιτέρω, αναδεικνύονται σε κάποιες από τις καλύτερες, που η μπάντα έχει γράψει ποτέ, καθώς μαρτυρούν συνθετικό οίστρο.

Εν κατακλείδι, η νέα δουλειά των αγαπημένων μου My Dying Bride, έχω την αίσθηση, πως θα ικανοποιήσει τους πολύ καλούς φίλους της μουσικής τους, σαν και του λόγου μου και θα αφήσει μια ιδιαιτέρως γλυκιά γεύση σε όσους τους γνωρίσουν για πρώτη φορά μέσω αυτής, ενώ το γεγονός, πως το A Map Of All Our Failures, δεν περιέχει κάτι το νέο ως προς τον ήχο της μπάντας, ίσως ξενίσει μερικούς αρχικά, αλλά θεωρώ, πως σε βάθος χρόνου, ο εν λόγω δίσκος, θα τους κερδίσει κι αυτούς με την αξία του. Και πως αλλιώς να γίνει, από την στιγμή, που η epic αύρα του, βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με την metal υφής, νουάρ αισθητική του, καθιστώντας τον έτσι, έναν από τους πλέον γοητευτικούς doom/death δίσκους της τρέχουσας χρονιάς.

My Dying Bride: Official Website

Peaceville Records: Official Website
 

Barren Earth - The Devil's Resolve

Από το Ελσίνκι της Φινλανδίας προέρχονται οι δημιουργημένοι το 2007 Barren Earth, οι οποίοι στην ουσία αποτελούν μια all star μπάντα, καθώς απαρτίζονται από έξι μουσικούς, που έχουν θητεύσει ή/και που θητεύουν ακόμη και τώρα σε μπάντες όπως, Amorphis, Swallow The Sun, Kreator, October Falls, Moonsorrow. Πρόκειται για τους Mikko Kotamaki (φωνή), Kasper Martneson (πλήκτρα), Sami Yli-Sirnio (κιθάρες), Janne Perttila (κιθάρες), Marko Tarvonen (ντραμς) και Olli-Pekka Laine (μπάσο).

Ο δεύτερος δίσκος τούτης της μπάντας, που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από την Peaceville Records, τιτλοφορείται The Devil's Resolve και περιέχει 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 47 λεπτών, ενώ η ειδική έκδοση του δίσκου περιέχει δύο κομμάτια παραπάνω, τα οποία ανεβάζουν κατά δέκα λεπτά την συνολική του διάρκεια. Την παραγωγή του δίσκου, στην οποία συμμετείχαν ενεργά τα μέλη της μπάντας, επιμελήθηκε ο Jukka Varmo, ο οποίος είχε τον ίδιο ρόλο και στο προ διετίας ντεμπούτο της, ενώ το artwork του δίσκου έχει επιμεληθεί ο Paul Romano, που κατά το παρελθόν έχει συνεργαστεί με μπάντες όπως οι Mastodon, Earth, Godflesh, Rosetta, κ.α..

Το progressive death/doom, στο οποίο επιδίδονται οι Barren Earth, έχει εμπλουτιστεί από 70's prog rock ηχοχρώματα, ενώ τα folk στοιχεία είναι αισθητά αυξημένα στο The Devil's Resolve. Η απόδοση όλων των μελών είναι εξαιρετική, αν και αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο, ενώ οι νέες συνθέσεις της μπάντας, αν και εμφανώς επηρεασμένες από μπάντες όπως οι Pink Floyd, Opeth, King Crimson, Katatonia και Amorphis, διατηρούν την δική τους ταυτότητα, καθώς η μπάντα αυτή τη φορά κατάφερε να φιλτράρει σωστά τις όποιες επιρροές της. Οι αγριεμένες κιθάρες συνδυάζονται με brutal φωνητικά, ενώ τα ακουστικά περάσματα συνοδεύονται με φλάουτο και καθαρά φωνητικά, την ίδια στιγμή, που τα γαλήνια πλήκτρα αντισταθμίζουν το βάρος του μεστού rythm section, δημιουργώντας έτσι, ένα ενδιαφέρον μείγμα ακραίας ατμοσφαιρικής μουσικής.

Εν κατακλείδι, οι Barren Earth δημιούργησαν έναν εξαιρετικό για το είδος του δίσκο, που παρόλο την μη πρωτοτυπία, που τον διακρίνει, θαρρώ, πως δεν θα δυσκολευτεί να κερδίσει τους φίλους αυτού του ήχου, διότι τούτοι οι τύποι από την Φινλανδία, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα ηχητικά κατατόπια του μουσικού ιδιώματος μες το οποίο επέλεξαν να κινηθούν.

My Dying Bride - The Barghest O’ Whitby

Το περασμένο καλοκαίρι οι Βρετανοί My Dying Bride συμπλήρωσαν 20 χρόνια ζωής και το γιόρτασαν με την κυκλοφορία του Evinta, ενός επετειακού τριπλού δίσκου, που περιείχε ορχηστρικές επανεκτελέσεις κλασσικών τραγουδιών τους. Λίγο μετά από την κυκλοφορία αυτής της συλλογής, η μπάντα ένιωσε την ανάγκη να γράψει καινούρια κομμάτια στο παραδοσιακό μουσικό της στυλ, όπως κι έγινε τελικά, μιας και πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε από την Peaceville Records το νέο τους πόνημα, υπό τον τίτλο: The Barghest O’ Whitby. Πρόκειται για ένα EP συνολικής διάρκειας 27 λεπτών, που αποτελείται μόνο από ένα κομμάτι -το ομώνυμο, αν και το αρχικό πλάνο της μπάντας, ήταν αυτό το EP -που έχει concept στιχουργική θεματολογία, να χωριστεί σε τρία μουσικά μέρη.

Οι στίχοι του EP, εξιστορούν την πονεμένη ιστορία του Barghest -μιας μυθικής οντότητας, που σύμφωνα με τον μύθο, ζει στον Βορρά της Αγγλίας και πιο συγκεκριμένα, στην ιστορική πόλη Yorkshire -η οποία είναι και η γενέτειρα της μπάντας. Σύμφωνα με τους στίχους λοιπόν, ο τεραστίων διαστάσεων σκύλος, το δέρμα του οποίου είναι πιο σκοτεινό ακόμη κι απ' τις χωρίς φεγγάρι νύχτες -όπως άλλωστε,  μαρτυρά και το εξώφυλλο, αφού ακόνισε τα κοφτερά του δόντια και τα σκληρά του νύχια, επέστρεψε μαινόμενος στην γκρίζα πραγματικότητα της μουντής πόλης του εγγλέζικου βορρά -από την οποία κατάγεται, με σκοπό να εκδικηθεί τους -αρκετούς είναι η αλήθεια, εχθρούς του.

Το soundtrack τούτης της ιστορίας εκδίκησης, δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο, μιας και η ζοφερή και θυμωμένη μουσική της μπάντας, σε βάζει για τα καλά στο κλίμα της ιστορίας. Riffs που ξεχειλίζουν από οργή και κιθαριστικές μελωδίες που ραγίζουν καρδιές, συνοδεύουν τα brutal φωνητικά που προδίδουν αισθήματα μανίας, με τον πλέον κατάλληλο τρόπο ενώ, τα σπαρακτικά καθαρά φωνητικά του Aaron Stainthorpe -ο οποίος φιλοτέχνησε το εξώφυλλο και το artwork τούτης της κυκλοφορίας, συνοδεύονται από ένα στιβαρό rythm section. Όμως, νομίζω, πως τελικά την παράσταση κλέβει το βιολί και ειδικότερα, ο άνθρωπος που το χειρίζεται, ο Shaun Macgowan, ο οποίος κάνει την παρθενική του εμφάνιση σε κυκλοφορία της μπάντας, μιας και το παίξιμο του, διέπεται από μια απαράμιλλου κάλλους, σαγηνευτική μελαγχολία.

Οι My Dying Bride επέστρεψαν στους ξεχειλίζοντες από οδύνη, σκοτεινούς δρόμους του doom ήχου, με ένα EP που περιέχει μουσική όμοια με εκείνη των πρώτων τους κυκλοφοριών: σκοτεινό, τραχύ και ζοφερό doom/death. Το The Barghest O’ Whitby περιέχει όλα εκείνα τα μουσικά στοιχεία που κατέστησαν κυρίαρχη δύναμη του ιδιώματος τούτη την βρετανική μπάντα ενώ, την επαναφέρει με τον πλέον πειστικό τρόπο στα γνωστά και συννεφιασμένα μουσικά της λημέρια, από τα οποία, οι Βρετανοί doomsters, δεν φαίνονται διατεθειμένοι να απομακρυνθούν ξανά, μιας και σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις τους, ο επόμενος full length δίσκος τους -η κυκλοφορία του οποίου, δεν αναμένεται να αργήσει πολύ, θα κινείται στα ίδια ηχοτοπία με τούτο το πολύ καλό κι άκρως ενδιαφέρον EP, το οποίο, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ακούσετε.