Ponamero Sundown - Rodeo Electrica

Από την Στοκχόλμη της Σουηδίας κατάγονται οι Ponamero Sundown, που δημιουργήθηκαν κάπου στα τέλη του 2005 με σκοπό να παίξουν δυναμική rock μουσική, δηλαδή, τραγούδια ευκολομνημόνευτα, αποτελούμενα από δυνατά και groovy riffs. Στα έξι χρόνια που ως τώρα μετρά η ύπαρξή τους, έχουν κυκλοφορήσει 4 demos και δύο full length δουλειές, με την πιο πρόσφατη από αυτές να κυκλοφορεί πριν λίγους μήνες και να τιτλοφορείται Rodeo Electrica. Ο εν λόγω δίσκος, ξεπερνάει σε διάρκεια τα 53 λεπτά ενώ, αποτελείται από 13 κομμάτια, που αξίζει να αναφερθεί πως έχουν τοποθετηθεί με στρατηγικό τρόπο στον δίσκο καθώς, η σειρά στην οποία βρίσκονται, βοηθάει τον δίσκο να κυλά όπως το ποταμίσιο νερό που οδεύει προς τον καταρράκτη -κάτι που κάνει τον συγκεκριμένο δίσκο να ξεχωρίσει εύκολα απ' τον σωρό παρόμοιων κυκλοφοριών, διότι όπως έχει αναφερθεί πολλάκις στο παρόν blog, το tracklisting καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την επιτυχία ή μη, ενός δίσκου.

Η παραγωγή είναι εξαιρετική καθώς, όλα ακούγονται όπως πρέπει ενώ, το ίδιο εξαιρετική είναι και η απόδοση της μπάντας, μιας και τα παλικάρια φαίνεται πως είχαν τρελά κέφια κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του συγκεκριμένου άλμπουμ. Ο κιθαρίστας μοιράζει απλόχερα riffs βουτηγμένα στο fuzz και στο groove ενώ, τα leads του είναι πότε μελωδικά και πότε αγριέμενα, αλλά πάντοτε εύστοχα. Η δε δουλειά, που κάνει με τις ακουστικές κιθάρες, είναι απλά φανταστική. Ο μπασίστας κάνει κι αυτός πολύ καλή δουλειά, αν κι έχει την δυσκολότερη αποστολή στον δίσκο: να συνοδέψει τα ντραμς. Τα οποία, δέχονται χτυπήματα μίσους από τον ντράμερ -που όπως φαίνεται, τον στοιχειώνει ακόμη το black metal παρελθόν του. Όσον αφορά τα φωνητικά, αυτά μάλλον αποτελούν το ατού της μπάντας καθώς, ο τύπος που κρατά το μικρόφωνο, δίνει ρέστα -είτε τραγουδά μελωδικά, είτε αγριεμένα.

Οι Ponamero Sundown με το γεμάτο ενέργεια rock τους, μας προσέφεραν έναν δίσκο που άνετα μπαίνει στα καλύτερα της χρονιάς, μιας και το stoner αναμιγνύεται επιτυχημένα με το fuzz ενώ, οι υφέρπουσες grudge επιρροές της μπάντας, παίζουν κι αυτές τον ρόλο τους με τον καλύτερο τρόπο, καθιστώντας το Rodeo Electrica έναν από τους καλύτερους hard/stoner δίσκους της χρονιάς καθώς, οι μελωδικές, οι γρήγορες, οι heavy, αλλά και οι πιο ωμές στιγμές του δίσκου, βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία μεταξύ τους, προσφέροντας στον ακροατή μουσική ποικιλία. Η στιγμή, που αυτή η μπάντα θα αποκτήσει την αναγνώριση, αλλά και την φήμη που της αναλογεί και της αξίζει, νομίζω, πως δεν θα αργήσει.

Ballet Deviare - Disconsolate

Το ότι θα έγραφα κάτι σχετικό με το μπαλέτο, ομολογώ, πως δεν το περίμενα. Όχι επειδή φοβήθηκα ότι θα μου μειώσει τον ανδρισμό, αλλά επειδή είμαι εντελώς άσχετος με το θέμα και διότι ποτέ -μέχρι πριν από λίγο τουλάχιστον, δεν φαντάστηκα ότι αυτή η μορφή τέχνης, θα μπορούσε να συνδυαστεί με την metal μουσική. Κι όμως, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός -που ιδρύθηκε το 2003 στην Νέα Υόρκη των Η.Π.Α., ονόματι Ballet Deviare, κάνει αυτό ακριβώς: συνδυάζει το μπαλέτο με τη σκληρή μουσική.

Οι δύο ιδρυτές αυτής της -όχι και τόσο συνηθισμένης, σχολής χορού, Laura Kowalewski και Andrew Carpenter, έχουν ως στόχο να διευρύνουν το πεδίο δράσης του χορού, μέσω της παρουσίασης πρωτότυπων και ορισμένες φορές, προκλητικών, έργων. Με πιο απλά λόγια, δημιουργούν χορογραφίες, που απεικονίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, όταν αυτή βρίσκεται σε κατάσταση δύσκολη, τραγική, όταν δηλαδή τα συναισθήματα του ατόμου είναι ακραία και έντονα. Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά όμως, είναι η μουσική υπόκρουση που επιλέγουν για τις χορογραφίες τους καθώς, αυτές δεν προέρχονται από τον εκπληκτικό κόσμο της Κλασσικής μουσικής -όπως συνηθίζεται σε ανάλογες παραστάσεις, αλλά από το χώρο της σκληρής μουσικής. Πιο συγκεκριμένα, στο παρόν κείμενο, θα διαβάσετε για την πιο πρόσφατη προσπάθεια τους, που συνοδεύεται μουσικά, από το αγαπημένο μου παρακλάδι της metal, το Doom και δη, με το όχι ιδιαίτερα δημοφιλές, Funeral Doom ενώ, αξίζει να αναφερθεί πως η συγκεκριμένη χορευτική ομάδα, έχει δουλέψει με βάση τραγούδια συγκροτημάτων όπως οι Swallow The Sun και My Dying Bride, μεταξύ άλλων.

Το Disconsolate (μτφ. Απαρηγόρητος), είναι ένα 9λεπτο, πειραματικό μα συνάμα μαγευτικό film, που παρουσιάζει τον πόνο και την απόγνωση του ανθρώπου. Σκηνοθετημένο από ένα νεαρό και φιλόδοξο άτομο, ντυμένο μουσικά με το τραγούδι Waldlander im Herbst (μτφ. Στο δάσος το φθινόπωρο), που βρίσκεται στον προ πενταετίας ντεμπούτο δίσκο (Desolate North) των Celestiial, ενός Αμερικάνικου συγκροτήματος -που αποτελείται μόνο από ένα άτομο, τον Tanner Anderson, και που περιπλανιέται από δημιουργίας του (2004) στα ζοφερά μονοπάτια του Funeral Doom, ίσως, το πιο αργό -αλλά και βασανιστικό, είδος μουσικής που υπάρχει. Η παρακολούθηση του εν λόγω film, προκαλεί ποικίλα και πολύ έντονα συναισθήματα, που παρουσιάζονται με αφοπλιστικά εκφραστικό τρόπο από τις χορεύτριες που συμμετέχουν στο συγκεκριμένο τόλμημα. Οι οποίες χορεύτριες, νομίζω πως κάνουν φανταστική δουλειά ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, μιας και όπως προανέφερα, είμαι εντελώς άσχετος με το θέμα, οπότε είναι λογικό να μην μπορώ να το κρίνω.

Μπορώ όμως να δηλώσω πως το συγκεκριμένο project είναι εκπληκτικό. Δεν γνωρίζω και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω αν οι χορεύτριες είναι σωστές τεχνικά ή οτιδήποτε τέτοιο. Αυτό που με ενδιαφέρει στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αν ο συνδυασμός μουσικής και χορού, είναι οπτικά -κι όχι μόνο, ευχάριστος. Και το συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξα μετά από πολλές θεάσεις του εν λόγω έργου είναι: πως ναι, το συγκεκριμένο δημιούργημα είναι όχι μόνο ευχάριστο, αλλά όμορφο, εξαιρετικά όμορφο. Μπορεί σε κάποιους να φανεί περίεργος αυτός ο συνδυασμός, αλλά είμαι σίγουρος, πως μόλις φύγουν οι όποιες παρωπίδες, οι αντιδράσεις -από την εμπειρία που ονομάζεται Disconsolate, θα είναι άκρως θετικές. Άλλωστε, αν δεν ίσχυε αυτό, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Opeth, δεν θα έκαναν ποτέ πρόταση live συνεργασίας στο Ballet Deviare. Όχι ότι αυτό αποτελεί κριτήριο, αλλά είναι η απόδειξη, πως εδώ δεν πρόκειται για κάποιου είδους παρωδία, αλλά αντιθέτως, πρόκειται για ένα πρωτότυπο και καλοδουλεμένο project, που βρίθει από έμπνευση και μεράκι.

Hijos De Mayo - In Sound Underground

Στην Ολλανδική πόλη Eindhoven δημιουργήθηκαν το 2006 οι Hijos De Mayo -ελληνιστί: Τα Παιδιά του Μάη, που παίζουν ένα περίεργο μείγμα post, noise, stoner και ψυχεδελικού rock. Στην πενταετή έως τώρα πορεία τους, δεν κατάφεραν να αποφύγουν κάποιες αλλαγές μελών στη σύνθεση τους, αυτό όμως, δεν τους εμπόδισε να κυκλοφορήσουν κάποια demos και promos, που έδωσαν στο κοινό μια πρώτη γεύση από τη μουσική της μπάντας καθώς, ο πρώτος τους full length δίσκος, κυκλοφόρησε μόλις την περασμένη Πρωτομαγιά. Ο εν λόγω δίσκος -για τον οποίο γράφεται τούτο το κείμενο, ονομάζεται In Sound Underground κι έχει διάρκεια περίπου 53 λεπτά ενώ, αποτελείται από 9 κομμάτια.

Το επίσημο ντεμπούτο των Ολλανδών είναι -από πολλές απόψεις, μια αρκετά καλά δουλεμένη κυκλοφορία. Καταρχάς, στο οπτικό κομμάτι τα πράγματα είναι άκρως θετικά καθώς, το εξώφυλλο του άλμπουμ σε βάζει για τα καλά στο κλίμα του δίσκου. Η παραγωγή του οποίου, βρίσκεται σε καλό επίπεδο, αλλά όχι τέλειο. Βέβαια, η θολούρα που χαρακτηρίζει τον ήχο του ντεμπούτου της μπάντας, είναι κάτι που κολακεύει το είδος της μουσικής που επιχειρούν να παίξουν, οπότε δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για παράπονα στον συγκεκριμένο τομέα. Η απόδοση της μπάντας είναι πολύ καλή, μιας και όλοι τους φαίνεται πως είναι πολύ καλοί χειριστές των οργάνων που χρησιμοποιούν.

Οι κιθάρες, νομίζω, πως βαφτίστηκαν σε μια κολυμπήθρα γεμάτη με δηλητηριώδες νερό ενώ, όταν ξυπνούν απ΄τον ψυχεδελικό λήθαργο που σε στιγμές βρίσκονται, δεν φοβούνται να ξεσπάσουν την οργή τους ξερνώντας πελώρια stoner riffs, που αρκετές καταξιωμένες μπάντες θα ζήλευαν. Το μπάσο, είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη δημιουργία, αλλά και την διατήρηση -καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου, μιας υφέρπουσας και ψυχότροπης δίνης, μιας και τα κυκλωτικά μουσικά μέρη που σκαρώνει, θαρρείς πως σε ζαλίζουν, χωρίς όμως να σε κουράζουν ούτε στιγμή. Ίσως βέβαια, αυτό να οφείλεται στα καίρια χτυπήματα των ντραμς, που σε κρατούν συνέχεια σε εγρήγορση. Τα noise στοιχεία χρησιμοποιούνται πανέξυπνα καθώς, συμβάλλουν αποφασιστικά στην δημιουργία μιας όμορφης μα και συνάμα άρρωστης ατμόσφαιρας ενώ, τα φωνητικά της κοπέλας, προσδίδουν μια μαγεία στο τελικό αποτέλεσμα διότι, θαρρώ, πως είναι αυτά που απογειώνουν το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, μιας και αυτά, είτε είναι μελωδικά -σε σημείο υπνωτισμού, είτε είναι αγριεμένα, προσδίδουν μια αίσθηση παράνοιας, που ταιριάζει γάντι με τη μουσική φιλοσοφία της μπάντας.

Εν κατακλείδι, οι Hijos De Mayo, με γέμισαν ελπίδες με το ντεμπούτο τους καθώς, φαίνεται πως υπάρχει και ταλέντο, αλλά και πολύ όρεξη για δουλειά -κάτι που μόνο σε καλό μπορεί να τους βγει, έτσι κι αλλιώς. Το ντεμπούτο τους In Sound Underground, μπορεί να μην είναι τέλειο, είναι όμως ένα πολύ καλό πρώτο δείγμα δουλειάς, που αφήνει πάμπολλες υποσχέσεις για το μέλλον. Το οποίο μέλλον, ελπίζω να επιβεβαιώσει το καλό προαίσθημα που έχω γι' αυτή τη μπάντα, αν και όπως όλοι ξέρουμε, ο χρόνος είναι αδάμαστος, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν, είναι απλά να απολαύσουμε αυτό το ωραίο δισκάκι, το οποίο, αξίζει να σημειωθεί, πως διανέμεται δωρεάν από τη μπάντα -και μπορείτε να το αποκτήσετε ευθύς αμέσως, αρκεί βεβαίως, να κάνετε ένα κλικ εδώ.

Φθινοπωρινή Βροχή Από Νότες

Το ερχόμενο Φθινόπωρο θα είναι πολύ δυνατό συναυλιακά για την χωρά μας καθώς, πολλές μπάντες του σκληρού ήχου έχουν ήδη ανακοινώσει επίσημα ότι θα εμφανιστούν ζωντανά μπροστά στο ελληνικό κοινό. Με τις μέχρι τώρα επίσημες ανακοινώσεις, ο Οκτώβρης είναι ο μήνας που φαίνεται πιο γεμάτος, αλλά καλό θα ήταν να κάνουμε λίγη υπομονή ακόμη καθώς, οι φήμες που ακούγονται για επερχόμενες φθινοπωρινές συναυλίες στη χώρα μας, οργιάζουν. Ας δούμε όμως, λίγο πιο αναλυτικά, κάποιες συναυλίες που έχουν ήδη επισημοποιηθεί.

Οι Βρετανοί Cathedral -στυλοβάτες της doom μουσικής τα τελευταία 20 χρόνια, ανακοίνωσαν πριν κάποιους μήνες ότι το 2012 θα κυκλοφορήσουν το κύκνειο άσμα τους ενώ, επιβεβαίωσαν πως το τρέχον έτος, θα είναι το τελευταίο, όσον αφορά τις live εμφανίσεις τους. Οι ενδιαφερόμενοι λοιπόν -που δεν είναι και λίγοι φαντάζομαι, καλό θα είναι να κάνουν τα κουμάντα τους όσο πιο νωρίς γίνεται, διότι προβλέπεται να γίνει μακελειό για την εξασφάλιση ενός από τα μαγικά χαρτάκια που θα μας προσφέρουν την ευκαιρία να δούμε για τελευταία φορά μια από τις κορυφαίες μπάντες του σκληρού ήχου. 30 Σεπτέμβρη στο Block 33 το στερνό ραντεβού στη Θεσσαλονίκη και 1 Οκτώβρη στο Gagarin το έσχατο ραντεβού στην Αθήνα. Οι τιμές είναι σε λογικά πλαίσια καθώς αυτές διαμορφώνονται ως εξής: 20, 25 και 30 ευρώ. Όπως καταλαβαίνετε, κανείς δεν πρέπει να λείψει.

Εδώ και λίγες ημέρες ανακοινώθηκε επίσημα από τους Candlemass η πρόθεση τους να μας επισκεφθούν για ακόμη μια φορά. Το γεγονός επιβεβαιώθηκε και έτσι οι Σουηδοί θα παίξουν ζωντανά στο Fuzz στις 8 Οκτώβρη. Δεν πρόκειται όμως για μια ακόμη συνηθισμένη συναυλία των Σκανδιναβών Θεών του Doom, διότι, με ευκαιρία τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την κυκλοφορία του, θα παίξουν ζωντανά, ολόκληρο το μνημειώδες Epicus Doomicus Metallicus -ένα άλμπουμ που σημάδεψε την καριέρα τους, αλλά και τη σκληρή μουσική συνάμα. Στη σκηνή για την ερμηνεία των τραγουδιών αυτού του ιστορικού δίσκου θα ανέβει ο Johan Langqvist -ο τραγουδιστής της μπάντας την εποχή που κυκλοφόρησε ο δίσκος ενώ, ο Robert Lowe θα ερμηνεύσει τα υπόλοιπα κομμάτια του set. Τα ωραία νέα σχετικά με αυτή τη συναυλία δεν τελειώνουν εδώ όμως, διότι στο σανίδι θα ανέβουν και οι θρυλικοί Αμερικάνοι Trouble -που έχουν επηρεάσει όσο λίγη τη heavy μουσική ενώ, αξίζει ειδικής αναφοράς ότι τα φωνητικά θα αναλάβει για τη συναυλία αυτή ο Kory Clarke των Warrior Soul. Αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία θα ανοίξουν οι doomsters εκ Φινλανδίας ονόματι Lord Vicar. Λεπτομέρειες για τις τιμές και τον τρόπο απόκτησης εισιτηρίων δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστές, αλλά οι σχετικές ανακοινώσεις δεν θα αργήσουν να δημοσιευθούν.

Οι ιδιαίτερα αγαπητοί στο ελληνικό κοινό Mogwai, κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες τον νέο τους δίσκο ενώ, τον Σεπτέμβρη αναμένεται να κυκλοφορήσουν κι ένα EP με νέα τραγούδια. Με αφορμή αυτές τις κυκλοφορίες, θα επισκεφθούν για ακόμη μια φορά τη χώρα μας ενώ, θα κάνουν στάση και στην Αθήνα, αλλά και στην Θεσσαλονίκη. Στην πρωτεύουσα θα εμφανιστούν στο Fuzz στις 21 του Οκτώβρη ενώ, μια μέρα μετά -στις 22 του Οκτώβρη, θα εμφανιστούν στο Block 33 της συμπρωτεύουσας. Τιμές εισιτηρίων και τρόπος απόκτησης αυτών, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη, αλλά αυτό αναμένεται να αλλάξει στο εγγύς μέλλον.

Οι Φινλανδοί Amorphis, με αφορμή την προ ολίγων εβδομάδων κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, θα επισκεφτούν για άλλη μια φορά την Ελλάδα για συναυλίες και -όπως το συνηθίζουν, θα εμφανιστούν τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και στην Αθήνα. Στις 12 Νοεμβρίου θα εμφανιστούν στο Block 33, με την τιμή του εισιτηρίου να βρίσκεται στα 28 ευρώ ενώ, μια ημέρα μετά, στις 13 του μήνα, θα εμφανιστούν στο Gagarin, με την τιμή του εισιτηρίου να είναι στα 32 ευρώ. Λίγες μέρες μετά, στις 18 και 19 Νοέμβρη, στο Gagarin θα εμφανιστούν και οι Iced Earth, με τιμή του εισιτηρίου να είναι αρμυρούτσικη καθώς, αυτή ορίστηκε στα 35 ευρώ. Αμέσως μετά τις 2 Αθηναϊκές εμφανίσεις τους, στις 20 του μηνός, οι Αμερικάνοι θα επισκεφθούν για μια συναυλία τη Θεσσαλονίκη, με το ραντεβού να δίνεται στο Principal Club Theater και το κόστος αυτού να κυμαίνεται μεταξύ 30 και 35 ευρώ.

Τέλος, οι αγαπημένοι μου The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, ανακοίνωσαν ότι θα έρθουν για μια μοναδική ζωντανή εμφάνιση στη χώρα μας στις 11 του Νοέμβρη στην Αθήνα, χωρίς ακόμη να έχουν γίνει γνωστές περισσότερες λεπτομέρειές σχετικά. Εν αναμονή περισσότερων ανακοινώσεων για επερχόμενες συναυλίες στη χώρα μας, το μόνο που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά αυτή τη στιγμή, είναι ότι το ερχόμενο Φθινόπωρο δεν θα πλήξουμε ούτε στιγμή. Βέβαια, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε όλες ή κάποιες από αυτές τις -πολύ ενδιαφέρουσες, συναυλίες, θα πρέπει να αντεπεξέλθουμε και οικονομικά, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να αρχίσουμε τις οικονομίες το συντομότερο δυνατό.

Sungrazer - Mirador

Στις αρχές του 2009 δημιουργήθηκαν οι Ολλανδοί Sungrazer, που με το περσινό ντεμπούτο δίσκο τους, μας παρουσίασαν ένα πολύ ενδιαφέρον μείγμα stoner και ψυχεδέλειας. Σχεδόν ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου πρώτου τους δίσκου, το τρίο από το Μάαστριχ κυκλοφόρησε πριν από μια περίπου εβδομάδα τον δεύτερο full length δίσκο του με τίτλο Mirador, που αποτελείται από 7 κομμάτια και έχει διάρκεια περίπου 48 λεπτά.Ένας δίσκος, που επιβεβαιώνει με εμφατικό τρόπο όλα τα θετικά σχόλια που έχουν ακουστεί για το συγκρότημα ενώ, δίνει ταυτόχρονα την καλύτερη απάντηση σε όσους πέρυσι τους αμφισβήτησαν καθώς, το νέο τους πόνημα αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη προόδου και βελτίωσης του συγκροτήματος, μιας και αυτό κατάφερε να αφομοιώσει όλες του τις επιρροές σωστά, δημιουργώντας έτσι έναν ήχο, πέρα για πέρα προσωπικό.

Το εξώφυλλο σε βάζει κατευθείαν στον κλίμα ενώ, αξίζει να αναφερθεί πως η παραγωγή του άλμπουμ είναι πολύ καλή. Το επίπεδο των συνθέσεων έχει ανέβει θεαματικά καθώς, ο συνδυασμός groove, jamαρίσματος και ψυχεδέλειας έχει επιτευχθεί με τρόπο σχεδόν τέλειο. Τα φωνητικά σε υπνωτίζουν και σε ταξιδεύουν σε ένα κόσμο μαγικό, εκεί όπου οι κιθάρες ζωγραφίζουν ψυχεδελικά fuzz ηχοτοπία πάνω σε ένα καμβά σκεπασμένο με την σκόνη της ερήμου και ξεβρασμένο στην άκρη κάποιου βάλτου, στα ελώδη νερά του οποίου το μπάσο έκανε το πρωινό του ντουζάκι όταν τον εντόπισε ενώ, την ίδια στιγμή, λίγο πιο δίπλα από εκεί, τα ντραμς με τα σπινθηροβόλα χτυπήματα τους, έτρεφαν μια φωτιά, που αν και στόχευε στο να βοηθήσει στο στέγνωμα του καμβά, τελικά, τον τύλιξε εξ ολοκλήρου με τις φλόγες της..

..Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα η ηχητική ζωγραφιά που ήταν εγκλωβισμένη στον πυρπολημένο -πλέον, καμβά, να απογειωθεί σαν άλλο βεγγαλικό και να ξεκινήσει ένα διαγαλαξιακό ταξίδι διασχίζοντας τα πέρατα του σύμπαντος, πάντα υπό την -όχι και τόσο διακριτική, προστασία-συντροφιά του Ήλιου. Οι φλόγες που το συντροφεύουν σε αυτό το αστρικό ταξίδι, κάνουν το Mirador να μοιάζει με κομήτη εν πτήσει, μόνο που αυτή τη φορά η κατεύθυνση του δεν έχει μόνο ως τελικό προορισμό τον Πλανήτη Γη, αλλά και ως αφετηρία.

Η μουσική των Sungrazer, όπως αυτή μας παρουσιάζεται μέσα από το τελευταίο τους δίσκο, μοιάζει και είναι καταπραϋντική καθώς, χωρίς να πλασάρεται σαν φάρμακο -και πολύ σωστά, μιας και δεν είναι τέτοιο, έχει την ικανότητα να ηρεμεί το μυαλό και να φέρνει μια αίσθηση γαλήνης στην ψυχή. Το ταξιδιάρικο feeling που βγάζει είναι το ιδανικό soundtrack για τις καλοκαιρινές μας διακοπές -στις οποίες είθισται να κυριαρχεί η χαλαρότητα, η καλή διάθεση, η ξεγνοιασιά και όχι μόνο. Απλά πατήστε το play, δυναμώστε την ένταση στα ηχεία/ακουστικά σας, κλείστε τα μάτια και.. απολαύστε.