Σχεδόν μια δεκαετία είναι μαζί μας οι προερχόμενοι από τον Βόλο κι ελπιδοφόροι, Lizardia, οι οποίοι στις αρχές του έτους έβαλαν τέλος ύστερα από πολύ επιμονή κι υπομονή στην πολυετή αναμονή για την παρθενική full length δουλειά τους, που τυγχάνει να είναι κι ομώνυμη και η οποία αποτελείται από 10 κομμάτια συνολικής διάρκειας 58 λεπτών, την οποία έκαναν διαθέσιμη για ακρόαση κι αγορά σε digital προς το παρόν μορφή από την σελίδα τους στο bandcamp.
Ο περί ου ο λόγος έξοχος δίσκος, που δεν θα αργήσει να κυκλοφορήσει και σε φυσικές κόπιες, διακρίνεται για την δυναμική των κομματιών του, αλλά και για την αψεγάδιαστη παραγωγή του, η οποία πραγματικά απογειώνει τα ήδη εκρηκτικά κομμάτια των Lizardia, ενώ πλαισιώνεται από ένα υπέροχο artwork, που ταιριάζει υπέροχα, τόσο με την ατίθαση και γεμάτη εκπλήξεις μουσική του, όσο και με τους στίχους του, οι οποίοι αποτελούν ένα μείγμα από βιώματα και φαντασία.
Η κιθάρα του Jeje σκαρώνει σπιντάντα riffs σε καθαρό stoner μοτίβο και υφαίνει χαοτικά doom ηχοτοπία διανθισμένα με αχνές ψυχεδελικές πινελιές, που συντροφεύουν φανταστικά τα γαλήνια περάσματα της ακουστικής κιθάρας, τα οποία προσφέρουν εθιστικές μελωδίες απλόχερα, ενώ το πνεύμα του Gary στο μεστό μπάσο, στολίζει με γενναίες ποσότητες fuzz το εξαίσιο Lizardia, το οποίο μαρτυρά με κάθε του νότα, περίσσιο συνθετικό ταλέντο, μα κι εκτελεστική δεινότητα.
Το σπιρτόζικο ταμπεραμέντο του Lizardia ενισχύεται από τα παθιασμένα κι ευωδιάζοντα αλκοόλ φωνητικά του Bluff, που ξεχειλίζουν γρέζι και προσφέρουν μια άκρως κολακευτική για το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα δόση αλητείας σε αυτό, ενώ ο πωρωμένος Pijo, πλημμυρίζει με αχαλίνωτες ποσότητες groove το εκπληκτικό Lizardia, καθώς τα δυναμικά του χτυπήματα στα ντραμς, εκτός από φρεσκάδα του προσδίδουν και μια γεμάτη ενέργεια αίσθηση αδρεναλίνης, που ξεσηκώνει.
Heavy μελωδίες εναλλάσσονται με γοργούς ρυθμούς κι ελίσσονται ανάμεσα σε ένα εθιστικό mid τέμπο και σε ένα ευωδιάζον πυρίτιδα υψηλό κι ακροβατούν με μπόλικη μαεστρία ανάμεσα στον αγνό και γεμάτο τσαγανό stoner χαρακτήρα των Lizardia και στις αρκετές doom αναφορές τους, ενώ η ψυχεδελική προσέγγιση του heavy rock ήχου από μέρους τους, καθιστά τον ομώνυμο δίσκο τους, ως ένα από τα πλέον χορταστικά κι απολαυστικά, heavy ακούσματα της χρονιάς.
Εν ολίγοις, οι πολλά υποσχόμενοι κι ανερχόμενοι Lizardia, μας παρουσιάζουν με τον εξαιρετικό δίσκο τους, την πεμπτουσία του σύγχρονου heavy rock ήχου, καθώς επιτυγχάνουν απόλυτα να χαλιναγωγήσουν τις μπόλικες επιρροές τους και να προσφέρουν έτσι στον αγαπημένο μας και λίγο κορεσμένο εσχάτως heavy ήχο, μια εξαιρετικά δυναμική ώθηση, που πηγάζει από τούτο το φρέσκο άκουσμα. Το απαύγασμα της heavy rock καύλας έχει πλέον όνομα: Lizardia. Εύγε.
Μια πολύ ωραία συναυλία έλαβε χώρα το βράδυ της Παρασκευής 11 Ιανουαρίου του 2013 στο Stage Club στην Λάρισα, όπου στα πλαίσια της εγχώριας περιοδείας τους οι Κορίνθιοι 1000mods, οι οποίοι πρόσφατα κυκλοφόρησαν κι ένα Ep με τίτλο Valley Of Sand, μοιράστηκαν τη σκηνή με τους Birthday Kicks από την Λάρισα και τους Βολιώτες Lizardia.
Η συναυλία άρχισε γύρω στις 21:45 όταν και οι αποτελούμενοι από τρία άτομα, κιθάρα/φωνή, μπάσο/φωνή και ντραμς, Birthday Kicks ανέβηκαν σκηνή, αναγκάζοντας έτσι την πλειοψηφία του κόσμου, που μέχρι εκείνη την ώρα βρισκόταν εκτός του club, να εγκαταλείψει την ψιλή κουβέντα και το κρύο και να εισέλθει σε αυτό, για να ξεκινήσει έτσι η βραδιά.
Στην περίπου μια ώρα, κατά την οποία οι Birthday Kicks βρέθηκαν στη σκηνή του Stage, κατάφεραν να ζεστάνουν τον κόσμο με τα κομμάτια, κυρίως διασκευές, που έπαιξαν. Η εμφάνιση τους ήταν αρκετά καλή, παρά το εμφανές τρακ, που τους διέκρινε στην ολότητα της, μιας και φάνηκαν ιδιαιτέρως δεμένοι, ενώ έδειξαν να κατέχουν τα μουσικά τους όργανα.
Το μόνο κακό, που διέκρινα σε αυτούς, ήταν η έλλειψη της δική τους μοναδικής ηχητικής ταυτότητας, αλλά νομίζω, πως για μια τόσο νέα μπάντα, αυτό είναι λογικό και με τον καιρό θα έρθει, ενώ σίγουρα ρόλο έπαιξε κι ο όχι και τόσο καλός ήχος, που είχαν, ο οποίος δυστυχώς δεν βελτιώθηκε και πολύ στην πορεία, καθώς η βαβούρα κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Οι Lizardia όμως δεν πτοήθηκαν από αυτό, καθώς παρά τα όποια προβλήματα στον ήχο, τα οποία όσον αφορά τα φωνητικά, ήταν ιδιαιτέρως ενοχλητικά, μιας και αυτά ακουγόταν μετά βίας, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, ενώ στα 60 λεπτά, που βρέθηκαν στην σκηνή, παρουσίασαν κάμποσα κομμάτια από αυτά, που προορίζονται για τον ντεμπούτο δίσκο τους.
Η απόδοση τους ήταν εξαιρετική, όπως ακριβώς και το δέσιμο τους, ενώ οφείλω να ομολογήσω, πως τα νέα τους κομμάτια, τα οποία έχουν λιγότερο stoner και περισσότερο doom χαρακτήρα, κατέστησαν την αναμονή για την πρώτη τους full length δουλειά σχεδόν ανυπόφορη, καθώς η δυναμική τους ήταν τέτοια, που γνωστές μπάντες του χώρου, θα ζήλευαν. Άξιοι.
Όταν το ρολόι έδειξε μεσάνυχτα, οι οικοδεσπότες της βραδιάς, 1000mods ανέβηκαν στο σανίδι, από όπου για τα επόμενα 90 περίπου λεπτά, μας ταξίδεψαν στις αχανείς ηχητικές ερήμους της heavy rock μουσικής, μιας και ως συνήθως, τούτοι οι Κορίνθιοι εμφανίστηκαν κεφάτοι στη σκηνή, αλλά και αποφασισμένοι να ικανοποιήσουν ακόμη και τον πιο απαιτητικό από το κοινό.
Όπως κι έγινε, καθώς το setlist τους περιείχε διάφορες εκπλήξεις, που σίγουρα δεν θα άφησαν κανένα παράπονο στον κόσμο, που σχεδόν γέμισε το Stage. Τα προβλήματα στον ήχο έκαναν την εμφάνιση τους και στους 1000mods, καθώς φωνητικά ζήτημα κι αν ακούσαμε σε 2-3 κομμάτια, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο ούτε για την μπάντα, αλλά ούτε για το κοινό.
Η μεν μπάντα έδωσε και πάλι τον καλύτερο εαυτό της, αποδεικνύοντας έτσι περίτρανα, γιατί θεωρείται, αλλά και είναι, μια από τις πλέον ελπιδοφόρες μπάντες της ελληνικής κι ευρωπαϊκής heavy σκηνής και το δε κοινό, έμοιαζε να απολαμβάνει κάθε της νότα. Όπως όλα τα ωραία όμως, έτσι κι αυτή βραδιά έφτασε στο τέλος της, αφήνοντας μας διψασμένους για περισσότερο.
Το έτος 2003, δυο τύποι, που λάτρευαν τις heavy μουσικές της δεκαετίας του '70, αλλά και που γουστάρανε και πιο σύγχρονα stoner/doom ακούσματα, οι Jeje και Bluff, αποφάσισαν να πειραματιστούν πάνω στις δικές τους μουσικές ιδέες, οπότε, δεν άργησαν να αρχίσουν τις πρόβες. Πρόβες, που στην αρχή γινότανε σε ακουστικό μοτίβο, μιας και ο Jeje συνόδευε τα φωνητικά του Bluff με την ακουστική του κιθάρα. Όμως, ένα χρόνο αργότερα, το 2004, οι ακουστικές δομές των κομματιών τους έμελλε να αποτελέσουν παρελθόν, μιας και οι δυο τους αποφάσισαν, πως ήταν πλέον έτοιμοι να υποδεχτούν τον ηλεκτρισμό στον ήχο τους, κι έτσι, με την προσθήκη και του Pijo -που τυγχάνει να είναι αδερφός του Jeje, στα ντραμς, εγένετο Innersoul Trip.
Το νεοσύστατο τότε, μουσικό τρίο από τον Βόλο, αφού έλιωσε στις πρόβες, κι αφού προσπάθησε -αποτυχημένα, να βρει έναν ικανό μπασίστα, μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το πρώτο του -κι ομώνυμο, demo. Το αποτέλεσμα όμως, παρά την πολύ μεγάλη προσπάθεια που καταβλήθηκε, δεν ήταν το επιθυμητό, μιας και ο ήχος δεν ικανοποίησε τη μπάντα, η οποία, παρά τις πολλές δυσκολίες που συνάντησε ως τότε, δεν τα παράτησε -ευτυχώς! και συνέχισε τη σκληρή δουλειά. Η οποία και τους αντάμειψε, μιας και λίγα χρόνια αργότερα, το 2007 για την ακρίβεια, η μπάντα, που είχε πλέον αλλάξει το όνομα της σε Lizardia, μπήκε ξανά στο στούντιο, όπου και παρέμεινε για αρκετούς μήνες, μιας και ήταν πλέον αποφασισμένη να μην το εγκαταλείψει, αν το αποτέλεσμα δεν την ικανοποιούσε πλήρως.
Απόρροια της κοπιαστικής κι επίμονης δουλειάς της μπάντας ήταν το The Serpent's Trace, το δεύτερο demo της, που διαρκεί περίπου 31 λεπτά και περιέχει 7 κομμάτια -ένα εκ των οποίων, αποτελεί διασκευή στο κομμάτι Be Forewarned των Pentagram. Η παραγωγή του demo είναι ωμή καθώς, ο ήχος είναι αρκετά τραχύς, αλλά έχω την αίσθηση, πως είναι η ενδεδειγμένη για τα κομμάτια που περιέχει, μιας και δεν επηρεάζει αρνητικά τον ήχο των μουσικών οργάνων, αλλά αντιθέτως, προσδίδει την απαραίτητη βρωμιά στη μουσική της μπάντας, η οποία, διακρίνεται από ένα υφέρπων feeling αλητείας, που είναι άκρως κολακευτικό για αυτήν.
Οι στίχοι περιγράφουν προσωπικά βιώματα ενώ, το doomy πρίσμα μέσα από το οποίο δίνονται, ευνοεί την παθιασμένη ερμηνεία του Bluff, η χροιά του οποίου, είναι πολύ κοντά στο ηχόχρωμα της φωνής του μεγάλου Messiah. Ο Pijo, με τα δυναμικά του χτυπήματα στα ντραμς, προσδίδει την απαιτούμενη σπιρτάδα στα κομμάτια, όμως, θαρρώ, πως την παράσταση κλέβει ο Jeje, ο οποίος, έχει κάνει καταπληκτική δουλειά τόσο στις κιθάρες -μιας και τα riffs του είναι ο ορισμός του heavy ήχου ενώ, τα solos και τα leads του δεν υστερούν στο ελάχιστο, όσο και στο μπάσο, όπου δίνει ρέστα προσθέτοντας απίστευτο groove στον ήχο της μπάντας, αν κι ανέλαβε το εν λόγω έγχορδο, ελλείψει μόνιμου μπασίστα και προς χάριν των ηχογραφήσεων και μόνο.
Με το πέρας των ηχογραφήσεων του πολύ καλού The Serpent's Trace -κάπου μες την Άνοιξη του 2008, οι Lizardia, άρχισαν τις ζωντανές εμφανίσεις, το feedback από τις οποίες, μάλλον ήταν εξαιρετικά θετικό, μιας και επιλέχθηκαν τόσο από τον γνωστό και μη εξαιρετέο, Paul Dianno, όσο κι από τους θρύλους της Ελληνικής -κι όχι μόνο, stoner σκηνής, Nightstalker, για να τους συνοδεύσουν επί σκηνής. Τα εγκωμιαστικά σχόλια για τις ζωντανές τους εμφανίσεις άρχισαν να αυξάνονται, όπως άλλωστε, και ο αριθμός αυτών, κι έτσι, η μπάντα, που αυτήν την περίοδο δουλεύει πάνω στην πρώτη της full length κυκλοφορία, αποφάσισε να μας προσφέρει -σε αρκετά πρώιμη μορφή, κάποια από τα νέα κομμάτια που επεξεργάζεται, με την μορφή ενός ανεπίσημου EP, του Home Recordings, μπας και καταφέρει να μετριάσει το αίσθημα ανυπομονησίας μας, μιας και η αλήθεια είναι ότι αυτό, έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο έντονο.
Όπως αναφέρθηκε και λίγο πιο πάνω, το Home Recordings είναι ανεπίσημη κυκλοφορία ενώ, έχω την εντύπωση ότι ο τίτλος του, τα λέει όλα. Ηχογραφήσεις που έγιναν και βγήκαν προς τα έξω, μόνο και μόνο για να πάρουμε μια ιδέα του τι μας περιμένει τον ερχόμενο χρόνο, οπότε και αναμένεται να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο των Lizardia. Ο ήχος της μπάντας στα νέα κομμάτια, μοιάζει πιο προσωπικός από ποτέ, αφού οι Βολιώτες, κατάφεραν να τιθασεύσουν τις επιρροές τους ενώ, είναι εμφανής η στροφή της μπάντας, σε περισσότερο heavy rock ηχοτοπία. Φυσικά, ο stoner/doom χαρακτήρας της μπάντας παραμένει ακέραιος, μιας και οι πέντε νέες τους συνθέσεις -συνολικής διάρκειας 25 λεπτών, δεν στερούνται όγκου ενώ, το groove περισσεύει.
Κιθάρες και μπάσο πρωταγωνιστούν στις καινούριες συνθέσεις, μιας και ακούγονται σε πρώτο πλάνο ενώ, αυτά είναι που τις οδηγούν στα λασπωμένα ηχοτοπία της heavy μουσικής καθώς, εκτός από τα πελώρια κι ογκώδη riffs τους, θαρρώ, πως τα solos τους είναι, που προσδίδουν το κάτι παραπάνω στα νέα κομμάτια. Στα όποια, πρέπει να αναφερθεί, πως τα ντραμς, δεν περιορίζονται στο να κρατούν το ρυθμό, μιας και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες συχνά πυκνά, αφού τα γυρίσματα τους, οδηγούν πολλές φορές τις συνθέσεις σε νέα ηχητικά μονοπάτια. Τα φωνητικά, παραμένουν άκρως εκφραστικά ενώ, έχω την αίσθηση, πως το γρέζι που προστέθηκε σε αυτά, ενισχύει την θεατρικότητα τους, κι αυτό, μόνο ως θετικό στοιχείο μπορεί να εκληφθεί.
Εν κατακλείδι, νομίζω, πως πρέπει να παραδεχθώ, ότι έχω μεγάλες προσδοκίες από τους Lizardia, διότι τα πρώτα δείγματα γραφής τους, δεν είναι απλά ενθαρρυντικά, αλλά άκρως εντυπωσιακά. Ελπίζω κι εύχομαι, οι δυσκολίες -που όπως όλες οι ελληνικές επαρχιακές μπάντες, αντιμετωπίζουν, να συνεχίσουν να αποτελούν αιτία για περισσότερη προσπάθεια από μέρους τους και να μην μετατραπούν σε τροχοπέδη για τα σχέδια τους, διότι τούτοι εδώ, αν δεν το καταλάβατε ήδη, μοιάζουν ικανοί για μεγάλα πράγματα και θα ήταν άδικο, να μην τους δοθεί η ευκαιρία να τα πραγματοποιήσουν. Για του λόγου το αληθές, δεν έχετε παρά να κάνετε ένα κλικ εδώ, κι άλλο ένα εδώ, έτσι ώστε να κατεβάσετε τα The Serpent's Trace και Home Recordings αντίστοιχα και να ενταχθείτε κι εσείς στην -όλο και αυξανόμενη, λίστα ατόμων, που αναμένει με έντονο ενδιαφέρον, το πρώτο full length των Lizardia. Μέχρι τότε όμως, καλό θα ήταν να συντονιστείτε με την μπάντα είτε στο Facebook, είτε στο Myspace, είτε στο Twitter.
