Neurosis - Fires Within Fires

 

Στα μέσα της δεκαετίας του 80 κάπου στην Καλιφόρνια πήρε σάρκα κι οστά μια φοβερή και τρομερή μπάντα, που έμελλε να αποτελέσει ένα από τα πλέον στιβαρά κι αγέρωχα μεγαθήρια του ακραίου heavy ήχου, μιας και οι περί ου ο λόγος, Neurosis, που έκτοτε απαρτίζονται από τους Scott Kelly και Steve Von Till σε κιθάρες και φωνητικά, τον Dave Edwardson στο μπάσο, τον Jason Roeder στα ντραμς και τον Noah Landis στα πλήκτρα, πέτυχαν στην ως τώρα πορεία τους στα ατμοσφαιρικά extreme σοκάκια της βαριάς metal μουσικής, όχι μόνο να επηρεάσουν, αλλά και να ορίσουν κάμποσα παρακλάδια αυτής.

 

Δεν θα μπορούσε να συμβεί κι αλλιώς βεβαία, καθώς τούτη η έξοχη μουσική κολεκτίβα ποτέ δεν επαναπαύθηκε στα πάντοτε εντυπωσιακά και άκρως ποιοτικά της πεπραγμένα, μα συνέχεια εξελισσόταν και προόδευε σε διάφορους τομείς, όπως ακριβώς συμβαίνει άλλωστε και στο νέο της πόνημα, που είναι το ενδέκατο των φανταστικών Neurosis με full length μορφή και το οποίο κυκλοφορεί υπό τον τίτλο Fires Within Fires μες από την δική τους Neurot Recordings, μιας και σε αυτό έχουν ξεφορτωθεί τα περιττά φτιασίδια κι έχουν εντέχνως εστιάσει σε αυτό, που τους κατέστησε μοναδικούς: στην συναισθηματικά λυσσαλέα ηχητική αμεσότητα.

 

Κι αυτό γίνεται εύκολα κατανοητό και με τρόπο εύγλωττο μες από τα πέντε κομμάτια συνολικής διάρκειας μόλις 41 λεπτών, που περιέχει το εξαιρετικό Fires Within Fires, την αψεγάδιαστη παραγωγή του οποίου, έχει επιμεληθεί με περισσή μαεστρία κι επιτυχία ο χρόνιος συνεργάτης τούτης της εκπληκτικής μπάντας σε αυτόν τον τομέα, Steve Albini, που για ακόμη μια φορά πετυχαίνει την τέλεια ισορροπία μεταξύ της heavy μελωδικότητας των υπέροχων Neurosis και της τραχιάς κι ογκώδους extreme υπόστασης τους, αναδεικνύοντας έτσι την απαστράπτουσα γοητεία και την θαμπή σαγήνη της ερεβώδους τους metal αύρας.

 

Πανέμορφο κι εξαιρετικά συμβολικό συνάμα θαρρώ, πως είναι το μουντό artwork, που πλαισιώνει περίφημα το μελαγχολικό μουσικό περιεχόμενο του Fires Within Fires, μιας και ο ταλαντούχος Thomas Hopper, που με περίσσιο μεράκι το επιμελήθηκε, μας βάζει για τα καλά στο γκρίζο ηχητικό του κλίμα και συγχρόνως άψογα συντροφεύει την σκοτεινή κι ακραία συναισθηματικά στιχουργική θεματολογία του, η οποία καταδεικνύει με σχεδόν σπαραχτικό τρόπο την όχι και τόσο ευδιάθετη ψυχική κατάσταση των εξαίρετων Neurosis, που εδώ μας βυθίζουν στον φλεγόμενο και παχύρρευστο metal πυρήνα τους.

 

Γεμάτα γρέζι φωνητικά άλλοτε καθαρά κι άλλοτε brutal υφής προδίδουν διάφορα σκληρά αισθήματα με την έμφυτη βραχνάδα τους και πασπαλίζουν συνάμα με post hardcore σκόνη το βαρύ και διάφανο συγχρόνως sludge πέπλο, που καλύπτει αρμονικά τον αχνό και στολισμένο με παγερά κι αναιμικά συνάμα progressive ρινίσματα doom χαρακτήρα του αμαρτωλά μαγευτικού Fires Within Fires, το οποίο χρωστάει στα ιδιαιτέρως δυναμικά ντραμς των έξοχων Neurosis την αβυσσαλέα του groove ενέργεια και οφείλει στο μεστό και πυκνό τους μπάσο τις ισχνές fuzz αιχμές της στιβαρής κι εξαιρετικά ογκώδους του post metal ιδιοσυγκρασίας.

 

Ρωμαλέα και ορμητικά είναι τα πύρινα riffs από τις δυο κιθάρες, που σαρώνουν οτιδήποτε βρεθεί στο μανιασμένα νωχελικό τους διάβα, τα οποία με το βλέμμα στο ένδοξο παρελθόν μας οδηγούν με απαράμιλλη σταθερότητα στο συναρπαστικό μουσικό μέλλον των Neurosis, ενώ τα συμπαγή κι ατίθασα πλήκτρα τους, χτίζουν θεόρατους και ασθενικής drone ευωδίας τοίχους, μες από τους οποίους ξεπηδούν αρμονικά ισχνές ambient αρώματος και ζοφερές doom αχτίδες, που φωτίζουν σε συνδυασμό με τις μελωδικές στιγμές από τις κιθάρες με υπέρβαρες post rock σκιές τον σκαιό κι extreme metal σαγήνης heavy καμβά του Fires Within Fires.

 

Φυσικά, δεν λείπουν από το εντυπωσιακό και λυρικά χειμαρρώδες Fires Within Fires ορισμένα πολύ καλά κρυμμένα και άκρως σημαντικά για την ομαλή του ροή samples, που σε πλήρη αρμονία με τα δαιδαλώδη και διακριτικά συγχρόνως εφέ των Neurosis χαρίζουν απόκοσμη extreme metal ομορφιά στα πυκνά doom ηχοχρώματα και τα αιχμηρά sludge στολίδια τους, αμφότερα εκ των οποίων διανθίζουν φανταστικά τον αβάσταχτης ομορφιάς post metal χαρακτήρα τους, που εδώ έχει σχεδόν ξεγυμνωθεί από τα κομψά του progressive γνωρίσματα, τα οποία έχουν υποχωρήσει αρκετά εμπρός στην θέα του heavy τους μεγαλείου.

 

Τίποτα περιττό εν ολίγοις δεν περιέχει το θαυμάσιο Fires Within Fires από τους φημισμένους Neurosis, οι οποίοι κοιτάζοντας κατάματα τους δαίμονες του extreme παρελθόντος τους και βγαίνοντας αλώβητοι από τούτη την αντάμωση μας οδηγούν στο εξαιρετικά heavy μέλλον τους, εκεί όπου η πυκνή και σχεδόν αποπνικτική metal καταχνιά συναντά την υφέρπουσα post hardcore ψυχεδέλεια τους και καθιστά εξόχως απολαυστικό τον έσχατο χρονικά τους δίσκο, ενώ μας ταξιδεύουν συγχρόνως σε μαγευτικά sludge ηχοτοπία, που ευωδιάζουν doom οικειότητα και ζέχνουν αρχέγονης ambient υφής post metal φρεσκάδα. Ακαταμάχητο.

 

Neurosis: Official Website

Neurot Recordings: Official Website

 

Ufomammut - Ecate

 

Οι αγαπημένοι μου Ufomammut σχηματίστηκαν το 1999 κάπου στην Ιταλία κι απαρτίζονται έκτοτε από τρεις ιδιαιτέρως ταλαντούχους μουσικούς και πιο συγκεκριμένα από τον Urlo σε φωνή, πλήκτρα και μπάσο, από τον Vita στα ντραμς και τον Poia σε κιθάρα και fx, ενώ όπως πάντα πολύτιμη ήταν η βοήθεια των χρόνιων φίλων τους, Lu και Ciccio, που συνέβαλαν για ακόμη μια φορά σημαντικά στη δημιουργία του νέου κι όγδοου συνολικά full length δίσκου τους.

 

Το εν λόγω άλμπουμ φέρει τον τίτλο Ecate, κυκλοφορεί από τη Neurot Recordings και περιέχει 6 κομμάτια συνολικής διάρκειας 46 λεπτών, ενώ ξεχωρίζει για τη μυστηριώδη στιχουργική κι οπτική θεματική του, τις οποίες οφείλει εν πολλοίς στην αρχαία μυθική θεά Εκάτη και συνάμα διακρίνεται τόσο για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, που είναι αποτέλεσμα της δουλειάς του Lorenzo Stecconi, όσο και για το φανταστικό artwork του απαράμιλλου Malleus Rock Art Lab.

 

Η φωνή στο Ecate μοιάζει σαν να προέρχεται μες από τις πλέον ερεβώδεις κατακόμβες του διαστήματος κι αλληλεπιδρά έξοχα με τα έξυπνα τοποθετημένα μέσα του samples φωνητικών, χαρίζοντας έτσι μια απόκοσμη γοητεία στο τελικό μουσικό σύνολο, το οποίο διακρίνεται εκτός όλων των άλλων και για τις ισχνές prog αναφορές του, οι οποίες οφείλονται στα δυναμικά ντραμς των Ufomammut, που πλημμυρίζουν τις νέες συνθέσεις τους με πρωτόγονο groove.

 

Τα noise κι ambient στοιχεία των Ufomammut έσονται εις σάρκα μια και δημιουργούν έτσι χάρη στα αβυσσαλέα γοητευτικά πλήκτρα τους ένα άκρως σαγηνευτικό drone πέπλο, που διανθίζει επιτυχώς το ανάγλυφο space μοτίβο τους, ενώ τα θηριώδους εκτοπίσματος riffs της κιθάρας, στολίζουν τις αιθέριες doom ελεγείες τους με την sludge αγριάδα τους και καθιστούν έτσι εξόχως απολαυστικό το χορταστικό κι επιεικώς τρομακτικά όμορφο κι αμαρτωλά θελκτικό Ecate.

 

Ο συνθετικός οίστρος των Ufomammut βρίσκεται για ακόμη μια φορά στην ως τώρα πορεία τους σε πλήρη αρμονία με την αστείρευτη έμπνευση τους και μας παρουσιάζει έτσι με εύγλωττο τρόπο, τόσο την εκτελεστική δεινότητα τους, όσο και το τεράστιο μουσικό τους ταλέντο, στα οποία οφείλεται το εφιαλτικό κάλλος του Ecate, που θαρρώ ότι αποτελεί την πιο μεστή ως τώρα δουλειά τους, καθώς απογειώνει το heavy μεγαλείο τους, χάρη στο ελεγχόμενο doom χάος του.

 

Εν ολίγοις, το εφιαλτικά μαγευτικό Ecate, που μαγνητίζει τις αισθήσεις και καθηλώνει το μυαλό με τις heavy αναθυμιάσεις του, νομίζω ότι αποτελεί έναν από τους καλύτερους δίσκους της αέρινης sludge μουσικής, καθώς οι πολυτάλαντοι και πολυπράγμονες Ufomammut, πέτυχαν και συνδύασαν υπέροχα την αρχέγονη fuzz αύρα τους με τον εκλεπτυσμένο doom χαρακτήρα τους, προσφέροντας μας ένα διαβολικά παραμυθένιο κι αμαρτωλά όμορφο άκουσμα. Υπόκλιση.

 

Ufomammut: Official Website / Facebook

Neurot Recordings: Official Website

 

Yob - Clearing The Path To Ascent

Οι προερχόμενοι από το Όρεγκον, Yob, σχηματίστηκαν το 1996 κι έπειτα από ένα διάλειμμα τριών ετών, ενεργοποιήθηκαν ξανά το 2009 με την σύνθεση τους να παραμένει σταθερή και να περιέχει τον ιδρυτή τους Mike Scheidt σε κιθάρα και φωνή, τον Travis Foster στα ντραμς και τον Aaron Rieseberg στο μπάσο, όλοι εκ των οποίων είναι εξαιρετικοί μουσικοί κι αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό μέσα κι από την έβδομη συνολικά full length δουλειά τους, μα πρώτη για λογαριασμό της φημισμένης Neurot Recordings, με τίτλο: Clearing The Path To Ascent.

 

Το εν λόγω άλμπουμ, περιέχει 4 κομμάτια συνολικής διάρκειας 62 λεπτών και πλαισιώνεται από ένα επιεικώς φανταστικό artwork, που δένει υπέροχα με το μουσικό και στιχουργικό περιεχόμενο του, ενώ ξεχωρίζει για την στιβαρή παραγωγή του, που προσδίδει διαύγεια και περίσσιο όγκο, αλλά και βάθος στο τελικό μουσικό αποτέλεσμα, το οποίο αποτελεί ωδή στον ευρύτερο doom ήχο, καθώς το αρχέγονο doom metal μοτίβο του, είναι διανθισμένο με έντονα drone στοιχεία κι ανάγλυφα funeral ψήγματα, που απογειώνουν τις post μελωδίες και τα sludge ξεσπάσματα του.

 

Η αραιή χρήση samples βοηθά σημαντικά την εξαιρετική ροή του Clearing The Path To Ascent κι εντείνει το βαθύ νόημα των στίχων του, που έχοντας λυρική διάθεση, καταπιάνονται με ζητήματα εσωτερικής κι ενδοσκοπικής φύσεως, ενώ η φωνή του ηγέτη της μπάντας, που άλλοτε είναι καθαρή σαν τα κρυστάλλινα νερά κι άλλοτε παραμορφωμένη με σχιστή brutal υφή, ενισχύει την διάχυτη μελαγχολία των συνθέσεων των Yob, που σε τούτο το άκουσμα καταθέτουν το μουσικό ταλέντο τους σε όλο του το μεγαλείο, μιας και η απόδοση τους, είναι αψεγάδιαστη.

 

Τα δυναμικά ντραμς των Yob διακρίνονται για την απαράμιλλη τεχνική τους και τα καταιγιστικά σε στιγμές χτυπήματα τους, τα οποία συνοδεύουν το μεστό τους μπάσο στα ισχνά και θολά progressive rock ηχοτοπία, που στολίζουν το Clearing The Path To Ascent, ενώ η κιθάρα κλέβει την παράσταση με τον πολυσχιδή χαρακτήρα της και τον γλυκό τονισμό της, καθώς του χαρίζει πρωτόγονης doom αύρας riffs και μελίσταχτα leads γαλήνιας υφής, που σε συνδυασμό με τα εύθραυστα και γεμάτα σπιρτάδα solos της, εμπλουτίζουν τις εμπνευσμένες συνθέσεις του.

 

Ο τίτλος του Clearing The Path To Ascent ευρισκόμενος σε πλήρη κι απόλυτη αρμονία με την περιπετειώδη υφή και την πλούσια μουσική ποικιλία των συνθέσεων του, μαρτυρά εύγλωττα τον ανηφορικό δρόμο, που οι Yob επέλεξαν να ακολουθήσουν στην πορεία τους προς το Έβερεστ του heavy ήχου κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα μέσα από τις φορτισμένες συναισθηματικά μελωδίες τους, οι οποίες φέρουν αχνά stoner ηχοχρώματα στο πληγωμένο doom σκαρί τους, πετυχαίνοντας έτσι να αναδείξουν την υφέρπουσα rock ψυχεδέλεια της heavy υπόστασης τους.

 

Εν ολίγοις, τούτο το χορταστικό κι εξόχως απολαυστικό άκουσμα θαρρώ, πως αναδεικνύει με τον πλέον πειστικό τρόπο τις αρετές των δημιουργών του και συνάμα νομίζω ότι θα αποτελέσει σημείο αναφοράς στην δισκογραφία τους, καθώς το εκπληκτικό Clearing The Path To Ascent περιέχει κάποιες από τις πλέον όμορφες συνθέσεις των Yob, ενώ ο τερατώδους ομορφιάς κι εσωστρεφής χαρακτήρας του, ο οποίος απαιτεί την πλήρη προσοχή κι αφοσίωση του ακροατή, είμαι σίγουρος ότι θα σκλαβώσει όλες τις αισθήσεις με την doom σαγήνη του. Μεγαλειώδες.

Yob: Facebook

Neurot Recordings: Official Website

Amenra - Mass V

Δεκατρία χρόνια ζωής μετρούν οι Βέλγοι Amenra, μιας και δημιουργήθηκαν το 1999, ενώ πριν από έναν μήνα περίπου, τούτη η άκρως ενδιαφέρουσα μπάντα κυκλοφόρησε την παρθενική της δουλειά για λογαριασμό της Neurot Recordings, αλλά τέταρτη full length συνολικά, η οποία αποτελείται από 4 κομμάτια συνολικής διάρκειας 40 λεπτών και φέρει τον τίτλο: Mass V.

 

Το τρομακτικής ομορφιάς Mass V συνοδεύεται από ένα γκρίζας απόχρωσης και βασισμένο σε αληθινά ερειπωμένα τοπία, artwork, το οποίο πλαισιώνει υπέροχα, τόσο το φέρουσες εικόνες Αποκάλυψης μουσικό του περιεχόμενο, όσο και την βαθιά πεσιμιστική κι ανάγλυφα ρεαλιστική, στιχουργική του θεματολογία, που εκμηδενίζει κάθε πιθανό ίχνος, σακατεμένης ελπίδας.

Η παραγωγή του Billy Anderson είναι η καλύτερη, που οι Amenra είχαν ως τώρα, καθώς ο ήχος τους καθάρισε, αλλά παράλληλα έγινε ακόμη πιο ογκώδης και heavy από ποτέ, μιας και διακρίνεται από ένα πυκνό ηχητικό κύμα μπάσου, που παρασέρνει τα πάντα στο ισοπεδωτικό του διάβα, ενώ η διαύγεια του, απογειώνει τις έχουσες μέγεθος ογκόλιθου συνθέσεις του.

 

Οι κιθάρες του Mathieu Vandekerckhove και του Lennart Bossu αλληλεπιδρούν εκπληκτικά μεταξύ τους, καθώς ο ένας πλέκει κολοσσιαίας υπόστασης και τερατώδους ομορφιάς riffs, το sludge μοτίβο των οποίων διανθίζει με ερεβώδη doom ξεσπάσματα, ενώ ο άλλος υφαίνει στον post καμβά του, leads και μελωδίες, funeral αισθητικής κι αβάσταχτης drone ατμόσφαιρας.

 

Τα καταιγιστικά ντραμς του Bjorn Lebon συνθλίβουν τα πάντα στο πέρασμά τους, καθώς τα χτυπήματα τους, τα οποία σε στιγμές διακρίνονται από μια άκρως κολακευτική για αυτά, tribal αύρα, συμβάλουν σημαντικά στο αίσθημα καταστροφής του δίσκου κι εντείνουν την ανυπόφορη αίσθηση απόγνωσης, που τα σπαρακτικά ουρλιαχτά του Colin van Eeckhout προδίδουν.

 

Η συμμετοχή του εκ των μεντόρων της μπάντας, Scott Kelly, στα φωνητικά ενός κομματιού, δίνει μια έξτρα νότα απελπισίας στο ήδη διακριθέν για το αίσθημα συμφοράς, που αποπνέει, Mass V, καθώς η χροιά του ανατριχιάζει σε κάθε της λέξη, ενώ τα ελάχιστα καθαρά φωνητικά, που σε αυτό υπάρχουν, του προσφέρουν μια ανεπαίσθητη γαλήνη, που όμως γρήγορα αποδημεί.

 

Αλλά αυτό, που πραγματικά ξεχωρίζει στο έσχατο χρονικά πόνημα των Amenra, είναι το μπάσο του νεότερου μέλους τους, Levy Seynaeve, το οποίο γεμίζει τις συνθέσεις τους, με τις πυκνές κι άκρως τραχιές του μελωδίες, ενώ συμβάλει τα μέγιστα και στο χτίσιμο του ηχητικού ολέθρου, που ακούει στο όνομα Mass V, με τις έχουσες όψη ξυραφιών και μορφή λεπίδων, νότες του.

 

Ο παγερός sludge χαρακτήρας του επιβλητικού Mass V απογειώνεται από τα ψυχρά doom ηχοχρώματα, που τον στολίζουν, ενώ η υφέρπουσα drone αισθητική του, αποκτά απειλητική μορφή από τα καταθλιπτικά κι έχοντα ψήγματα black τεχνοτροπίας, funeral στοιχεία, με τα οποία οι Amenra διανθίζουν τις απόκοσμες και κατακλυσμικής υφής, post αναφορές τους.

 

Η αδυσώπητη συναισθηματική δίνη, ηχητικής υπόστασης, που τιτλοφορείται: Mass V, θερίζει καρδιές, πολτοποιεί μυαλουδάκια και ξερνάει ψυχές στο αχανές ηχητικό πηγάδι, που με πόνο ανείπωτο, έχτισαν οι τρομεροί Amenra, οι οποίοι με τούτο το άκουσμα, κλονίζουν όσα μοιάζουν παγιωμένα, καθώς ενοχλούν ψυχισμούς και συνειδήσεις. Ανυπέρβλητα συγκλονιστικό.

Amenra: Official Website / Facebook / Tumblr

Neurot Recordings: Official Website
 

Ides Of Gemini - Constantinople

Δεν μετρούν πάνω από τρία χρόνια ζωής οι προερχόμενοι από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, Ides Of Gemini, οι οποίοι κυκλοφόρησαν φέτος μέσω της φημισμένης Neurot Recordings, την τρίτη τους δουλειά, μα πρώτη full length, με τίτλο: Constantinople. Η εν λόγω μπάντα, που απαρτίζεται από την άκρως ταλαντούχα Sera Timms σε φωνή και μπάσο, τον γνωστό metal δημοσιογράφο, J. Bennett σε κιθάρες και φωνητικά και την Kelly Johnston σε ντραμς και φωνητικά, προσεγγίζει την βασισμένη σε φόρμες του ακραίου ήχου μουσική της με έναν εξόχως κολακευτικό για αυτή, μινιμαλισμό, ενώ ξεχωρίζει για την μεγάλη της αγάπη στο reverb.

Ο ντεμπούτο δίσκος των ανερχόμενων Ides Of Gemini, ο οποίος αποτελείται από 9 κομμάτια συνολικής διάρκειας 43 λεπτών, τα 4 εκ των οποίων περιέχονται με λίγο διαφορετική μορφή και στο προ διετίας demo τους, ξεχωρίζει για το πανέμορφο artwork, που φιλοτέχνησε η συνιδρυτής και πολυπράγμων frontwoman τους, ενώ διακρίνεται για την πολύ καλή παραγωγή του, η οποία είναι αποτέλεσμα της δικής τους δουλειάς στον τομέα αυτό, αλλά και της συνεργασίας τους, τόσο με τον Chris Rakestraw, ο οποίος ανέλαβε την μίξη του άλμπουμ, όσο και με τον James Plotkin, που επιμελήθηκε το mastering, του αλλόκοτα όμορφου, Constantinople.

Η στοιχειωτική ατμόσφαιρα, που η λιτή παραγωγή έχει προσδώσει στο υποφαινόμενο άλμπουμ, απογειώνει το κνησμώδες ηχητικό περιεχόμενο του, το οποίο πλαισιώνεται υπέροχα, από τις νοσηρές συνέπειες της σωματικής κατάπτωσης στον ψυχολογικό τομέα, που με γλαφυρότητα οι στίχοι του Constantinople περιγράφουν. Η κιθάρα πατάει σε ένα κολακευτικό για τις αιθέριες μελωδίες του δίσκου, black μοτίβο, το οποίο τα στρατιωτικού ρυθμού ντραμς, πλαισιώνουν με έξοχο τρόπο, ενώ το μεστό μπάσο, ντύνει τις γυμνές, μα όχι και απλοϊκές ως προς τη δομή τους, συνθέσεις των Ides Of Gemini, με τον ανεπαίσθητα επιβλητικό, υπόκωφο ήχο του.

 

Τα doom ψήγματα συμπλέκονται σε μια αέναη μάχη με τις έντονες black πινελιές, που η κιθάρα του Bennett δημιουργεί, ενώ αμφότερα συνυπάρχουν αρμονικά, με τις progressive αναφορές του έτερου συνιδρυτή των Ides Of Gemini. Η ανθρώπινη και παγερή συγχρόνως, αύρα των ντραμς, που οφείλεται στην προσθήκη της Johnston στη μπάντα είναι άκρως σημαντική για την μουσική της, καθώς κρατά το ρυθμό των κομματιών με εξαιρετική επιτυχία, ενώ συνεργάζεται φανταστικά με το μπάσο της Timms, το οποίο παράγει απειλητικής υπόστασης, υφέρπουσες μελωδίες, που αναδεικνύουν, το μεγαλείο της καθηλωτικής της ερμηνείας στα φωνητικά.

 

Η προερχόμενη από τα έγκατα της ψυχής, αισθαντική φωνή της αρχηγού της μπάντας, αποτελεί το κεράσακι στην διεστραμένη ηχητική τούρτα, που ακούει στο όνομα Constantinople, καθώς η εύθραυστη υπόσταση της, σαγηνεύει τις αισθήσεις και μεθά το μυαλό, ενώ συμβάλει τα μέγιστα στην αρρωστημένα αέρινη ατμόσφαιρα του δίσκου. Η μινιμαλιστική αισθητική των ανερχόμενων κι άκρως ελπιδοφόρων Ides Of Gemini, αποτελεί μια εξόχως σαγηνευτική ηχητική έκπληξη για την ευρύτερη heavy σκήνη, καθώς η φρεσκάδα, που διαπερνά τις καλυπτόμενες από πέπλο μυστηρίου, ελεγειακές τους μελωδίες, αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον τους.

 

Ides Of Gemini: Official Blog / Facebook

Neurot Recordings: Official Website

Neurosis - Honor Found In Decay

Έχω την αίσθηση, πως οι γεννημένοι το 1985 στην Καλιφόρνια, Neurosis, δεν χρειάζονται και ιδιαίτερες συστάσεις, μιας και στην 27 ετών ως τώρα διαδρομή τους στα ακραία heavy ηχοτοπία, έχουν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους, καθώς οι επιδραστικές τους μελωδίες, έχουν επηρεάσει έναν όχι και τόσο ευκαταφρόνητο αριθμό συγκροτημάτων σε διάφορα μουσικά ιδιώματα.

Πράγμα άκρως λογικό, αν αναλογιστούμε ότι η ηχητική παρέα των Scott Kelly σε φωνητικά και κιθάρες, Steve Von Till επίσης σε φωνητικά και κιθάρες, Dave Edwardson σε μπάσο, Noah Landis σε πλήκτρα, όργανο, πιάνο και διάφορα ηχητικά εφέ και Jason Roeder σε ντραμς, έχει περάσει από, αλλά κι έχει ορίσει, ουκ ολίγες ηχητικές φόρμες του ακραίου heavy ήχου.

Σε τούτη την άκρως ταλαντούχα και συνεχώς εξελισσόμενη ηχητική κολεκτίβα, ανήκει σε μόνιμη βάση τα τελευταία κάμποσα χρόνια κι ο φοβερός στο είδος του Josh Graham, ο οποίος έχει να κάνει με ότι αφορά το οπτικό της κομμάτι, ενώ σημαντική συνεισφορά στον ήχο της, έχει εδώ και μια δεκαετία περίπου ο πολυπράγμων, Steve Albini, που ηγείται των ηχογραφήσεων της.

Άλλωστε, ο δέκατος full length δίσκος των Neurosis, που κυκλοφόρησε πρόσφατα μέσω της δικής τους δισκογραφικής, Neurot Recordings, υπό τον τίτλο: Honor Found In Decay, οφείλει την αίσθηση οικειότητας, που διαπερνά τον μεγαλοπρεπή του ήχο σε αυτόν, ενώ άξια μνείας, είναι η συνεισφορά του φημισμένου John Golden, που ανέλαβε το mastering του δίσκου.

Τα 7 κομμάτια συνολικής διάρκειας 61 περίπου λεπτών, τα οποία αποτελούν το μεγαλειώδες Honor Found In Decay, αντλούν μπόλικα στοιχεία από τους τρεις αμέσως προηγούμενους δίσκους της μπάντας, αν και παρουσιάζουν συγχρόνως, σχεδόν σε όλους τους τομείς, αρκετές διαφοροποιήσεις από αυτούς και κυρίως σε θέματα, συνθετικά, στιχουργικά κι artwork.

Το λίαν προσεγμένο για ακόμη μια φορά, artwork του Graham, καλύπτεται από μια άκρως κολακευτική για την μυσταγωγική του υπόσταση, γήινη αύρα, η οποία εύγλωττα προδιαθέτει, τόσο για το έντονο ηχητικό περιεχόμενο του Honor Found In Decay, όσο και για την έχουσα βιωματικό χαρακτήρα και ιδιαιτέρως σαρκαστικής μορφής, στιχουργική του θεματολογία.

Η συνθετική προσέγγιση των Neurosis έχει αλλάξει στο έσχατο χρονικά πόνημα τους, καθώς οι κιθάρες των Kelly και Von Till, δεν παίζουν σε αυτόν τον ίδιο κυρίαρχο ρόλο όπως στις πρότερες δουλειές τους, μιας και στο πολύ καλό Honor Found In Decay, τα θηριώδη τους riffs λειτουργούν, ως συνοδοιπόροι των λοιπών μουσικών οργάνων κι ουχί ως οδηγοί αυτών.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, πως έχουν χάσει την δυναμική τους, κάθε άλλο μάλιστα, καθώς τα εκρηκτικά τους ξεσπάσματα, κάνουν αισθητή την μειωμένη χρονικά παρουσία τους στις νέες συνθέσεις των Neurosis, ενώ οι πιο μελωδικές τους στιγμές, εντείνουν τον άλλοτε αιθέριο κι άλλοτε θυελλώδη χαρακτήρα του συναισθηματικά φορτισμένου Honor Found In Decay.

Όμως, οι δυο ηγέτες της μπάντας, διακρίνονται και πάλι για την υπερβολικά αισθαντική ερμηνεία τους, καθώς τα ξεχειλίζοντα πόνο φωνητικά τους, είτε έχουν την μορφή ουρλιαχτών, είτε είναι καθαρά, είτε ψιθυριστά, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο σε τούτο τον δίσκο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές, που καθοδηγούν, τις αρκούντως heavy συνθέσεις του Honor Found In Decay.

Ο Roeder στα ντραμς δίνει μια από τις πλέον μεστές του παραστάσεις σε δίσκο των Neurosis, καθώς τα πότε καταιγιστικά και πότε σε tribal ρυθμούς χτυπήματα του, αποτελούν ένα εξόχως σημαντικό συστατικό του Honor Found In Decay, μιας και του προσδίδουν γενναίες ποσότητες groove, ενώ βρίσκονται σε πλήρη τονική αρμονία με όλα τα υπόλοιπα μουσικά όργανα.

Εξαιρετικά σημαντική για την απαράμιλλη ροή του δίσκου είναι η γεμάτη εμφάνιση του σχεδόν πάντα ευρισκόμενου στη σκιά, Edwardson, οι παλλόμενες μπασογραμμές του οποίου, κρατούν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο με πλήρη επιτυχία, καθώς προσδίδουν βάθος κι όγκο στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, ενώ συμβάλουν τα μέγιστα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα του δίσκου.

Το τεραστίων διαστάσεων εκτόπισμα του μπάσου, εκτός από τον βασικό ηχητικό πυλώνα του Honor Found In Decay, αποτελεί κι ένα άκρως σημαντικό στήριγμα στον πολυτάλαντο Landis, που έχω την εντύπωση ότι κλέβει την παράσταση σε τούτο το άκουσμα, μιας και η συνεισφορά του σε αυτό, είναι πιο ποικίλη κι έντονη από κάθε άλλη δουλειά της μπάντας ως τώρα.

Τα πλήκτρα του δημιουργούν μια αποπνικτική ambient ατμόσφαιρα, η οποία πλαισιώνεται από τα αιθέρια samples, που ο ίδιος δημιουργεί, ενώ τα ιδιαιτέρως έντονα folk στοιχεία, τα οποία κάνουν εξόχως αισθητή την παρουσία τους στο Honor Found In Decay, οφείλουν την ύπαρξη τους, τόσο στην αχαλίνωτα ατίθαση φαντασία, όσο και στην εμπνευσμένη μαεστρία του.

Οι μελωδίες, που σκαρώνει με το πιάνο και το όργανο, κολακεύουν τον σκοτεινό χαρακτήρα, που τα επιβλητικά του effects πλέκουν, ενώ ο ιστός παράνοιας, που τα samples φωνητικών υφαίνουν, αποδεικνύεται καθοριστικός για την ομαλή ροή της heavy ηχητικής πανδαισίας, που λαμβάνει χώρα, στο αψεγάδιαστο και πλούσιο ηχητικά, Honor Found In Decay.

Ο post χαρακτήρας των Neurosis βρίσκεται σε πλήρη άνθιση στα σπαρακτικά κομμάτια του Honor Found In Decay, καθώς τα post hardcore στοιχεία, που τα διακρίνουν, συνυπάρχουν αρμονικά με τις tribal αισθητικής progressive ανησυχίες τους, ενώ τα εντονότερα από ποτέ σε δίσκο τους, folk στοιχεία, αναδεικνύονται από τα άκρως βίαια sludge ξεσπάσματα τους.

Η κατακλυσμιαία υπόσταση των πάντα έντονων μελωδιών των Neurosis δεν έχει χάσει το παραμικρό από την δυναμική της, καθώς παρά το γεγονός, πως τα ηχητικά ηνία του νέου τους δίσκου δεν τα κρατούν πλέον οι κιθάρες, μα τα υπόλοιπα όργανα, το Honor Found In Decay παραμένει αρκούντως heavy, αλλά κι εξίσου συγκλονιστικό, με τους προγόνους του.

Εν κατακλείδι, οι Neurosis περιόρισαν τις βίαιες ηχητικές τους εκρήξεις, αλλά παρέμειναν πιστοί στο γεμάτο ηχητικούς σπασμούς μελαγχολικό τους μοτίβο, καθώς το Honor Found In Decay, το οποίο αν και σε καμία περίπτωση δε διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου δίσκου τους, εντούτοις καταφέρνει να καθηλώσει με το υποβλητικά heavy ηχητικό του ανάστημα. Respect.

Neurosis: Official Website / Facebook

Neurot Recordings: Official Website

Ufomammut - Oro: Opus Alter

Το συγκλονιστικό Oro: Opus Alter, ο έβδομος full length δίσκος των Ιταλών Ufomammut, ο οποίος ολοκληρώνει με εξαίσιο τρόπο, το magnus opus τους, που φέρει τον τίτλο Oro, εδώ και λίγες ημέρες κυκλοφορεί από τις Neurot Recordings και Supernatural Cat Records, ενώ όπως ακριβώς και το δίδυμο αδερφάκι του, Oro: Opus Primum, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες, ηχογραφήθηκε από τον Lorenzo Stecconi στο Locomotore Studio της Ρώμης.

Το φανταστικό artwork του Opur Alter, όπως σωστά υποπτεύεστε, επιμελήθηκε το Malleus Rock Art Lab, το οποίο αποτελείται κατά τα 2/3 του από μέλη των Ufomammut. Το οπτικό μέρος των κομματιών φιλοτέχνησαν οι χρόνια φίλοι και συνεργάτες της μπάντας, Lu και Ciccio, ενώ η συνολική διάρκεια των 5 συνθέσεων, που αποτελούν το Opus Alter, αγγίζει τα 43 λεπτά.

Όπως ήταν λογικό, το στιχουργικό concept του Opus Alter, δεν έχει αλλάξει καθόλου σε σχέση με το πρώτο μέρος του Oro, ενώ το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ρόλους των τριών μελών της μπάντας, καθώς ο πολυτάλαντος και πολυπράγμων Urlo, είναι σε φωνητικά, πλήκτρα και μπάσο, ο εξαιρετικά ταλαντούχος Vita στα τύμπανα κι ο ικανότατος Poia σε κιθάρες και fx.

Το ηχητικό περιεχόμενο του Opus Alter συμπληρώνει με εξαίσιο τρόπο το αντίστοιχο του Opus Primum, ενώ η ατμόσφαιρα του, παραμένει το ίδιο έντονη, πυκνή κι αποπνικτική με αυτή του προκατόχου του, ολοκληρώνοντας έτσι, με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο, το βαφτισμένο στις αλλόκοτες κι άκρως heavy, διαστημικές λάσπες, ηχητικό μεγαθήριο, που φέρει το όνομα: Oro.

 

Τα sludge στοιχεία παραμένουν ιδιαιτέρως έντονα, ενώ οι ψυχεδελικές πινελιές έχουν αυξηθεί σε σημαντικό βαθμό, καθιστώντας έτσι το τρομακτικά όμορφο Opus Alter, ακαταμάχητο. Τα space ηχοχρώματα έχουν απλωθεί με μεράκι πάνω στον υπέρ του δέοντος heavy ηχητικό καμβά των Ufomammut, ενώ το τιτάνιων διαστάσεων doom μοτίβο τους, πλαισιώνεται από noise ηχοτοπία.

 

Τα σκαιά riffs της θορυβώδους κιθάρας, στροβιλίζονται σε αργό και βασανιστικό, μα εξόχως έντονο τέμπο, δημιουργώντας έτσι, μια αέναη ηχητική δίνη, η οποία υπνωτίζει τις αισθήσεις κι αιχμαλωτίζει το μυαλό, ενώ τα λιγοστά φωνητικά, που θαρρείς, πως προέρχονται από το υπερπέραν, εντείνουν με την σκοτεινή τους υπόσταση, την κλειστοφοβική αύρα του Opus Alter.

 

Πλήκτρα κι fx δημιουργούν ένα πυκνό, μα συγχρόνως κι αέρινο, ηλεκτρισμένο ηχητικό πλέγμα, με το οποίο καλύπτουν μαεστρικά, τις βροντώδεις μελωδίες του σημαντικότατου για το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, καθώς προσδίδει σε αυτό, απύθμενο όγκο κι αχαλίνωτο βάθος, μπάσου, ενώ τα θυελλώδους δυναμικής ντραμς, συμβάλουν σημαντικά με τα σωστά χρονικά και τονικά, καταιγιστικά τους χτυπήματα, στον ιδιαιτέρως groovy χαρακτήρα του θηριώδους Opus Alter.

 

 Η σχεδόν τέλεια παραγωγή, καθιστά διακριτά όλα τα ηχητικά στρώματα των συνθέσεων του Opus Alter, καθώς παρά το μέγεθος και το εκτόπισμα τους, καταφέρνει να τους προσδώσει την απαραίτητη διαύγεια, δίχως όμως να αφαιρέσει κάτι από την δυναμική τους, ενώ η απόδοση της μπάντας είναι πραγματικά, απαράμιλλη, καθώς όλοι τους δίνουν τα πάντα για τις συνθέσεις.

 

Το μεγαλειώδες άκουσμα, που φέρει τον τίτλο: Oro, το οποίο οι Ufomammut μας προσέφεραν σε δύο πράξεις τιτλοφορούμενες Opus Primum και Opus Alter, αντίστοιχα, αποδεικνύει με την συνολικής διάρκειας 94 λεπτών μορφή του, πως η εν λόγω μπάντα, είναι μια από τις πλέον heavy, με όλη την σημασία της λέξης, μπάντες του πλανήτη Γη και όχι μόνο, καθώς οι ψυχότροπες μελωδίες του, που μας ταξιδεύουν στα πέρατα του σύμπαντος, μοιάζουν βγαλμένες από τα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής, ενώ το ταξίδι τους, που περνά από αμέτρητους ηχητικούς λαβύρινθους του κοσμικού, heavy συμπλέγματος, έχει για προορισμό του, την μια και μοναδική, Αλήθεια, η οποία όπως σωστά μαντεύετε, προέρχεται από την κατοχή της Γνώσης.

 

Και ναι, τούτοι οι Ιταλοί ξέρουν πολύ καλά τι και πως το κάνουν, μιας κι όπως καταλάβατε, μόλις κυκλοφόρησαν τον καλύτερο δίσκο της ως τώρα καριέρας τους. Γι' αυτό λοιπόν, μην αργείτε. Επιβιβαστείτε το συντομότερο δυνατόν στο τεραστίων διαστάσεων κι επονομαζόμενο, ORO, ηχητικό διαστημόπλοιο κι αφήστε τις τρεις οντότητες των σπηλαίων, γνωστές με το κωδικό όνομα: Ufomammut, που το πιλοτάρουν, να σας οδηγήσουν στην ηχητική, Χώρα του Ποτέ.

 

Ufomammut: Official Website

Neurot Recordings: Official Website

Supernatural Cat Records: Official Website
 

Alchimia Deorum: Scientiam et Veritatem [Gr]

Μια συνέντευξη με τους Ufomammut

Το Malleus Rock Art Lab εξερευνά την ψυχή των οπτικών τεχνών εδώ και μια δεκαετία περίπου, ενώ η ανερχόμενη Supernatural Cat Records διαδίδει υπέρ-heavy ψυχεδελικές μελωδίες για την ίδια χρονική περίοδο. Πρόσφατα, η καρδιά αυτών των δυο καλλιτεχνικών οντοτήτων, οι φοβεροί και τρομεροί Ufomammut, κυκλοφόρησαν το πρώτο μέρος του magnus opus τους, ORO, υπό τον τίτλο Opus Primum και μιας και βρισκόμαστε στα μέσα της διαδρομής πριν το δεύτερο του μέρος, Opus Alter, κυκλοφορήσει, σκέφτηκα, πως θα ήταν ενδιαφέρουσα μια επικοινωνία με την μπάντα για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα καλλιτεχνικά της projects, αλλά και για να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα σχέδια της για το προσεχές μέλλον.

Χαίρεται! Καταρχάς, συγχαρητήρια για το εκπληκτικό ORO: Opus Primum, το οποίο έκανε την ήδη δυνατή λαχτάρα για το δεύτερο μέρος του δίσκου, ORO: Opus Alter, ακόμη πιο έντονη. Είστε ικανοποιημένοι με την υποδοχή, που αυτό έτυχε από τους οπαδούς και τον μουσικό τύπο?

Ευχαριστούμε πολύ. Είμαστε πολύ χαρούμενοι με το πρώτο μέρος και με την αντίδραση του κόσμου προς αυτό. Ανησυχούσαμε λίγο για την επιλογή μας να χωρίσουμε τον δίσκο σε δύο μέρη, αλλά τώρα πλέον, είμαστε 100% σίγουροι ότι αυτό ήταν μια εξαιρετική ιδέα.

Όπως προαναφέρθηκε, το ORO θα έχει διττή υπόσταση και παρόλο, που έχω την αίσθηση, πως αυτό έγινε εξαιτίας της χρονικής του διάρκειας, νομίζω, πως είναι μια κίνηση με ρίσκο, καθώς τα δύο μέρη του δίσκου θα βγούνε με διαφορά μερικών μηνών και δεδομένου ότι οι κύριες μουσικές ιδέες του ήδη παρουσιάστηκαν στο πρώτο μέρος του, δεν ανησυχείτε μήπως μειωθεί η λαχτάρα για το δεύτερο μέρος? Πως καταλήξατε σε αυτή την απόφαση?

Αποφασίσαμε να το χωρίσουμε εξαιτίας της διάρκειας του, αλλά κι επειδή δεν μας αρέσουν ιδιαίτερα οι διπλοί δίσκοι. Σε αυτούς, ποτέ δεν συγκεντρώνεσαι για ολόκληρο το έργο. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι το ORO είναι μουσικά πολυποίκιλο (όπως θα παρατηρήσεις μόλις ακούσεις το δεύτερο μέρος του), σκεφτήκαμε, πως θα ήταν καλό να δώσουμε κάποιο χρόνο ώστε να επεξεργαστείς το πρώτο μισό του δίσκου και μετά να ολοκληρώσεις την εμπειρία με το δεύτερο μέρος και να το ακούσεις εν τέλει στην ολότητα του.

Το προηγούμενο άλμπουμ σας, Eve, αποτελούνταν από ένα τραγούδι χωρισμένο σε πέντε μέρη. Το νέο σας πόνημα είναι ένα άλμπουμ χωρισμένο σε δύο μέρη. Υπάρχουν ομοιότητες στην διαδικασία συγγραφής των δύο δίσκων και πως αποφασίσατε να χωρίσετε τα μέρη του ORO με τον τρόπο, που το κάνατε?

Δουλέψαμε με διαφορετικό τρόπο, καθώς αυτή τη φορά, ξεκινήσαμε με την ιδέα να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό, που κάναμε στο Eve και επεξεργαστήκαμε μια ιδέα με διάφορες δυναμικές και ηχόστρώματα. Έπειτα το δουλέψαμε λεπτομερώς και επικεντρωθήκαμε σε 10 κυρίως κομμάτια. Όταν το άλμπουμ ολοκληρώθηκε, αποφασίσαμε να το σπάσουμε σε δύο μέρη των πέντε κομματιών το κάθε ένα. Και είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, παρόλο, που συνδέονται από ένα κοινό κυρίως θέμα.

Πιστεύω, πως η μοχθηρή ατμόσφαιρα του Eve έπαιζε με τα συναισθήματα μου κάθε φορά, που το άκουγα, ενώ τώρα νομίζω, πως το πρώτο μέρος του ORO παίζει με το μυαλό μου κάθε φορά, που το ακούω. Ήταν πρόθεση σας να δημιουργήσετε τέτοιου είδους ατμόσφαιρες ή ήταν κάτι, που προέκυψε φυσικά? Και τι θα γίνει με το Opus Alter? Να προετοιμαστώ καλού κακού, για να το ακούσω περιμένοντας στην υποδοχή κάποιου ψυχιατρείου?

Η μουσική μας προέρχεται με φυσικό τρόπο από το μυαλό μας, μάλλον υπάρχει κάποιο πρόβλημα. :-)

Η μουσικότητα του ORO: Opus Primum είναι αρκετά πυκνή, αν και οι περισσότερες μελωδίες του επαναλαμβάνονται. Πως καταφέρνετε να ακούγεστε θορυβώδεις δίχως να γίνεστε ανιαροί? Συμβαίνει επειδή χτίζετε μέρη πάνω σε άλλα μέρη ή όλα είναι απλά το αποτέλεσμα ανήλεους τζαμαρίσματος?

Μας αρέσει να μεγαλώνουμε την μουσική μας λίγο-λίγο και να παίζουμε το ίδιο riff ώσπου να του αλλάξουμε μορφή και να το γεμίσουμε με διάφορα ηχοστρώματα μέχρι να μην μπορεί να γίνει και πολύ μεγαλύτερο. Είναι δύσκολο να απαντήσουμε σε τέτοιες ερωτήσεις, διότι μας βγαίνει πολύ φυσικά αυτό κι εννοώ, πως δεν υπάρχει κάποιος κανόνας σχετικά για να ακολουθήσουμε.

Πόσο πολύ προσθέτετε σε ένα τραγούδι μόλις ο κορμός του ολοκληρωθεί? Υπάρχουν πολλοί ήχοι και αρκετός θόρυβος στην μουσική σας κι αναρωτιόμουν τι προσθέτετε μετά κι αν αυτό είναι σχεδιασμένο από πριν ή όχι?

Και πάλι, δεν υπάρχει κάποιος κανόνας. Προσθέτουμε μέχρις ότου θεωρήσουμε ότι είναι ολοκληρωμένο το κομμάτι. Πολλά τραγούδια είναι πυκνά (γεμάτα με fx και διάφορους ήχους), ενώ άλλα είναι κάπως πιο λειψά.

Είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά, που ηχογραφείται μαζί με τον Lorenzo Stecconi και υποθέτω ότι είστε ευχαριστημένοι με την δουλειά του. Κατά πόσο επηρεάζει την τελική μορφή του ήχου σας?

Καταρχάς, ο Lorenzo είναι φίλος. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι μας βοηθάει πολύ. Έχει πολλές ιδέες και είναι πανταχού παρόν στην διαδικασία των ηχογραφήσεων. Μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί βασικό στοιχείο της μπάντας. Και είμαστε τυχεροί, που έχουμε ακόμη έναν τύπο μαζί μας εδώ και δέκα περίπου χρόνια. Είναι ο μηχανικός ήχου μας, ο Ciccio, ένας ηχητικός τρομοκράτης.

Πως ήταν οι ηχογραφήσεις για το ORO: Opus Primum γενικότερα? Είστε απόλυτα ευχαριστημένοι ή αν σας δινόταν η δυνατότητα, θα αλλάζατε κάτι στο τελικό αποτέλεσμα? Επίσης, το Opus Alter το έχετε ηχογραφήσει ή όχι ακόμη? Αν όχι, τι έχει απομείνει για να πάρει την τελική του μορφή?

Τα ηχογραφήσαμε όλα μαζί, καθώς όπως προείπαμε, το Oro είναι ένα μεγάλο κομμάτι. Και είμαστε πάρα πολύ ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.

Υπάρχει κάτι, που ίσως θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας για την πορεία του Opus Alter? Κινούνται όλα με βάση το πρόγραμμα ή μήπως υπάρχει κάποια επιπλοκή σε αυτό?

Απλά περιμένετε μερικούς μήνες. Σκεφτείτε ότι είναι όπως όταν παίζουμε ζωντανά και τραβάμε λίγο το feedback μέχρι να αρχίσουμε να παίζουμε ξανά. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μόνο λίγη υπομονή ακόμη..

Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεματολογία στο ORO? Ρωτάω, κυρίως διότι το εκπληκτικό του artwork είναι γεμάτο μικρές λεπτομέρειες. Περιέχει κρυφά μηνύματα? Για παράδειγμα, για να αναφέρω μερικά από αυτά, που παρατήρησα, γιατί το γράμμα R στην λέξη ORO είναι γραμμένο προς δυο κατευθύνσεις και γιατί η γυναικεία μορφή στο εξώφυλλο έχει τέσσερα μάτια?

Το Oro είναι γεμάτο από συμβολισμούς και νοήματα: σημαίνει χρυσός στα ιταλικά, αλλά είναι και παλινδρομική λέξη, ενώ το OR σημαίνει προσευχή στα εβραϊκά. Το κυρίως θέμα είναι εμπνευσμένο από την αλχημεία και την αναζήτηση της φιλοσοφικής λίθου, ενώ τα μάτια της γυναικείας μορφής στο εξώφυλλο είναι ανοιχτά για να δουν την Αλήθεια. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και να εξηγήσουμε όλες τις διαφορετικές πτυχές του concept, αλλά θα περιοριστούμε σε κάτι τελευταίο, στο ότι η θεματολογία καταπιάνεται γενικότερα με το μονοπάτι της γνώσης.. Κάθε ακροατής, μπορεί να προσδώσει την δική του προσωπική ερμηνεία. 

Μιλώντας για το ακόμη μια φορά φανταστικό σας artwork, το οποίο πλαισιώνει υπέροχα την μουσική σας και με δεδομένο ότι στις μέρες μας όλο και περισσότεροι ακούνε τη μουσική μέσα από ψηφιακές φόρμες, πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να αποφασίσετε να αφιερώσετε τόσο μεράκι κι ενέργεια στο να το κάνετε τόσο ξεχωριστό? Μην με παρεξηγήσετε, άλλωστε πιστεύω ακράδαντα, πως το artwork (και οι στίχοι) είναι -σχεδόν- το ίδιο σημαντικά για ένα άλμπουμ με την μουσική, που αυτό περιέχει, αλλά νομίζω, πως δεν είμαι η πλειοψηφία. Ποια είναι η άποψη σας σχετικά?

Συμφωνούμε απολύτως μαζί σου. Τουλάχιστον μπορέσαμε να δημιουργήσουμε ένα μικρό fan club για τα artwork :-) Έχουμε απεριόριστο σεβασμό στην μουσική και στους αληθινού φίλους της, τόσο πολύ, σαν να πρόκειται για θρησκεία. Το οπτικό μέρος ήταν πάντα μια φυσική και σημαντική επιλογή για να συμπληρώσουμε την ιδέα μας για την μουσική. Αν κάποιος πάλι νομίζει, πως δεν έχει καμία σχέση με την μουσική, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου.

Ποια είναι η γνώμη σας για τις ψηφιακές μορφές της μουσικής? Ξέρω ότι είμαστε στον 21ο πρώτο αιώνα κι ότι υπάρχει μια λογική εξέλιξη, αλλά με την άνοδο του διαδικτύου όλο και περισσότερη μουσική ανακαλύπτεται κι όχι πάντα με νόμιμους τρόπους. Βοηθάει αυτό, κατά τη γνώμη σας, την μουσική βιομηχανία και κυρίως τους μουσικούς ή κάνει περισσότερο κακό από ότι καλό?

 Η ελεύθερη ροή της μουσικής μέσω διαδικτύου είναι χρήσιμη και σημαντική: μπορείς εύκολα να ακούσεις μουσική, που προέρχεται από παντού. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και πολύ άσχημα πράματα εκεί έξω, αλλά αν ανακαλύψεις μερικά διαμαντάκια, λογικά.. θα θελήσεις να βρεις περισσότερα. Οι αγνοί ακροατές θέλουν να αγγίξουν με φυσικό τρόπο την μουσική. Θέλουν το cd ή ακόμη καλύτερα το βινύλιο. Είναι σαν ιεροτελεστία. Και θέλουν να πάνε και σε συναυλίες, ομαδικά, όπως στην λειτουργία. 

Το οπτικό alter ego σας, αν μπορώ να το αναφέρω ως τέτοιο, Malleus Rock Art Lab, είναι υπεύθυνο για την οπτική πλευρά των Ufomammut και επίσης, δημιουργεί artwork και πόστερ για άλλους καλλιτέχνες και θα ήθελα να μου πείτε τι είναι ποιο δύσκολο, να δημιουργείς artwork για την δική σου μουσική ή για τους άλλους καλλιτέχνες και γιατί? Επίσης, υπάρχει κάποιο κριτήριο με το οποίο επιλέγεται τους καλλιτέχνες για/με τους οποίους θα συνεργαστείτε? Ρωτώ, διότι από όσο γνωρίζω, Malleus δουλεύει πάνω και σε πόστερ ταινιών, αλλά και με καλλιτέχνες εκτός heavy ή metal μουσικής γενικότερα.

Σαν Ufomammut μας αρέσει να εξερευνούμε το ακραίο. Οπότε, μας αρέσει η heavy μουσική, αλλά όχι μόνο αυτή. Σαν Malleus είμαστε πολύ ανοιχτόμυαλοι και μας ενδιαφέρει η “ψυχή” της μουσικής. Δεν μας νοιάζει το είδος/η ταμπέλα. Κι έχουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα: πάντα όμως ξοδεύουμε την ίδια ενέργεια, τόσο όταν δημιουργούμε για τους Ufomammut, όσο και για άλλους μουσικούς, ή για ένα βιβλίο, ή για μια ταινία.

Ποια είναι η διαδικασία δημιουργίας του artwork των Ufomammut? Γνωρίζω ότι οι Poia και Urlo είναι τα δύο τρίτα τόσο των Ufomammut, όσο και των Malleus και αναρωτιόμουν ποια είναι η επίδραση του Vita στο artwork κι επίσης, πόσο μεγάλη είναι η επιρροή της Lu στους Ufomammut, δεδομένου, πως εκείνη ευθύνεται για την μαγευτική οπτική πλευρά της μπάντας? Θα ήταν ασφαλές να ειπωθεί ότι αποτελεί το ανεπίσημο τέταρτο μέλος της μπάντας?

Ναι, αυτό είναι αλήθεια: μπορούμε εύκολα να πούμε, πως τα οπτικά στοιχεία, που η Lu δημιουργεί, είναι θεμελιώδη για την σωστή περιγραφή των μουσικών μας ηχοτοπίων. Όπως έχουμε πει, θα θέλαμε να προσθέσουμε στην λίστα της μπάντας ως μέλη τον Ciccio, που φροντίζει για τα πάντα σχετικά με τον ήχο μας στα lives και τον Lorenzo, που είναι υπεύθυνος για τον ήχο μας στους δίσκους.

Οι Ufomammut γεννήθηκαν το 1999 κι αν δεν κάνω λάθος, δυο χρόνια αργότερα γεννήθηκαν και οι Malleus. Πόσο ισχυροί είναι οι δεσμοί τους και αν κάποια στιγμή (στο πολύ μακρινό, εύχομαι) μέλλον, μια από τις δυο αυτές υπάρξεις σταματήσει να υπάρχει, η άλλη θα συνεχίσει να ζει ή όχι?

Και οι δυο γεννήθηκαν από τους Poia και Urlo, που αποτελούν τα 2/3 του καθένα τους. Γεννήθηκαν με φυσικά τρόπο κι εξελίχθηκαν μέσα από τα κοινά τους ενδιαφέροντα, ενώ ο συνδετικός κρίκος ήταν η μουσική. Είναι οι ζωές μας, οπότε ελπίζουμε να αντέξουν για αρκετό καιρό..

Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσης για τους Malleus και ποιες οι κυριότερες μουσικές επιρροές των Ufomammut?

Πολλές επιρροές κι έρχονται από πολλά διαφορετικά πεδία και νομίζω θα ξεφύγουμε αν τις αναφέρουμε όλες..

Πως θα περιγράφατε την μουσική σας σε κάποιον, που δεν έχουν ακούσει ποτέ ως τώρα ούτε μια νότα από εσάς?

Δεν ξέρουμε.. Καλύτερα να ακούσει.. Νομίζουμε, πως το psych acid hard heavy sludge punk rock θα μπορούσε να δουλέψει, αλλά δεν είμαστε σίγουροι..

Η μουσική, που εσείς δημιουργείτε, αλλά και η μουσική από τις μπάντες, που ανήκουν στο ρόστερ της Supernatural Cat, είναι αυτή, που απολαμβάνετε να ακούτε? Αν όχι, τι μουσική σας αρέσει να ακούτε? Και μήπως έχετε κάποια ένοχη μουσική απόλαυση, που ίσως θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας?

Έχουμε διαφορετικά γούστα στη μουσική και κάποιες γνωστές μπάντες, που μας αρέσουν από κοινού, όπως οι Beatles, οι Pink Floyd, οι Black Sabbath και οι Led Zeppelin κ.α... Ο Vita είναι old school οπαδός της metal, ενώ οι Poia και Urlo ακούνε αρκετά διαφορετικά πράγματα, από folk στη metal μουσική κι από κει στην country κλπ..

Μιας κι αναφέρθηκε η Supernatural Cat Records, μπορείτε να μας πείτε κάποια πράγματα σχετικά με αυτή? Ποιος είναι ο κύριος λόγος, που δημιουργήσατε την δική σας δισκογραφική και δεδομένου ότι το ρόστερ είναι μικρό κι άκρως Ιταλικό, αυτή πρέπει να θεωρείται σαν μια εταιρεία φίλων και μόνο ή θα σας ενδιέφερε να συνεργαστείτε και με άλλες μπάντες? Εάν ναι, τότε ποια είναι τα κριτήρια, που θέτετε για να συμβεί αυτό?

Οι Malleus δημιούργησαν την S.C. Για να βοηθήσουν τους Ufomammut στην παραγωγή της δικής τους μουσικής. Αργότερα, με την πάροδο των χρόνων, αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε κάποιες πραγματικά ενδιαφέρουσες κι αυθεντικές μπάντες, όπως οι Morkobot, οι Lento, οι I.C.O. Και οι OVO, που θελήσαμε να τις βοηθήσουμε λίγο, ώστε να βγουν στην επιφάνεια. Μια μπάντα πρέπει να έχει ψυχή, θέλουμε να μας δώσει κάτι, αλλά είναι δύσκολο να το περιγράψουμε αυτό το κάτι με λέξεις.

Συγνώμη γιαυτό, διότι παρόλο, που η συνέντευξη είναι για τους Ufomammut, δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην σας ρωτήσω για το project, στο οποίο συμμετέχουν οι Urlo και Poia. Μιλάω για τους Farwest Zombee.  Να περιμένουμε κάτι από αυτούς στο άμεσο μέλλον? Εάν ναι, θα είχατε την καλοσύνη να μας μοιραστείτε μαζί μας κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον project?

Οι F.W.Z. Είναι ένα project δημιουργημένο πριν λίγα χρόνια, από τον Urlo, στο οποίο συμμετέχουν ο Poia των Ufomammut, οι Lorenzer και Fede από τους Lento και ο Stefano από τους φοβερούς I.C.O.. Όλα τα κομμάτια έχουν ηχογραφηθεί κι απλώς πρέπει να βρούμε χρόνο για να γίνουν η μίξη και το mastering. Ίσως δούμε και κάποιους άλλους μουσικούς να εμπλέκονται σε αυτό, ενώ ελπίζουμε να κυκλοφορήσει πριν από το τέλος του 2012.

Πίσω στους Ufomammut τώρα, όλοι οι δίσκοι των οποίων κυκλοφόρησαν από την Supernatucal Cat, ενώ το ίδιο θα συμβεί και με την έκδοση του βινυλίου για το ORO, αν και το άλμπουμ πρόκειται να κυκλοφορήσει κανονικά από την Neurot Recordings. Μπορείτε να μας πείτε κάτι σχετικά με αυτήν την συνεργασία? Πως ξεκίνησαν όλα?

Απλώς επεκτείναμε τις οικογένειες μας. Έχουμε παρόμοιες ιδέες, αισθητική και γούστα. Οπότε, όταν ο Steve (σ.σ. Steve Von Till) ήρθε σε επικοινωνία μαζί μας, όλα εξελίχθηκαν με φυσικό τρόπο.

Επηρέασε καθόλου αυτή η συνεργασία την τέχνη σας? Είστε ικανοποιημένοι με την δουλειά της Neurot Recordings για το ORO και υπάρχει κάποιο συμβόλαιο σε ισχύ μεταξύ σας για περισσότερους δίσκους?

Είμαστε απολύτως χαρούμενοι, δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι παραπάνω. Το μέλλον.. Δεν μας αρέσει να το σκεφτόμαστε, το παρόν είναι ήδη αρκετά περίπλοκο.

Κάνατε μια μίνι περιοδεία για να προωθήσετε το ORO τον περασμένο Απρίλη κι από όσα γνωρίζω, έχετε ήδη κλείσει κάποιες συναυλίες για το καλοκαίρι στην Ευρώπη. Να περιμένουμε μια εκτενή περιοδεία πριν την κυκλοφορία του Opus Alter? Υπάρχει κάποια περίπτωση να σας δούμε να παίζεται ζωντανά στην Ελλάδα στο εγγύς μέλλον?

Προς το παρόν, προσπαθούμε να κλείσουμε κάποιες συναυλίες προς την βόρεια Ευρώπη για τον ερχόμενο Οκτώβριο, αμέσως μετά την κυκλοφορία του Opus Alter. Δεν μπορούμε να πούμε κάτι παραπάνω σχετικά, αλλά προφανώς και θέλουμε να παίξουμε ζωντανά στην Ελλάδα. Ελπίζω αυτό να γίνει εφικτό σύντομα.

Μιλώντας για Ελλάδα, υποθέτω ότι γνωρίζετε για την οικονομική κρίση εδώ κι από όσο γνωρίζω, στην Ιταλία επίσης, υπάρχουν κάποια σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ποια η άποψη σας γιαυτό? Πιστεύετε ότι πρόκειται για κάτι, που λύνεται αν επικρατήσει η κοινή λογική ή πρόκειται για κάποιο στοιχείο ότι το φημολογούμενο τέλος του κόσμου τον ερχόμενο Δεκέμβρη, όντως πλησιάζει?

Δεν πιστεύουμε στο τέλος του κόσμου. Ίσως όμως τελειώσει ο τρόπος με τον οποίο παίζουμε με τα εικονικά χρήματα. Η ανθρωπότητα θα επιβιώσει της τραπεζικής δικτατορίας..

Και πίσω στη μουσική. Γνωρίζετε κάποια μπάντα από την ανερχόμενη ελληνική heavy σκηνή και μήπως έχετε κάποιες καλές προτάσεις για εμάς, για μπάντες, που αξίζει να τσεκάρουμε από την Ιταλική heavy μουσική σκηνή?

Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την ελληνική heavy σκηνή, αλλά αν θέλεις πρότεινε μας κάποιες μπάντες. Θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο για κάποιες ιταλικές μπάντες, όπως οι Incoming Cerebral Overdrive, οι Morkobot και οι Ovo. :-)

Προτιμάτε να παίζεται σε μικρά και σκοτεινά μαγαζιά, όπου τα οπτικά στοιχεία σας μπορούν όντως να συμβάλουν στην όλη εμπειρία ή σας αρέσει περισσότερο να παίζεται στις μεγάλες αρένες των φεστιβάλ? Και δεδομένου ότι τα shows σας πλαισιώνονται από οπτικά μέσα, πόσο καταφέρνετε να διατηρήσετε την μαγεία τους όταν παίζετε σε κάποιο φεστιβάλ, όπου το χρονοδιάγραμμα των εμφανίσεων είναι συνήθως πιο σφιχτό?

Πρέπει να πούμε, πως για πολλούς λόγους, προτιμούμε να παίζουμε μπροστά σε κόσμο. :-) Δεν μας νοιάζει τόσο αν είμαστε σε ένα μικρό club ή σε ένα μεγάλο φεστιβάλ. Έτσι κι αλλιώς, βάζουμε και δίνουμε πολλά πάνω στη σκηνή και αυτό το οφείλουμε στην πολλαπλή βοήθεια αρκετών από τους ανθρώπους μας.

Αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις και συναυλίες για λογαριασμό μερικών από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ, δημιουργείτε μουσική εδώ κι αρκετό καιρό, ενώ για το ίδιο χρονικό διάστημα διαδίδεται καλλιτεχνική μαγεία οπτικού μέρους μέσω των Malleus. Επίσης, δημιουργήσατε την δική σας δισκογραφική, ενώ εσχάτως συνεργάζεστε με την φημισμένη Neurot Recordings. Υπάρχουν ακόμη ανολοκλήρωτα όνειρα και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες σχετικά με τα διάφορα καλλιτεχνικά σας projects?

Η φιλοδοξία μας είναι να προχωράμε στον δικό μας προσωπικό δρόμο και να επικεντρωνόμαστε απολύτως στο κάθε επόμενο βήμα μας ξεχωριστά. Δεν θεωρούμε ότι τα αποτελέσματα είναι τόσο σημαντικά ή απολαυστικά, όσο είναι το ταξίδι, που κάνουμε, για να φτάσουμε σε αυτά.

Γνωρίζοντας τις προγραμματισμένες επερχόμενες συναυλίες σας για το καλοκαίρι και ότι το δεύτερο μέρος του ORO θα κυκλοφορήσει νωρίς αυτό το Φθινόπωρο, ποια είναι τα μακροχρόνια σχέδια σας για τους Ufomammut? Αλλά και τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον των Malleus και της Supernatural Cat Records?

Δυστυχώς, αυτά τα σχέδια είναι μυστικά. Ακόμη και για εμάς τους ίδιους. :-)

Αυτά από εμένα παιδιά. Ευχαριστώ πολύ για αυτήν την συνέντευξη, πραγματικά το εκτιμώ. Ο επίλογος σας ανήκει.

Τιμή μας, ελπίζουμε να σας συναντήσουμε από κοντά όλους σύντομα, στο λίκνο του πολιτισμού μας.

Ufomammut: Official Website / Facebook / Twitter

Malleus Rock Art Lab: Official Website

Supernatucal Cat Records: Official Website

Neurot Recordings: Official Website

Alchimia Deorum: Scientiam et Veritatem [Eng]

An Interview with Ufomammut

Malleus Rock Art Lab have been exploring the soul of the visual arts since a decade now and Supernatural Cat Records have been spreading hyper-heavy psyched out tunes for the same period. Recently, the core of those two art-entities, the mighty Ufomammut, released the first part of their magnus opus, ORO, entittled Opus Primum and since we're midway before the second part Opus Alter being released, I thought it would be really interesting to contact the band for a bit more info on their art projects and have a glimpse in their forthcoming future plans.

Greetings! First of all, congratulations for the magnificent ORO: Opus Primum, which made the high anticipation for the second part of the album, ORO: Opus Alter, even more intense. Are you satisfied with the reception it received from fans and music press alike?

Thanks a lot. We're very happy about the first part and the reaction of people. We were a little worried about splitting the record in 2 parts, but now We're 100% sure it's been a great idea.

As already stated above, ORO is going to have a dual status and although, I suppose this happened because of the total running time of it, I think it's a bit of a risky move, because the two parts of the album are going to be released with several months in between them and given that the main musical ideas were already presented in its first part are you worried that the thrill of the second part might be a little lessen by this? What helped you in making this decision?

We decided to split it because of its length and because we are not fans of double albums. You never focus on the entire work. Considering Oro is musically various (as You'll notice once You'll listen to part 2) we thought it could be good to give time to elaborate the first half and then to have the second to complete it and listen to it in its entirety.

Your previous album, Eve, was a one song album splitted in five parts. Your new offering is one album split in two parts. Are there any similarities in the writing process of these two albums and how did you decide to split the parts of ORO the way you did?

We worked in a different way, this time we started with the idea of doing something that had to be totally different from Eve and we developed an idea of dynamics and layers. Then we worked on it little by little and we focused on 10 main movements. Once the album was ready we decided to split it in 2 parts of 5 movements each. And they're quite different even if linked by a main theme.

I believe that the sinister atmosphere of Eve was teasing my sentiments whenever I was listening to it and now, I believe that the first part of ORO is disturbing my mind every time I listen to it. So, was it your intention to create that kind of atmospheres or it just happened naturally? And what's going to happen on Opus Alter? Shall I prepare myself to listen to it while waiting in the hall of a mental institution or something like that, just in case?

Our music comes naturally from our minds, probably there's a problem? :-)

The musicianship of Oro: Opus Primum is quiet dense, but most of its tunes are based on repetition. How do you guys manage to drone without being tedious? Is this because you built parts on other parts or this is just a result out of jamming?

We like to grow little by little, to play the same riff and make it change, layering it till it cannot become bigger anymore. It's difficult to answer to these questions cause everything comes easily for us, I mean, there's not a rule to follow.

How much do you add to a song after it's frame is finalised? There are many extra sounds and lots of noise in your music and I was wondering how much of it do you layer afterwards and is this something planned beforehand or not?

Again, not a rule. We add till we think it's done. Some are fat songs (full of fx and sounds), some are more empty.

It's the third consecutive time that you record together with Lorenzo Stecconi and I suppose you're pleased with his work. How much does he effect the final shape of your sound?

Lorenzo is a friend, first of all. And this is the most important thing cause it helps a lot. He has a lot of suggestions and he's very very present in the recording sessions. We can say he's an element in the band. And we are lucky to have another guy with us since about 10 years. He's a sonic terrorist an he's our sound engineer Ciccio.

How was the recording process of ORO: Opus Primum in general? Are you totally satisfied with it or if given the chance, you'd make any changes on the final result? Is Opus Alter also recorded or not yet? If not, what's left to be done in order for it to take it's final shape?

We recorded all together, cause as we said Oro is a single track. And we're very happy with the final result.

Is there anything you might want to share with the public regarding Opus Alter's progress? Is everything going according to your timeline or are there any conflicts in it?

Just wait some months. Think about when we play live and we keep a feedback before starting again to play. This is the same thing. Just a little longer...

Is there any specific concept behind ORO? I'm asking because its stunning artwork is full of small details. Are there any hidden messages in it? For example, just to name a few of what I noticed in it, why is the letter R in the word ORO, double and why there are four eyes in the face of the lady in it?

Oro is full of symbols and meanings: it means gold in italian, it's a palyndrome word, OR means “pray” in hebrew too. The main theme is inspired by alchemy and the search for philosopher stone and the eyes of the lady are opening to see the Truth. We could go on in explaining all the different sides of the concept, but the last thing we want to say is that it deals with the path of knowledge...Every listener can give its own personal meaning.

Speaking of the once again absolutely great artwork that complements perfectly your music and considering that in our days more and more people are listening to music through digital formats, how hard was the decision for you to put so much talent and energy in making it so special? Don't get me wrong here, I firmly believe that the artwork (and lyrics) are -almost- equally important to an album as the music it contains, but I think I don't represent the majority. So, what's your point of view on this?

We totally agree with you. At least we could establish a small fanclub of artwork :-) We have great respect for music and his true fans, like if it was a religion. Visual side has always been a natural and essential choice for representing to our idea of music. If someone thinks that this is not related to music, we don't care at all.

What's your opinion in the digital formats of music? I know we're in the 21st century and this is somewhat a logical continuation, but with the rise of internet, more music was/is discovered and not always in legal ways. So, does this help the music industry & the musicians especially or the harm it does is bigger than the help it offers in your opinion?

The free flowing of music through the net is useful and important: you can easily listen to music coming from everywhere. We know, there is too much crap around, but if you discover some gems, well...you want to know more. True listeners want to physically touch the music. They want the cd or , better, the vynil. It's a ritual. And they want to go to a concert too, like a mass.

Your visual alter ego, if I may call it like this, Malleus Rock Art Lab, are responsible for the visual aspects of Ufomammut, but also creates posters and artwork for other artists and I'd like to know what's harder, to create the artwork for your own music or for other artists, and why? Also, are there any specific terms regarding the choice of the artists you work for/and with? I'm asking this because as far as I know, Malleus works on film's posters and also for non metal or heavy music related, artists.

As Ufomammut we like to explore our extremes. So we like heavy music, but not only. As Malleus, we are very open minded and we are interested in the “soul” of the music. we don't care about the genre. And we have different interests: we always put the same effort in creating for Ufomammut, for other musicians, for a book, for a movie.

What is the process of Ufomammut's artwork making? I know that Poia and Urlo are also the two thirds of Ufomammut and Malleus and so I was wondering what's Vita's effect on the artwork and also, how big is Lu's effect in Ufomammut given that she's the one to blame for the astonishing visual aspect of the band? Would it be safe to state that she's the unofficial fourth member of the band?

Yes, that's true: we can easily say that visuals Lu creates for Ufomammut, are fundamental for describing music soundscapes. As we said, we'd like to add to the list of band members Ciccio, our live soundlord and Lorenzo, responsible for our sound on the records.

Ufomammut was given birth back in 1999 and if I'm not mistaken Malleus was born a couple of years later. How strong are the bonds of their relationship and if sometime in the (very far, I hope) future, one of those entities seize to exist, the other one will continue to live or not?

Both born from Poia and Urlo that are 2/3 of them. They came out naturally, evolving from the common interests of these entities and music is the main link. They're our lives, so hopefully they'll last enough...

What are the main sources of inspiration for Malleus and what are the main musical influences of Ufomammut?

A lot and coming from so many different fields and situation it could get too long...

How would you guys describe your music to someone who had never before listened not even a single tune of yours?

Don't know... Better to listen... We think that psych acid hard heavy sludge punk rock could work, but not sure...

Is the music you create and the music of the bands that belong to Supernatural Cat roster the music you enjoy listening the most? If not, what do you enjoy to listen to? Do you have any guilty musical pleasure that you might want to unbosom?

We've different tastes in music and some main bands in common, from the Beatles to Pink Floyd, Black Sabbath and Led Zeppelin and so on... Then Vita is an old school metal head while Poia and Urlo listen to different things from folk to metal to country and so on...

Now that Supernatural Cat Records is mentioned, can you tell us a bit more about it? What was the main reason that you created a record label and given by the small and purely Italic roster of it, is this label a matter of friends or are you interested in cooperating with other bands also? If yes, what's your criteria of choice?

Malleus created S.C. to help Ufomammut in producing its own music. Then, during the years, we started in finding out some very cool and original bands like Morkobot, Lento, ICO and Ovo we'd loved to produce and help a little to come out. A band has to be filled by soul, hey need to give us something and it's difficult to explain in words.

I'm sorry for this, because although this interview is mainly about Ufomammut, I can not resist to ask you about the project in which Urlo and Poia are participating. I'm talking about Farwest Zombee. Shall we expect something from them in the near future? If yes, would you be kind enough to share some details about this really interesting project and its works?

FWZ is a project born from Urlo in the last years and it involves Poia of Ufomammut, Lorenzer and Fede of Lento and Stefano of the mighty I.C.O. All the tracks are recorded, just need to find the time to mix and master. Maybe we'll see some other guys involved and hopefully it'll come out before the end of 2012.

Back to Ufomammut now, all of the band's albums were released by Supernatural Cat and so is going to be the lp version of ORO, although that the album's going to be released by Neurot Recordings also. Can you please tell us a bit more about this collaboration? How did it all started?

We just enlarged our families. We have similar ideas, attitudes and tastes. So when Steve kept in touch, everything came naturally.

Did this interplay had any effect in your art generally? Are you satisfied with the job of Neurot Recordings regarding ORO and is there any contract in force between you two for more albums?

Totally happy, we couldn't ask for more. Future... Don't like to think about it, present is already quite complicated.

There were a mini tour promoting ORO last April and as far as I know there are a few shows already confirmed in Europe for the coming summer. Shall we expect an extensive tour before the release of Opus Alter? And is there any chance of enjoying you playing live in my homeland, Greece, sometime in the coming months?

At the moment we are trying to move around northern Europe for the next October, just after the release of Opus Alter. We cannot say more than this, but we'll obviously like to play in Greece. Hope this will be possible soon.

Speaking of Greece, I suppose you know about the financial crisis and as far as I know, Italy is having some serious problems also. What do you think of this? Do you believe it's something that can be solved if sanity prevails or is another hint that the scheduled for the coming December, end of the world, is approaching?

End of the world, we don't believe to it. Maybe end of a certain way of playing with virtual money. Mankind will survive to the bank dictatorship...

And back to music. Are you familiar with any of the bands of the growing greek heavy scene and do you have any good recommendations from the Italian heavy music scene that we should check out?

We don't know too much about greek heavy scene, just tell us some names. We will do the same with some italian bands like Incoming Cerebral Overdrive, Morkobot and Ovo. :-)

Do you prefer playing live in small dark venues where your visuals can really add something to the whole experience or you enjoy the most playing in the big arenas of festivals? And considering that your show is accompanied by visuals, how do you manage to make the magic happen when playing in a festival where the timeline of appearances is more strict?

We must say that, for many reasons, we prefer to play in front of people :-) We don't care if we are in a small club, or at a big festival. We put a lot on stage and we have it back multiplied from our people.

Numerous live appearances and live shows in the most famous of music festivals, you've been creating music for quiet a while now and for the same amount of time you've been spreading the magic of your visual art through Malleus. Also, you've created your own successful record label and lately you're working with the mighty Neurot Recordings. Do you still have any unfulfilled dreams and is there any incomplete ambitions regarding you and your various art related projects?

Our ambition is going on own way, focusing more and more for the next step. We don't consider the results as satisfactory like the road followed for reaching to them.

Knowing that live appearances are going to take place in the summer months and that the second piece of ORO is going to be released early this autumn, what's your long term future plans regarding Ufomammut? And do you have any specific plans for the future, regarding the works of Malleus and Supernatural Cat Records?

Unfortunately, they are secret plans. Even for us :-)

That's all by me folks. Thank you very much for this interview, I really appreciate it. The epilogue is yours.

It's been a honor, hope to meet you all soon, in the cradle of our civilisation.

Ufomammut: Official Website / Facebook / Twitter

Malleus Rock Art Lab: Official Website

Supernatural Cat Records: Official Website

Neurot Recordings: Official Website